Hak,Adalet,Özgürlük,Kalkınma

2011-06-17T14:34:00.000+03:00

DAĞITICI ADALET Mİ, DENKLEŞTİRİCİ ADALET Mİ , EŞİTLİK Mİ ?

Yönetme konumunda olan etkili ve yetkili siyasilerimiz ne kadar adalet ilkeleri ve eşitlik kavramına önem verirler bilinmez ama ; Önümüzdeki günlerde, yeni kurulacak Akparti Hükümetini, adaletli davranarak, geniş halk kesimlerinin kalkınmadan daha fazla pay almalarını sağlamaları hususunda uyarmak gerekiyor.

Herkesin farkında olduğu gibi, dağıtıcı adalet ilkesi gözetilerek bugüne kadar uygulanan ekonomi politikaları ile, zengin daha zengin oldu, sabredenler ise, hep dar ve sabit gelirliler oldu.

Mutlaka, önceki Akparti Hükümetinin hakkını da teslim etmek gerekiyor. Global krizlere rağmen, ekonomimizi düzgün yönettiler. Refahtan, kalkınmadan yeterince pay alamasalar da, fakirler, uygulanan sosyal politikalarla en azından ezilmediler, yok olmadılar, ayakta tutuldular. Artık bu sabırlarının karşılığını almak istiyorlar, ülkemizin kaynaklarının dağıtımından daha fazla pay almak istiyorlar.

Tabii ki haklılar, sevineceklerini, umutlarını kaybetmeyeceklerini Sayın Başbakanımız, seçim sonuçlarının ortaya çıktığı akşam ki balkon konuşmasında satır aralarında dile getirdi zaten. Fakat, yeni kurulacak hükümetin önceliğinin, işsizliğin önlenmesi yanın da, milletimizin büyük çoğunluğunu oluşturan sabit ve dar gelirlilerin, milli gelirden, kalkınmadan, refah’tan daha fazla pay almalarını sağlamak olması gerekir. Bahsettiğimiz öyle büyük rakamlar değil, gelirlere seyyanen eklenecek ilave ücret artışlarıdır. En az alan emekli, işçi ve memurlara, sosyal politikaların anayasal emri gereği olarak, sürdürülebilir bir gelir artışının sağlanması zorunludur. Sağlanacak bu gelir artışı, tüketime de yansıyacağı için esnaf, üretici de gelir artışına kavuşacaktır. Bu durum kağıt üzerinde kalan milli gelir ve kalkınma rakamlarının, reel olarak halkımıza yansıması sonucunu doğuracaktır.

Halkımızın refahı artmakla, zenginlere olan olumsuz bakışının önüne geçilecek, suç oranları azalacak, huzur ortamı herkesi mutlu edecektir. Önümüzde kötü örnekler var. Dünyanın değişik ülkelerinde , Ortadoğu Ülkeleri ve bir kısım Avrupa Ülkeleri gibi ekonomik ve sosyal kaosa sürüklenmiş bir çok ülke de çıkan olaylarda, herkes zarar görmekte , huzur ortadan kalkmaktadır.

Biz de bu olayları yaşamak istemiyorsak, yeni dönemde kurulacak hükümetimizin, ülke kaynaklarının denkleştirici adalet ilkesi gözetilerek, adil dağıtılması ile eşitliğin sağlanması hususuna azami dikkat etmesi gerekiyor. 17.06.2011 Av. İbrahim Ethem ERÇAKIR

[Röportaj] Prof. Dr. Serap Yazıcı: Görmediğimin farkında değilim

2010-05-07T11:36:00.002+03:00

[Röportaj] Prof. Dr. Serap Yazıcı: Görmediğimin farkında değilim

Prof. Dr. Serap Yazıcı, 1963 Ankara doğumlu, 1998'den beri İstanbul Bilgi Üniversitesi Öğretim üyesi. AKP'nin sivil anayasa yapması için görevlendirdiği bilim kurulu üyesiydi. Kendisini o vesileyle televizyon ekranlarındaki, akıcı ve bilge konuşmaları, demokrat tavrı, kocaman siyah gözlükleri, görme engeline rağmen bedeninden enerji fışkıran bir bilim insanı olarak tanıyıp sevdim. Bugüne kadar kendisiyle uzmanı olduğu anayasa hukuku üzerine konuşuldu. Dünya tasavvurunu ve kendini var etme biçimini ilk kez bu söyleşide paylaştı.

Boğazdaki evine konuk olduğumda sadece akıllı değil, duyarlı, zarif ve hoş bir kadınla karşılaştım. Gazete, kitap ve internet dünyasından hiç kopmuyor. Tam zamanlı ya da yarı zamanlı çalışan yardımcıları var. "Onları dinliyorum" ya da "bana okuyorlar" demiyor, "ben okuyorum" diyor. Zaman zaman bir roman kahramanıyla konuştuğumu düşündüm. Bana güvendi, yazılmamak kaydıyla özelini de paylaştı. Acısını taşıma biçimindeki asaleti, üçüncü kişiler onu ne kadar üzerse üzsün onların haklarını da gözetme titizliğini görünce, ne kadar özgüveni yüksek biri olduğunu daha iyi anladım. Pek tabii ki emanete hıyanet etmiyorum. Ne kadarının bilinmesini arzu ediyorsa o kadarını sizlerle paylaşıyorum.

Açık oturumlardan, röportajlardan sizinle ilgili bazı izlenimler edindim. Bunlardan biri çok çalışkan olduğunuz...

Doğru çalışmayı çok seviyorum. Pazar da dahil olmak üzere, gece ve gündüz çalışırım. Bir sağlık sorunu nedeniyle, pazarları bir süre önce çıkardım. Alışkanlığım bu benim. Çalışmayınca ne yapılır, onu da çok bilmiyorum. Dinlenmem gerektiği zaman yine dinlenmem, ev işi yaparım. Boş duramam.

Tabi okumaya olduğu gibi ev işleriniz için de bir yardımcınız vardır.

Var. Ama ben yapamadığım için değil. Vaktim olamadığı için. Yoksa ben, her işimi 5 yıl öncesine kadar kendim yapıyordum.

Temizlik dahil.

Evet. Ama artık enerjim sınırlandı. (Gülüyor)

Bu bir çeşit hayata meydan okuma mı?

Meydan okuma değil de, hayatta tek başına kalabilmeye hazırlıklı olmak her zaman.

Hayatta tek başına kalma ihtimalini size düşündüren nedir?

Çünkü çok küçük yaşta annemi kaybettim. Bir insanın en çok nazının geçeceği kişi annesidir. Anneniz yoksa, o zaman sürekli nazınızı çekecek biri de olamaz.

Kaç yaşındaydınız?

13.

O zaman gözlerinizi kaybettiğiniz kaza olmuş muydu?

Hayır aynı kazada.

Bu çok büyük bir travma tabii.

Ben travma olarak görmüyorum. Belki öyledir bilmiyorum ama öyle yaşamadım.

Anneyi kaybetmek tek başına vahim bir olayken, bir de gözleri kaybetmek...Bunun travma olarak yaşanmayışını nasıl izah edebilirim?

Bunun izahı zor. Ben izah edemiyorum. Yaşadığım tecrübelerden şunu görüyorum ki insanlar çok ilerlemiş yaşlardaki kayıplarla daha zor başa çıkabiliyorlar. Daha küçük yaştakilerle belki başa çıkmak o kadar zor değil. Ben bu kayıpları yaşadığım yaş bakımından şanslıydım. Çok ortalama bir yaş.

Ne çocuk, ne genç...

Evet. Daha kolay başa çıktım. 7-8 sene önce babamı kaybettim. İşte o benim için travma oldu.

O kazayı anlatmak sizi üzer mi?

Üzmez ama bunu herkesle paylaşmak istemem.

Otobüste miydiniz, özel bir araçta mı?

Babamın kullanmakta olduğu özel bir araçtı.

Aracınıza bir başka araç mı çarptı?

Hayır. Biz... Bunları size söylerim ama kamuoyu ile paylaşmak istemem. Anlatabiliyor muyum?

Anlıyorum. Belki aile bireylerini üzmek istemiyorsunuz.

Çok doğru. Çok zeki bir kadınsınız. Onlar bu yönde haberler okudukları zaman çok üzülüyorlar. Çünkü onlar benim görmememe de üzülüyorlar. Ben üzülmüyorum ama onlar üzülüyor. Onları da üzmek istemiyorum.

Kaç kardeşsiniz, ne işle meşguller?

Dört kardeşiz. Ben ikinci kız çocuğuyum. Bir ablam var. Benden sonra yine bir erkek kardeşim, ondan sonra da bir kız kardeşim var. Ablam eczacı. Erkek kardeşim İzmir Senfoni Orkestrası şefi. Çok yetenekli bir genç. Herhalde çocuğum olsa iftihar ederdim. Kız kardeşim grafiker. Şu anda Kanada'da.

Babanız ne işle meşguldü?

Babam hukukçuydu.

Babanızın mesleğini seçtiniz. Rol modeliniz miydi babanız?

Her bakımdan rol modelimdi. Freud çok haklı; kız çocuklarının ilk aşklarını, elektra kompleksiyle açıklarken. Ben babasına gerçekten aşık bir çocuktum. Babama hayrandım ve ondan gördüğüm üstün meziyetleri de onun mesleği ile ilişkilendirerek kendi kendime açıklıyordum. Sanki hukukçu olduğu için babam o kadar özel bir insandı. Haliyle ben de hukukçu olursam, ben de öyle olabilirim gibi bir duygum vardı. İkincisi hukuk, kişiliğime çok uygun. Çünkü adalet duygusu çok güçlü bir insanım. Çok küçük yaşlardan itibaren kendi vicadani değerlerime aykırı bir adaletsiz bir tablo ile karşılaştığımda hep karşı çıkar, onun mücadelesini verirdim. O yüzden aile içinde bana diplomasız avukat derlerdi. Belki çok klasik bir cevap olacak ama hukukçu olmayı daha ilkokul yıllarında kafama koymuştum.

Babanız hukukun hangi dalında görev yapmıştı?

Babam yüksek bürokrattı. Devlet Su İşleri Genel Müdür Yardımcısıydı. Daha sonra Ereğli Demir Çelik Fabrikası'nda Genel Müdür Yardımcısı olarak çalıştı. Ömrünün son 15 yılında da avukatlık yaptı.

Görme yeteneğinizi yüzde kaç oranında kaybettiniz?

Yüzde yüz.

13 yaşına kadarki görsel hafızanızı koruyabiliyor musunuz?

Koruyorum.

Beyne yeni bir veri girişi olmadan o görsellik nasıl korunuyor?

Belki de onu muhafaza edebilmek amacıyla hafıza özel gayret gösteriyor. Mesela ben renklerin hiçbirini unutmadım. Her şeyi gayet iyi hatırlıyorum. Dünya elbette benim onu görme yetimi kaybettiğimden bugüne çok değişti. Bazen düşünüyorum, bir mucize olsa, yeniden görsem şok geçirir miyim diye. Özellikle Türkiye'de görsel alemde çirkinleşmenin olduğunu, çarpık bir yapılaşmanın olduğunu biliyorum. Ama takip ediyorum, dünyanın görsel boyutunu da.

Nasıl?

Her zaman yanımdaki kişilere anlattırarak. Görsel alemle bağımı kesmedim. Aslında benimle birlikte olanlar görmeyi öğreniyorlar. Çünkü ben çok sorgulayınca, onlar görmedikleri şeyleri benimle keşfediyorlar. Böylece görmeye başlıyorlar.

Görmemeyi öğrenmek mi zor, görmeyi öğrenmek mi diye sormaya hazırlanıyordum ben de.

Görmemeyi öğrenmek benim için çok uzakta kaldı. Aslında fazla da güçlük çekmedim. İnancınız neyse ona göre açıklayabilirsiniz. Eğer materyalistseniz dersiniz ki, doğa boşluk kabul etmiyor. Her boşluğu bir şekilde dolduruyor. Değilseniz, bunu Allah'ın bir lütfu olarak kabul edersiniz.

Siz galiba ikinci sınıfa giriyorsunuz. Yine, sormadan söylediniz. Bir sonraki sorum "isyanla mı, inançla mı ayakta durdunuz?" idi. Frekans uyumumuz mükemmel.

Bunu önceden anlamıştım zaten. Çocukluğumdan beri çok inançlı bir insandım ben. Dolayısıyla bu olay inanç dünyamı değiştirmedi.

13 yaşındaki bir çocuğun inancı ne kadar sağlam olabilir ki, onunla ayakta durabilsin?

Bu kendiliğinden gelişen bir seçimdi benim için. İsyan etmek ve sürekli mutsuz olmak mı, kabul etmek ve o şartlara uygun bir mücadele vererek, ayakta kalıp mutlu olmak mı? Bunu şu anda izah ettiğim şekilde net bir muhakeme ile yapmadım. Belki bir iç güdüydü. Ama böyle bir temeli vardı. Ben hiç isyan etmedim. Bunun bir kader olduğunu düşündüm. Tabii orda belli faktörler bana çok yardım etti. Dedim ya babamı çok seven bir çocuktum. Bu babamın kullandığı bir arabada olduğu için, onun üzülmesini hiç istemedim. Onun mutlu olarak hayatını sürdürmesini istedim ve ona böyle de mutlu olunabileceğini göstermek istedim.

Ah canım. Normalde on çocuktan dokuzu babayı suçlar. Çünkü onun yaptığı bir kaza.

Yoo. Ben aksine komadan çıktığım ilk andan itibaren babamın kendisini suçlamaması için, bunun kader olduğuna inanması için babama telkinde bulundum. Ama kendim böyle inanıyordum zaten. İnanmadığım bir şeyi söylemedim.

Müthiş bir öykü bu.

Ben kendimi hiçbir zaman bu tip kelimelerle anmak istemem. Bunu da yine Allah'ın lütfu olarak kabul ederim.

Peki nasıl yetiştirildiniz?

Annem, ev hanımıydı Allah nur içinde yatırsın. Çok muhterem bir hanımefendiydi. Çok disiplinli bir kadındı. Otoriter bir kişiliği vardı. Zaten o bizlere yansıdı. Annem bizi çok disiplinli yetiştirmiş bir kadındı. Son kız kardeşim babamın ikinci evliliğinden. Ama hiçbir zaman üvey kelimesini kullanmıyorum, çünkü babamın eşini de çok seviyoruz. Kardeşimiz de bizim öz kardeşimiz. Annemden bize intikal eden bir özellik var, üçümüzün de hayattaki ilk motivasyonu belki. Yani biz dünyaya sorumluluk penceresinden bakıyoruz. Çünkü gerçekten çok disiplinli bir anneydi. Bizi bakışlarıyla kontrol eden, bir yanlış yaptığımızda kelime sarf etmeyen, bakışlarıyla mesaj veren, ne yapmamız gerektiğini bize hissettiren bir insandı. Kendisini büyük rahmetle anıyorum çünkü bir annenin öğretebileceği birçok şeyi çok kısa sürede öğretebildi bize.

Bazı aileler çocukların küçük kusurlarının altını defaatle çizerek büyütürler. Böylece pekiştirirler o kusurları. Bazıları da engellerini hiç hissettirmeden, onlarla baş etmeyi, dik durmayı öğretirler, zannederim sizin aileniz 2. gruptandı.

Sadece ailem olarak da söylemeyelim. Ben yaşadığım bütün çevre bakımından söyleyeyim. Ben kendimi hiçbir zaman engelli gibi algılamıyorum. Ne bunu bana çevre böyle hissettirdi, ne de ben böyle hissettim. O kelime tabii bir zaruretten kaynaklanıyor, doğru, ortada bir fiziksel problem var, ama ben engelli değilim. Ailem de öyle hissetmedi ve hissettirmedi. Arkadaşlarım, profesyonel çevrem de.

Körlerimiz, Braille alfabesi ile yazılmış eser sayısının azlığından şikayetçidir.

Ben öğrenmedim çünkü ilk andan itibaren onunla hayatı devam ettiremeyeceğimi idrak ettim çünkü her şeyden önce günlük gazete okumak mümkün değildi. Günlük gazeteleri okumayan bir insan hele o yılları düşünün, dünyayı takip edemez. Bugün dahi, görsel ve işitsel basın yayın araçları çok yaygın ama onlar tek başlarına yeterli değiller. Dolayısıyla gazete okumak dahi, bu ihtiyaç dahi Braille öğrenmemek için yeter. Hiç öğrenmedim zaten körler okuluna da gitmedim. Normal okullarda eğitim aldım.

Neden ceza hukuku değil de anayasa hukukunu seçtiniz?

Söylediğim gibi hukukçu olmaya ilkokuldan beri kararlıydım ve arzum çok kuvvetliydi. Bu meslekte ne yapmam gerektiğine aşağı yukarı lise yıllarında karar verdim. Benim lise yıllarım Türkiye'nin 12 Eylül öncesi serüvenine rastlıyor yani siyasallaşmanın, kutuplaşmanın çok yoğun olduğu, bir demokrasi mücadelesinin olduğu yıllar. Tabii ben de o yılların gereği olarak tarafımı belirlemiştim. Vicdani değerlerim ve sosyal adalet duygum bana Marksizm'i çok çekici göstermişti ve sol görüşlüydüm. Sosyal adalet duyguma gerçekten çok hitap ediyordu.

Aynı zamanda da çok inançlı birisiniz. Normal şartlarda sizin sağda durmanız beklenirdi.

Zaten o çok enteresan bir durum. O bir felsefe o bir bütün. O bütünün içinde evet materyalist olmak da var. Kendi kendime geceleri günah çıkarırdım. Allah'ım beni affet diye. (kahkahalar)Dolayısıyla o atmosfer zihnimde ya anayasa hukukçusu olmalıyım ya ceza hukukçusu olmalıyım gibi bir his yarattı. Eğer bunlardan birini seçersem, Türkiye'nin bu problemlerine de daha iyi hizmet edebilirim diye düşündüm. Ama hemen hemen hukuk fakültesine adımımı attığım anda anayasa hukukçusu olmaya karar verdim diyebilirim.

Nasıl?

Aslında benim ilk tercihim Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesiydi. İkinci tercihim de ODTÜ Siyaset Bilimiydi. Şunu hemen fark ettim. Anayasa hukukçusu olmak aynı zamanda siyaset bilimi meseleleriyle de meşgul olmak demekti. Anayasa hukuku alanını seçtiğimde böylece hem ilk tercihimi yerine getirmiş olacak hem de siyaset bilimi merakımı giderecektim. Ceza hukukçusu olmak felsefe ile daha derinden ilgilenmeyi gerektiriyor. Açıkçası felsefeye aynı ölçüde ilgi duymuyorum. Anayasa hukukçusu olmaya karar verişim böyle gelişti.

Mezuniyet sonrası akademisyenliğe geçmeden başka işiniz oldu mu?

Hayır çünkü tek idealimdi bu benim. Hiç tereddüdüm yoktu hatta avukatlık stajım yoktur benim. Yapmadım, düşünmedim.

Hem IQ'nuzun hem duygusal ve ruhsal zekanızın yüksek olduğunu düşünüyorum.

Estağfirullah

Okul hayatınızda hep derecelerle mi mezun oldunuz?

Evet. Bu kazayı geçirmeden önce çok parlak bir öğrenciydim. Kaza geçirdiğim zaman öğretmenlerim ziyaretime gelmişlerdi. Üzüntülerini de beyan etmişlerdi. Onlara ben yine aynı başarıyla devam edeceğim, üzülmenize gerek yok dedim ve öyle de oldu.

Mucize bu.

Mucize değil. Sizin baktığınız cepheden öyle görünüyor olabilir. Ben de başka birinin hayatına bakıyor olsam öyle görürdüm. Ama kendi hayatıma baktığımda bana çok doğal görünüyor. Hatta yapabildiklerimle değil yapamadıklarımla didişiyorum. Daha iyi olabilirdi.

Mesela daha fazla yayınlanmış eserim olabilirdi. Belki az değil ama daha da çok olabilirdi.

İşinizin dışında ne yaparsınız?

Müzik dinlemeyi çok severim. Akademik çalışmalardan boğulduğum zamanlarda ferahlamak için roman okumayı çok severim.

Roman dinlemeyi değil de okumayı ha!

Ben dinlemek demiyorum. Okumak diyorum (Kahkahalar)

Çok güzel. Kuyruk dik. Ben çok sevdim bu kuyruğu. (Kahkahalar)

Çünkü benim hayatımda okumak biraz değişik tecelli ediyor ama netice olarak okumak bu...(Kahkahalar) Şu ana kadar sizin romanlarınızı okumadığım için de mahcûbum.

Estağfurullah. Ona sıra gelmez bu yoğunlukta.

Gerçekten her şeyi aynı gayretle takip etmek isterim. Çok fazla neşriyat var, Türkçe ve yabancı dilde, çok fazla gazete yayınlanıyor. Güzel bir şey ama 24 saati 25 yapamıyoruz ne yazık ki...

Kaç tane gözlüğünüz var?

Çok (Kahkahalar)

Sizi genelde bu büyük gözlükle görüyoruz.

Onlar birbirine benziyorlar. Aslında bu gördüğünüz yeni bir gözlük. Gözlük benim için bir korunma aracı değil aksesuar. Farkındaysanız aksesuarları da çok seviyorum.

Evet, estetik merakınız giyiminizden, takılarınızdan, evinizin düzeninden, seçtiğiniz objelerden anlaşılıyor. Bütün bunları kim seçiyor, nasıl seçiliyor?

Bunların cevabını ancak deneyerek görebilirsiniz. Bir gün isterseniz alışverişe giderek görelim. (Gülüyor) Çok eğlenirim alışveriş yaparken.

Ne istediğinizi bilerek mi gidiyorsunuz?

Ne olduğuna bağlı... Giyimse genellikle zihnimde bir şey vardır. Zihnimdekini bulana kadar da ararım ama hangi mağazalarda benim çizgime yakın şeyler olduğunu bilirim. Alışveriş yapmayı severim ama alışverişte çok da vakit kaybetmeyi sevmem. O mağazalarda da beni tanırlar. Tercihlerimi bilirler, ifadelerimden ne aramakta olduğumu çabuk anlarlar. Kendim seçerim yanımda kimin olduğunun önemi yok.

Elleriniz de bir görme aracı mıdır zaman zaman?

E tabi yani. Dokunma duyusu. Elbette.

Anlatsanıza biraz. Görme yeteneğini kaybeden insanlar diğer duyu yeteneklerini çok geliştirir diye bilinir.

Doğru. Bunu tanımlamak zor, kendiliğinden olan bir süreç. Ancak şunu söyleyebilirim. Ben görmediğinin farkında olarak yaşayan bir insan değilim.

"Çünkü kafamda her şeyi görüyorum aslında..." diye tamamlayayım mı?

Ben öyle iddialı bir cümle kurmayayım (Gülüyor) ama onu fark etmeden yaşadığımı söyleyeyim. Öyle bir boşluk yok yani. Sizin dışarıdan algıladığınız gibi bir dünya değil bu.

Bir karanlık değil aydınlık!

Işığı görebiliyor musunuz?

Hayır hiçbir şey görmüyorum. Bazen sevdiklerime bu espriyi yaparım. Genellikle benim olduğum bir ortamda elektrikler kesildiğinde insanlar suçluluk duyuyorlar bunu fark ediyorum. Ama ben de onlara şunu söylüyorum "Siz müsrif insanlarsınız, masraflısınız. Benim içimde 24 saat aydınlık var, ampule ihtiyacım yok. (Kahkahalar)

Biri ile konuştuğunuzda ona bir tip biçer misiniz kafanızda? Ne giydiğini, nasıl bir stili olduğunu?

Ne giydiği şeklinde değil ama genellikle fiziksel özelliği zihnimde bir imaj olarak belirir. Çoğu kez de yakınlarıma sorduğumda birebir örtüştüğü gibi bir sonuç da ortaya çıkar. O zaman da biraz korkuyorum. (Gülüyor)

Niye?

Ürküntü verici bir şey.

Hediye bu ama aynı zamanda...

Hediye ama bunu pek telaffuz da etmeyi istemem. Çünkü hediyeler gizli kalmalı. (Gülüyor)

Verdiğiniz resim çok güçlü, mazeretlerin ardına saklanmayan bir kadın... Bu resmin arka yüzünde, ağlayan, kırılganlıkları olan bir kadın da var mı?

Elbette. Ben de bir insanım. Sadece kendimle ilgili olaylar değil, başkalarının sorunları da beni çok incitir ve üzer. İzlediğim bir film, okuduğum bir roman... Başkasının hayat hikâyesinde ortaya çıkan herhangi bir sıkıntı... Zaten belki dünyanın ve Türkiye'nin pek çok toplumsal meselesine olan duyarlığım da bu yüzden... Tabii fotoğrafın görünmeyen tarafında çok duygulu bir insan var. Fakat ağladığım anda gülerim de... Küçük bir çocuk, bir yandan ağlarken nasıl gülerse, ikisini birden çok derinden yapabilirim.

Nasıl bir hocasınız?

Bunu belki öğrencilerime sormak daha doğru olurdu ama...

Onları Ekşi Sözlük'ten okudum.

Onlar benim için çok kıymetli. Ben öğrenmeyi çok seven bir insanım. İnsanın sonsuz tekâmülüne inanıyorum. Benim için hayatta anahtar kelime tekâmül. Çünkü yakın bir geçmişe baktığım zaman, ne kadar eksik olduğumu hissedebildiğimden, öğrenmenin bize verilmiş sonsuz bir armağan olduğunu düşünüyorum. Öğrenmeyi çok seviyorum. Öğrenmeyi çok sevdiğim için de öğretmeyi çok seviyorum. Sadece öğrencilerime öğretmek, akademik bir şey değil, ben doğruluğuna inandığım her şeyi insanlara öğretirim. Çok güzel bir yemek yemişsem, onu kendim tatbik etmişsem onu bir arkadaşıma bütün ayrıntılarıyla tarif eder öğretirim o da aynı güzelliği tatsın diye. Dolayısıyla öğrencilerime de ders verirken, öğrenmenin coşkusuyla birlikte öğretiyorum. Çok severek yaptığım bir şey. Ümit ediyorum ki onlar da benim hocalığımdan aynı şekilde zevk alıyorlardır. Onlara her zaman söylediğim bir şey var. Anayasa hukuku elbette çok ciddi meseleleri olan bir alan... Hukukun kendisi zaten başlı başına ağır bir dal. Anayasa hukuku yeterince ağır bir alan... Böyle olunca derslerde ciddi şeyler konuşmuş oluyoruz. Zaman zaman öğrencilerim söylerler, size gülmek çok yakışıyor ne olur gülün hocam derler.

"Bazen çok monoton konuşuyor sonra bir kahkaha atıyor ortalık çınlıyor" diye yazmışlar.

Benim fıkra anlatma kabiliyetim yok. Bir fıkrayı bin kere de dinlesem unuturum. O konuda maalesef zihnim kapalı. Öğrencilerime şunu söylerim. Ben size fıkra anlatamam sizi güldürecek bir şey yapamıyorum. Siz istiyorsanız bir ara verelim. Güzel bir şey anlatın hep birlikte gülelim. Maalesef ben derste ciddi bir insanım. Arzu ederdim daha esprili olabilmeyi, o esprilerle onları daha canlı tutabilmeyi... Tabii yaş ilerledikçe hoca da sınıfta galiba daha esprili, daha esnek ve rahat oluyor. Belki bu mesleğe ilk başladığım yıllara kıyasla daha çekilir bir hocayım diyebilirim.

Biraz da notu kıt bir hocasınız sanırım.

Öğrencilerime göre notum kıt ama onlar nasıl kağıt okuduğumu bilmedikleri, bazen de ne yazdıklarını tahmin edemedikleri için böyle söylüyorlar. Takdir edersiniz ki hukuk çok ciddi bir meslek. Tıp mesleği gibi insan hayatında doğrudan doğruya etkili olan bir meslek... Nasıl bir tıp hekimi hastasının problemini yanlış teşhis eder, yanlış bir tedavi uygularsa, ortaya çıkan tablo vahim olursa, aynı şeyler hukuk insanı için de geçerli. Bir hukuk insanı bir problemi doğru tespit edemezse uygulayacağı çözüm doğru olmayacaktır. Çözüm zannettiği şey sorun yaratacaktır. Bir insanın hayatında çeşitli hak ihlalleri ve çeşitli mağduriyetler olabilir ki en az insanın bedeninin zarar görmesi kadar ciddi bir şey bu. O yüzden öğrencilerimize biz kendi alanımızın teknik ayrıntılarını öğretirken de çok titiz olmamız gerekiyor, onları imtihan ederken de çok titiz olmak zorundayız. Sonuç olarak hukuk fakültesinden mezun olan bir genç, hâkim olabilir adaleti dağıtan makamda yer alır. Savcı olabilir. Yani devlet adına suç kovuşturmasını başlatan kişi olur. Avukat olabilir, hakkı ihlal edilmiş bir kişinin haklarını savunmak için... Bu üç alan insan hayatıyla doğrudan ilgili... Öğrenciye verdiğiniz ehliyetten sorumluluk duyuyorsunuz. O yüzden öğrencilerin kâğıtlarını okurken çok titiz davranıyorum. Yine okumuşsunuzdur Ekşi Sözlük'te, ben derse katılan öğrenciye daima artılar veririm ve yıl sonunda mutlaka o artıları kağıtlarına yansıtırım.

Edebi bir şeyler yazmayı denediniz mi? Hikaye, şiir?

Yazarsam yazabileceğimi hissediyorum ama orada bir şey engel oluyor. Söyleyeyim neden denemediğimi. Edebiyat yazarın kağıtla baş başa olmasını gerektiren bir alan. Araya biri girmemeli. Ama benim hayatımda yazma fiili şöyle işliyor: Ben birine dikte ediyorum ve o yazıyor. Tabii sonra noktalama işaretlerini hep ben düzeltiyorum. O iç aleminizi hayal üzerine, birine dikte edemezsiniz. Hayal edebilirsiniz. Ama onu bütün çıplaklığı ile dikte edemezsiniz. Arada bir izleyici olur. Siz roman yazıyorsunuz, bilirsiniz. Yazdığınız anda onun bir seyircisi olmamalı. Akademik yazıda böyle bir şey hissetmiyorum. Çünkü ben bilim üzerine yazıyorum. Orada benim hayallerim yok. Zaten bir gerçeklikten hareket ediyorum. Bilinmeyen bir şey de söylemiyorum. Bilinenler üzerinden yeni bir şeyler üretmeye çalışıyorum.

Körlere has laptoplar yok mu?

Onları hiç denemedim. Denemeyi de istemem. Ben bir süre İngiltere'de kaldım. Orada da burada olduğu gibi bana okuyan insanlar vardı. İngiliz hükümetinden bir burs kazanarak gitmiştim. Biliyorsunuz batı kültürü kişinin mutlak bağımsız hissedebilmesi felsefesine dayanır. Bana bunu önerdiler. Bu 1990'ların başıydı ve o teknoloji vardı. O çok mekanik bir şey. Hiç denemedim dahi. Hala üniversitede genç asistan arkadaşlar şöyle bir program var, hayatınızı çok kolaylaştırır diyorlar. İlgilenmiyorum.

Bu bir özgürlük alanı ve siz bunu reddediyorsunuz.

Tabii ama o aletlerden çıkan ses insan sesi değil. Hiç duydunuz mu? Çok mekanik. Yani kelimeler bozulmuş, insansı duyarlılığını kaybetmiş. Ben mekanik şeyleri sevmiyorum.

Onun için hiçbir zaman öğrenciliğim boyunca da banda kitap okutarak dinlemiş falan değilim. Her zaman benim okuyucum canlıdır. Çünkü o an bir şey yazmak isteyebilirim. Anında yazdırabilmem lazım. Anlatabildim mi?

Dini ritüellerle nasıldır aranız?

Bunu kamuoyu ile paylaşmak istemem.Bence insanın iç aleminde inandığı her ne ise Tanrı diyelim, Allah diyelim, bir sevgili ile olan ilişki kadar çok özel ve saklı olması gerekiyor.

Kilonuza zannediyorum çok dikkat ediyorsunuz. Spor yapıyor musunuz?

Yapıyorum. Bir süre fitness center'a gittim. Daha sonra o çok vaktimi aldığı için, kendime bir yürüme bandı satın aldım. Dumbellarım var. Yer minderim var. Spor hocalarımdan öğrendiğim hareketlerim var. Sporumu çok disiplinli bir şekilde yapıyorum.

Görüldüğünü görmeyen ama görüldüğünde hoşa giden biri olduğunu hissetmek nasıl bir duygu?

Ben insanların estetik duygularının çok önemli olduğunu düşünüyorum. Dolayısıyla, gayri estetik olan her şey beni rahatsız eder. Algılayabildiğim ölçüde tabii. Ben de kimse için rahatsız edici bir görüntü sergilemek istemem. O yüzden ben daima derslerime giderken de özel olarak hazırlanırım. Çünkü şunu gayet iyi bilirim. Öğrenci hocası hoş olduğunda, o derse daha çok ilgi gösterebilir. Haliyle biz tabii sadece anlattıklarımızla değil, fiziksel görüntülerimizle de öğrencilerimize ilham kaynağı oluyoruz veya onlar için daha can sıkıcı ya da daha dinamik olabiliyoruz. Onun için özen gösteririm.Herkesin özenli olması gerektiğine de inanırım.

Sizin aynanız kim?

Kendim. Benim aynam da tıpkı ampülüm gibi içimde. Yani biraz tasarruflu bir hayat. Oradan kalan ekonomik değerleri takılara kanalize ediyorum.

Kendinizi, kendinizin dışında en çok kimin aynasında görmekten haz duyuyorsunuz?

Masumların. Dolayısıyla küçük çocukların. Onlar her zaman objektif ve dürüstler.Çünkü onların dünyasında riya yoktur. Onlar iyiyi kötüyü algıladıkları gibi ifade ederler. O yüzden çocukların ifadesi her zaman benim için önemlidir. Ama yakın çevremden soruyorsanız eğer tabii ablam önemli bir figürdür. Hakikatten bir şey bana yakışmadığında veya biraz beni sararmış solmuş gördüğünde bunu objektif olarak söyler. Televizyonlarda izlediği zaman da kilo almışsın dikkat et der.

Aşkın aynasında nasıl görünüyorsunuz acaba?

Biliyorsunuz benim özel hayatım skandal oldu. Fakat insanların sağduyusuna çok güveniyorum. Orada beni rencide etmeye yönelik bir tavır vardı belki ama asıl amacın içinde bulunduğumuz projeyi parçalamak olduğunu düşünüyorum. Bu sadece benimle ilgili bir konu olsa daha fazla konuşurum. Ama benimle bunu paylaşan kişinin saygınlığını bozamam. Ben incinmedim. Saklamadığım bir şey üzerinden vurmaya çalıştılar çünkü. Bunu yapanlar daha çok incinmişlerdir diye düşünüyorum.

Peki şöyle sorayım o zaman. Aşık bir kadın olarak Serap Yazıcı'nın portresi nedir?

O zaman şu kadarını söyleyeyim: Aşkım da inancım kadar kuvvetli. Aşk benim için, ilahi aşkın dünya boyutundaki yansıması. İkisi birbirinden farklı değil. Biri ne kadar sonsuzsa diğeri de o kadar sonsuz. Elif Şafak son kitabında şunu söylüyor. Aşk insana bir lütuftur. Dolayısıyla her şey Allah'ın bir lütfu.

Hiç evlenmediniz değil mi?

Hayır. Evli olmayı isterdim ama engeller oldu. Onları aşamadım.

Çocuk sahibi olmak istediniz mi?

Hayır. Annemi küçük yaşta kaybettiğim için bir başka canlıya aynı tür bir acıyı hissettirmeyi istemediğim için hiç düşünmedim. Bütün çocukları da kendi çocuklarım gibi çok seviyorum. Kendi çalışmalarımın yarattığı şartlar var. Böyle bir çalışma ortamıyla bir çocuk birlikte olamazdı. Çocuk olursa bu çalışmalar olamazdı. Çocuk mutlak surette ihmale uğrardı. Ben modern hayatta yetişmekte olan çocuklar için üzülüyorum çünkü anneler ve babalar çok yoğun çalışıyorlar. Çocuklar çok yalnız olarak büyüyorlar. Biz şanslı bir kuşağız. Biz annemizle babamızla çok vakit geçirerek büyüdük. Bu tabii çok büyük bir nimet.

ZAMAN

BATILILARIN MEVLANA HAYRANLIĞI

2009-01-17T17:50:00.005+02:00

Batılı insan Mevlânâ'yı neden okuyor ?

"Mevlânâ kabrinden kalkmış İslam'ı anlatıyor. Hem de tüm insanlığa".

Mevlânâ'nın son yıllarda Batı'da en çok okunan şair olduğunu biliyoruz. Çok güzel bir İngilizce ile yapılan tercümeleri yüz binler satıyor. Şiirleri kaset ve CD'lere okunuyor.
Madonna gibi ünlü sanatçılar albümlerinde ondan şiirlere yer veriyor. Böylece hem ona olan sevgi ve saygılarını, hem de onu sevenlere ulaşmayı hedefliyorlar. İşin ilginci ise, onu okuyanların her din, inanç, ırk ve kesimden olması. Hâlbuki daha on yıl öncesine kadar sadece akademik çevreler onu tanıyordu. Bugün ise, Amerikan edebiyat hayatında heyecan verici edebî ve felsefî bir güç olmuş. En önemli yanlarından birisi ise, kimseyi incitmeden mesajını ulaştırması ve herkesi kucaklaması; kimseyi "öteki" olarak görmemesi. Bundan dolayı, Mevlânâ sıradan bir sufi; Hindu, Budist veya Yahudi mistik gibi görülemez. O, kendini gerçekleştirerek insan olmanın zirvesinde olan biridir (insan-ı kâmil). Bu seviyeye çıkmış insanlar, içinde doğdukları ve büyüdükleri kültür ve ülkenin sınırlarına sığmaz; tüm insanlığa ulaşır ve hitap ederler. Mevlânâ'nın şiirlerinin bugün kiliselerde, sinagoglarda, Zen manastırlarında; New York'un sanat merkezlerinde okunmasının ve yankılanmasının nedeni de budur. Öyle görülüyor k, o tüm insanlığın Mevlânâ'sıdır. Peki, insanlar neden Mevlânâ'yı okuyorlar? Onda ve şiirlerinde neler buluyorlar? On üçüncü yüzyılın Konya'sında yaşamış olan Mevlânâ küreselleşen dünyaya ve çağdaş insana ne verebilir ki?
ŞİİR OKUMAYI SEVMEYENLER BİLE...
Bu sorular birçok insanın zihnini kurcalıyor. Bu sorulara verilecek cevaplar birçok açıdan önemli olacak. Bir yandan Batılı okuyucunun eğilim ve ilgisini gösterirken, diğer yandan Batılı okuyucuya hitap eden veya etmek isteyenlere önemli ipuçları sunacak. Batı'da yaşayan Müslümanlar da bu cevaplardan yararlanabilir. En önemli ve anlamlısı ise, Mevlânâ'nın yaşadığı topraklarda yaşayan, onun teneffüs ettiği havayı soluklayan hemşerilerinin, yani bizlerin çıkaracağı ders olsa gerek.
Amerikalıların Mevlânâ'yı neden okuduğunu ve onda neler bulduğunu merak edenlerden birisi de Shahram Shiva. Mevlânâ'nın şiirlerini ilk kez duyduğunda ona hayran olmuş ve birçok şiirini İngilizceye tercüme etmiş. Shiva, aynı zamanda stand-up programlarında ve özel toplantılarda Mevlânâ şiirleri okuyor. Kaset ve CD'leri de var. İnsanların neden Mevlânâ'yı okudukları konusundaki merakını gidermek ve işin aslını öğrenmek için yaklaşık elli kişinin katıldığı bir çalışma (workshop) düzenlemiş. Katılımcılardan neden Mevlânâ'yı okuduklarını tanımlamalarını istemiş. Her katılımcının söyledikleri dikkatle kaydedildikten sonra sınıflandırılarak değerlendirilmiş. Shiva katılımcıların verdiği cevapları büyük bir dikkatle inceledikten sonra elindeki verileri on iki farklı grupta toplamış. Böylece insanların Mevlânâ'yı okumalarının on iki nedeni ortaya çıkmış:
Entelektüel olmaması: Din her şeyden önce bir duygu işidir. Katılımcılar Mevlânâ'nın akıllarından çok, kalplerine, iç âlemlerine ve adeta kendilerine hitap ettiğini belirtmişler.
Farklı anlam seviyeleri: Katılımcılar Mevlânâ'da çeşitli anlam seviyeleri tespit etmişler. Tıpkı bir gülü sarmalayan yaprak katmanları gibi, onun şiirlerinde de çeşitli anlam boyutlarını keşfetmişler. Mevlânâ'yı okudukça ve öğrendikçe, onun derinliğini daha iyi anlamışlar. Bunun sonucu olarak daha derinlere dalma konusunda cesaretlenmişler.
Vahdet/Birlik: Mevlânâ'nın şiirlerinde akseden birlik, ahenk ve bütünlük onlara çok çekici gelmiş.
Dost ve arkadaş: Katılımcıların büyük çoğunluğu Mevlânâ'yı okurken onu bir arkadaş olarak görmüşler.
Kişisel ilişki: Mevlânâ'yı okumak kişisel deneyim. Daha doğrusu varoluşsal kişisel bir tecrübe. Onun hayranları, âlemin ve kendilerinin anlamını arama ve bulma sürecine katılmışlar. Adeta onun yol arkadaşı olmaya çalışmışlar.
Rahmet ve huzur: Mevlânâ'yı okuyanların ortak bir kanaati ise onu her okuduklarında kalp ve gönüllerini bir rahmet ve huzurun kapladığını bizzat tecrübe etmişler.
Hasret ve özlem: Mevlânâ'nın şiirlerinde mutlak sevgiliye olan aşk ve özlem onları çok etkilemiş. Mesnevi'yi okuyarak ve hissederek onun bu duygularına ortak olmak istemişler.
Aşk ilişkisi: Bazıları Mevlânâ'ya âşık olduklarını itiraf etmiş.
Dinler arası köprü: Katılımcılara göre Mevlânâ, Batı'da yaşayan Müslümanlar ile gayrimüslimler arasında bir köprüdür. Mevlânâ vasıtasıyla birçok Müslüman, ABD'de toplum nezdinde hüsn-ü kabul görmüş. Mevlânâ'yı okuyan, seven ve ona âşık olan birçok Batılı, ülkelerinde yaşayan Müslümanlarla güzel ve olumlu ilişkiler geliştirmiş. Mevlânâ farklı kesimleri birbirine yakınlaştırmış. Çok kültürlü bir toplumda birlikte yaşamalarına katkıda bulunmuş.
Şiiri sevmeyenler: Bazı katılımcılar aslında şiir okumayı sevmediklerini, ancak Mevlânâ'nın şiirlerini okumayı sevdiklerini özellikle vurgulamış.
Sürece katılma: Katılımcılar Mevlânâ'nın kendini mükemmel bir şekilde ifade ettiğini; kendilerinin de bu süreçte ona sadece katıldıklarını belirtmiş.
Rehber ve mürşit: Katılımcılar Mevlânâ'yı manevi bir rehber ve mürşit olarak gördüklerini vurgulamışlar.
KÜLTÜRLERARASI DİYALOG İÇİN İPUÇLARI
Batı'nın "kendi kurumsal din ve inançlarının ötesinde manevi" bir arayış içinde olduğunu belirten Talat Halman, "Mevlânâ Mevsimi" olarak tanımladığı bu ilgiyi çok güzel özetliyor: "Tasavvuf, insanla Tanrı arasında doğrudan bir ruhî bağ, bir aşk ilişkisi üzerinde durduğu, geleneksel din kurallarını ve kurumlarını aştığı için, saygı ve sevgi görüyor. Buna Mevlânâ'nın insancıllığını, coşkulu ve sevecen şiirini, bağış ve barış ruhunu, insanı gündelik yavan yaşantıların çok ötesine götüren vecdini ekleyin. Bir de sema'nın semavi görkemini..."
Görüldüğü gibi, Batı'nın Mevlânâ'yı okuma nedenleri farklıdır ve bizler için önemli mesajlar içermektedir.
Medeniyetler arası ittifak için bir zemin aranırken, kültürlerarası/dinlerarası diyalog için çalışmalar yapılırken onda çok şey bulacağımız açık. Batı'daki Müslümanlar ise Mevlânâ'yı ve öğretisini tanıdıkları ölçüde bulundukları toplumlarda daha çok kabul görecekler. İslam'ı ve kendilerini anlatmada Mevlânâ'nın bir beyiti, ondan yapılan bir alıntı veya hikâyecik onlara çok yardımcı olacak. Konuşmalarına başlamadan dinleyicilerine ney dinletmeleri her şeyi farklı yapabilir. Asırların, cehaletin ve kötü niyetlerin aramızda inşa ettiği görünmez kalın duvarların nasıl yıkıldığına şahit olacaklar. Batı'daki Mevlânâ hayranlarının ve uzmanlarının öncülerinden olan Kabir Helminski'nin sözleri kulaklarımda çınlıyor: "Mevlânâ kabrinden kalkmış İslam'ı anlatıyor. Hem de tüm insanlığa".

http://www.yeniumuthaber.com/

Kırabileceği en büyük putu kırdı !...

2008-12-03T14:26:00.001+02:00

“İçimizde de putlar var. Onları göremiyoruz, bizim arzuladıklarımız putlardır” bu sözler Fred A. Reed’in görünmeyen putuna indirilen Hz. İbrahim’in balta darbesi gibiydi adeta.
O darbe sonrası kırılan put bir daha iflah olmadı ama içindeki putu kırarak Müslüman olan yazar Müslümanların putlarla nasıl hâlâ koyun koyuna yaşadıklarını anlamakta zorlanıyor…

Ortadoğu Tarihinin ve Bizans İstanbul’unun yaşadığı en ilginç dönemlerden biri bilimsel tabiri ile ikonaklazma Türkçe tabirle tasvir kırıcılık akımıdır. Tasvir Kırıcılık 700’lü yıllardan 800’lü yıllara kadar bir asırdan fazla zamana damga vuran hareketti. Tasvir Kırıcılık hareketi büyük heyecan uyandırdı ama hurafeye meyilli kitleler karşısında başarılı olamadı. Büyük direnişle karşılandı, geniş çaplı isyanlar çıktı ve kanlı olaylar yaşandı.

Bizans tarihinde Tasvir Kırıcılık hareketi, tarihçiler tarafından 717 yılında tahta çıkan III. Leon ile başlatılsa da (Hareket resmi anlamda fiili olarak ilk kez 726 yılında Büyük Saray Kapılarındaki İsa figürlerinin kaldırılması ile başlar) fikrin oluşum tarihinin daha önce olduğunu tartışmaya gerek yok.

İkonaklazma Hareketi 775 yılında tahta geçen IV. Leon’un evlendiği Yunan Prensesi İrene’nin 780 yılında eşinin ölümüyle ipleri ele geçirmesiyle büyük darbe yedi. Tahta küçük yaştaki oğlu 6. Konstaninus’un geçmesiyle ipleri ele alan İrene, 787’de İznik Konsilini toplatarak İkonaklazma hareketine ilk mahkumiyeti verdirdi. İkonacıların intikamı acı oldu ve tasvir kırıcı imparatorların mezarları bile yağmalandı. Her ne kadar Hazar Leon diye anılan V.Leon bu hareketi küllerinden dirilmek istediyse de sadece tasvirleri yasaklamakla yetinebildi. II. Mihail ve II. Teofilos aynı izden gitmeye çalışsa da ikonaklazma eski gücüne kavuşamadı. Çocuk yaşta tahta geçen II.Mihael’in annesi Teodara yıllar sonra İrene’nin açtığı ölümcül yaraya son darbeyi indiren isim oldu ve 11 Mart 843 yılında Ayasofya’da ikonaların meşrulunu ilan ederek tarihi bir hareketi bitirdi.

"Müslüman olduktan sonra çok daha iyi anladım ki her türlü putperestliğe karşı olmak İslam’ın en büyük mesajlarından biriydi..."Fred A. Reed bu hareketin militan köklerinin Suriye’den filizlendiğine inanarak Ortadoğu’ya geldi ve araştırmalara başladı. Kanadalı Gazeteci Yazar, put kırıcılığın; Hıristiyanlığın ilk dönem sınırları içerisinde yapılan doktrinsel ve teolojik tartışmaların ötesine geçmeyen çalışmalar dışında, araştırılmayan, açıklaması zor, irrasyonel tarihi bir patlama olduğunu fark etti. Bir asra damgasını vuran hareketin oluştuğu dünyayı anlamak ve onu besleyen daha geniş dünyayı keşfetmek için yola çıkan Freed E. Reed, kırabileceği en büyük putu kırdı ve Hıristiyan olarak başladığı çalışmaya nokta koyduğu günlerde İslamiyet’i seçti.

“Müslüman olduktan sonra çok daha iyi anladım ki her türlü putperestliğe karşı olmak İslam’ın en büyük mesajlarından biriydi. Teorik ve entelektüel merakımla başlayan bu araştırma benim için yeni bir anlam kazandı, manevi kişiliğimin bir parçası oldu” diyen yazar Parçalanmış İmgeler adlı eserinde, Peygamber yolundan trajik sapmaların İslam Dünyasını nasıl şekillendirdiğini araştırdığını söylüyor.

Fred A. Reed, İslam alemine “Sünni ve Şiiler arasındaki Hz. Peygamber’in (a.s.m) hilafeti konusundaki farklılıklar, tartışma değil, zamanın politik, sosyal ve ekonomik şartları dahilinde cereyan eden hadiseler olarak araştırma ve analiz konusu olmalı” diye sesleniyor .

Put Kırıcı Hareketi İslamiyet’in doğuşunun şekillendirdiğine işaret eden yazar, bu hareketin Bizans’ta başarısız olmasının kadim kavgayı bitirmediğini belirtiyor ve diyor ki “İkon kırıcıların yenilgisi meseleyi sona erdirmemişti. Yedi yüzyıl uykuda kalmasına rağmen, Katolik Roma’nın hegemonyasını temsil eden dini putları parçalamak Protestan reform hareketiyle yeniden uyanmıştı. Almanya’dan tutun Hollanda’ya kadar Kuzey Avrupa’da heykeller, tablolar, resimler kiliselerden temizlendi.”

Reform hareketlerinde de İslam’ın etkisi olduğuna dikkat çeken yazar, Osmanlıların Luther’de kardeşlik ruhu gördüklerini söylemelerine rağmen, reform hareketini yapanların kendilerini İslam’dan uzak tuttuklarını belirtiyor. Freed A.. Reed, Reformcuların işbirliği yaparken dini değil reel politik gerekçelere göre hareket ettiklerini inancında.

İşbu noktadan hareketle yazarla kitap eksenli olmakla birlikte günümüzün reel politik gelişmeleri ışığında söyleşmeyi tercih ettim. Sonuçta putları ayakta tutan ve insanları putları kırmaktan alıkoyan onlar değil miydi?

Freed A. Reed'e içindeki putu kırdıran kitap Nesil yayınlarınca Türkçe'ye çevrildi...- Sayın Reed, Parçalanmış İmgeler kitabınızı noktaladığınızda yıl 2001. Türkiye büyük bir krizin hatta sizin tabirinizle 2. Dünya Savaşı’ndan sonra yaşanan en büyük krizin içindeydi. Türkiye, aynı zamanda o günlerde siyasi bir değişimin sancısını çekiyordu. Mevcut iktidar gidiyor, yerine Ak Parti gelmeye hazırlanıyordu. Bugün biz söyleşirken de dünya büyük bir kriz yaşıyor ve Türkiye de bundan en azından psikolojik olarak etkileniyor. Yani yine kriz var ama bugün 2001’de iktidar isteyen parti iş başında ve muhalifleri onu krizle vurmaya çalışıyor. Dışarıdan bir gözlemci olarak bu zıtlığı nasıl yorumluyorsunuz?

- Dünyada hiçbir gelişme tesadüf değildir ama itiraf edeyim ki böyle bir noktaya gelinebileceğini tahmin edemedim. Normal beklentileri ve doğal hesapları karıştıran gelişmeler yaşandı. Şunu söyleyebilirim ki bu günlerde dünyadaki tüm putlar devriliyor.

- Kitabınızda altını çizdiğiniz bir husus var. Bizans’ta put kırıcı iktidar başa geldikten sonra olaylar pek de hesap ettikleri gibi gitmiyor. 10’ar, 20’şer yıl arayla gelgitler yaşanıyor. Putları savunanların direndiğini ve iktidarı yeniden ele geçirdiğini görüyoruz. Şu an o mücadelenin yaşandığı yerdeyiz ama binlerce yıl ilerideyiz. Mahiyeti farklı olsa da yine bir takım putlar kırılıyor. Yani dünya üzerinde pek de değişen bir şey yok gibi ne dersiniz?

-Tarih, her zaman değişik şekillerde tekerrür eder. Ben ikonaklazma faaliyetiyle ilgilendim çünkü bu konu günümüzde en azından sembolik olarak tekrar gündemde. Günümüzde putların etkisini gösterebilmek için tarihin derinliklerine uzanmamın sebebi sadece gözle görünen putların değil fikirler bazında da putların kırılabileceğini gösterebilmektir. Zihinlerdeki putların da kırılabileceğini gösterebilmek için ikonaklazma tarihini inceledim. Nitekim bugün görüyoruz ki fikirlerdeki putlar da kırılıyor. Tüm dünyada özellikle de Batı dünyasında şu anda putlar kırılıyor.

Aslında çalışmaya başladığımda bunu düşünmemiştim. O zaman bu fikir bana henüz açık değildi. Zamanla şekillendi ve son aşamalarda iyice belirginleşti. Başlangıçta fark bazı bağlantıları fark edemedim. Ancak kitabı bitirdiğimde “Hah! İşte bu!”’ dedim.

- Kitabın başlarında “Ben peşin yargılarla geldim” diyorsunuz. Öyle sanıyorum ki bundan kastınız “put kırıcıların” “terörist olduğu” ön yargısı. Hıristiyan’dınız ve put kırıcı hareketin köklerinin Ortadoğu’da özellikle de Suriye havzasında bulunduğuna inanıyordunuz. Yaptığınız araştırmalardan sonra, kitabınızı da bitirmiş olarak bugün burada iki Müslüman olarak söyleşiyoruz. Bugün de put kırıcılık terörizmi ya da şiddeti körükleyen bir unsur diyebiliyor musunuz ?

- Bugün Batı, güce karşı gelen her hareketi terörizm olarak adlandırıyor. Yani ABD’ye ya da İsrail’e karşı iseniz, siz onlar için bir teröristsiniz. Bu bakış açısına katılmak mümkün değil. Ama ben kulelere yapılan saldırıyı da tasvip etmiyorum. Ama bu da bir vaka.

- Kitabı kaleme almak için geldiğiniz yıllarda Afganistan’da tarihi miras olarak korumak istenen Buda heykellerinin yıkılmasına tanıklık ettiniz. Tarihi kültürel miras olarak korumak istenen o heykellere de kulelerin yıkılması gibi mi yaklaşıyorsunuz?

- Bu bir hayat biçimi. Buna ne kadar katılmasak da böyle bir yaşam biçimi var. Katılıyorum ya da katılmıyorum. Fakat şu gerçek ki bu oldu! Bu bir hadiseydi ve yaşandı. Bunu anlamayız. Tarihi incelerken bir fikri desteklemek veya desteklememek neyi değiştirir? Bizim görevimiz neden böyle olduğunu düşünmek ve yorumlamak.

- Amacım inancınızı sorgulamak değil, bir araştırmacı olarak konuyla ilgili teşhislerinizi hangi noktadan bakarak yaptığınızı tespit edebilmek. Yine bu bağlamda bir sorum var. Batı medeniyetinden gelen birisiniz fakat bugün Doğu medeniyetinden filizlenen bir inancı kabullenmiş durumdasınız. Dolayısıyla hem batıyı hem doğuyu iyi tanıyorsunuz. Doğu ve Batı arasında bu anlamda bir fark var mı?

-Müslümanlar olarak putları kıran bir geleneğe sahibiz. Tâ başından itibaren bütün tarihimizin özeti bundan ibaret. Yahudilik, Müslümanlık ve Hıristiyanlık esasımda hep bu mücadeleyi verdi. Hz. İbrahim’den bu yana Hz. Muhammed de dahil olmak üzere Allah’a iman edenler bu mücadeleyi verdi. Bugün problemi çözdük tamamen çözdük, putları yok ettik, diyemeyiz, fakat problemin farkındayız. Bugün Batı Laik toplum yapısına sahip. Put kırmak gibi bir eğilim yok. Fark etmişsinizdir ki kitabımda Batı kültürünü bu nedenle ciddi şekilde eleştiriyorum. Zaten kitabı yazma niyetim de buydu. Batılı olarak Batı medeniyetini tenkit etmek. Bazen günümüzdeki sorunları izah edebilmek için, zaman ve mekan açısından uzaklara gitmeniz gerekir. Ben de o yüzden Ortadoğu’ya ve tarihin derinliklerine dek gittim.

- ‘Putlar zamanla temsil edildikleri kutsalın varlığın kendisi sanılıyor. Başta onların yardımıyla bir kutsala tapılırken zamanla insanlar o kutsalla putu aynılaştırıyor ve puta tapmaya başlıyorlar” diyorsunuz. Günümüzde de putların temsil ettiği olguların dışlanıp sadece putlara tapılır hale gelindiğini fark ettiğiniz için mi böyle bir araştırmaya girdiniz?

- Kesinlikle doğru teşhis. Sebebi tamamıyla budur. Erken Hıristiyanlık döneminde Hz. İsa’nın resimleri Hz. İsa’yı hatırlatsın, Allah’a ibadete yöneltsin diye yapılıyordu. Fakat zamanla suretler, Hz. İsa’nın yerini aldı. Zamanla insanlar o resme bakıp Allah’a ibadet etmeyi hatırlamak yerine, o resme ibadet edip, ondan bir şeyler istemeye yöneldiler. Öpüp koyunlarına koymaya başladılar. Bu Hıristiyanlığın öz ruhunu zedeleyen bir faaliyet oldu. Bu evreden sonra Hıristiyanlığın temsil ettiği ahlaki hareket köreldi ve putların etkisi artmaya başladı.

Günümüzde, Batı’da bu tavrı; para, mevki, güç, siyaset ya da insanın kendine tapınması şeklinde görebiliyoruz. Putlara tapma eğilimi Laik Batı toplumunun artık genlerine işlemiş. Bir resim, bir heykel şeklinde şekillenmiş putları alaşağı etmek kolaydır fakat içinizdeki putu kırmak o kadar kolay değildir. Bir insanın içindeki putperest ruhu, heyecanı ya da inancı yıkması hiç kolay değildir. O yüzden bugün Batı insanının kırması gereken en büyük put kendisidir.

-Bizans’ta ikonaklazma hareketinin başarıya ulaşmasına ramak kala hanedanının son hükümdarı Yunanlı bir prensesle evleniyor. Yunan medeniyetinin ruhu o kanalla Bizans’a sızıyor ve put kırıcılık hareketi hüsranla bitiyor. Bugün insanlığın en büyük putu kendisidir dediğiz anda bu geldi aklıma. İnsanı tanrılaştıran inancın Bizans’ta ikonaklazma hareketinin kazanımlarını erittiği o günden bugüne kendisini Helen Medeniyeti’nin temsilcisi sayan Batı insanı aynı noktada duruyor galiba…

- Güzel bir noktaya değindiniz. Yunan Medeniyeti ve günümüz Hıristiyanlığı arasında pek fark kalmamış. Kullanılan ifadelere baktığınız zaman da bunun tescillendiğini görürsünüz. Hıristiyanlığın ruhu açısından da problem bu. Hakim medeniyet çok tanrılı ve insanı da tanrılaştıran bir kültüre sahip. Papa’nın da zaten bu konuda buna benzer sözleri var.

-Kıyaslama sorularımdan rahatsız olmuş olabilirsiniz. Çünkü ben de bu tarz sorular sormaktan rahatsızlık hisseder hale geldim. Ama yaptığınız tespitler beni buna zorluyor. Yine benzer bir soru soracağım: Bizans’ta kendisini en iyi şekilde ifade eden put kırıcılık hareketinin Suriye’de doğduğuna inandınız ve çalışmanızla bunu da en azından mantıksal olarak ispatladınız. Bunu yaparken diyorsunuz ki “Put kırıcı hareket İstanbul’da hükümran olduğunda; Hıristiyan dünya putları kırmaya çalışırken, başka şeylerle meşgul olduğu için Halife Yezit, bu hareketin İslamiyet’in yayılmasına yardımcı olacağını göremiyor. Yani Hıristiyan dünyası putları kırma aşamasına geldiğinde Müslüman dünyadan o zaman destek alamıyordu. Peki bugün, Hıristiyan dünyanın putları kırmaya karar verme noktasına gelmiş bireyleri İslam dünyasından yardım ve destek alabiliyor mu?

- Kitabımı dikkatli okumuşsunuz bunun için teşekkür ediyorum. O tarihte Müslümanların Hıristiyanlara yardımcı olamayacağı aşikâr. Yine de etkileme noktasında önemli rolleri vardı. İslamiyet’in doğuşu bu fikrin oluşması yönünde Hıristiyanlar üzerinde çok büyük tesir uyandırdı. Resmi bilim adamları bunu inkâr etseler de Hıristiyanların bu noktaya gelmesinde İslam düşüncesinin rolü büyük. Fikirsel olarak böyle ama eylemsel olarak ikonaklazma tamamen Hıristiyanların kendi içerisinde gelişen bir harekettir. Papa’nın söylediğinin tersine o dönemde insanlar Suriye’ye Müslüman olmaya başlıyorlardı, olmasalar da etkisi altında putlardan soğuyorlardı. Bunun elbette ki İstanbul’a tesiri olacaktır. İstanbul’daki Hükümdar kendi hâkimiyetin, kaybetmemek için pekala “biz de resimlere ve putlara karşıyız” diyecekti. Günümüzde farklı tecellileri de var ki tarih farklı şekillerde tekerrür eder demiştik; Şimdi süper güç olan “şey” zayıflamaya başladı. Biz Müslümanlar olarak bunun analizini çok iyi yapabiliriz.

Neticede diyebilirim ki ikonaklazma hareketi Hıristiyanlığın özüne vakıf müminlerin öze dönüş mücadelesi ama İslam’ın doğuşu bu tarihi hareketin kesinlikle bir parçası. Çok büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. Hiç bir medeniyet yoktur ki çevresindeki medeniyetlerle etkileşim içinde olmasın. Kültürler arasındaki etkileşim mutlaka olur, münasebetler bazen dostlarla bazen düşmanlarla kurulur, bazen iyilikle bazen çarpışmayla etkileşim olur ama medeniyetler kesinlikle birbirini etkilerler.

- Kitap yazış metodunuz hayli tuhaf. Yazarken mi diyar diyar geziyorsunuz, gezerken mi yazıyorsunuz karar vermek zor. Bu herkesin uygulayabileceği bir metot değil ama siz imkanlar yönünden bu konuda şanslısınız. Gerek Kavşak Ülke Türkiye, gerekse Parçalanmış İmgeler kitaplarınıza konu olan mekanları tek tek geziyor, oraların havasını soluyorsunuz. Son kitabınıza konu olan put kırıcılık hareketinin başladığı, oluştuğu, çöktüğü yerleri de adım adım gezdiniz. Öyle ki Suriye’den başlamış, İstanbul’a gelmişsiniz sonra Antalya’ya dönmüşsünüz…
-Konuştuğumuz meseleler hakkındaki mekanların fiziksel bir parçası oldum. Modern Türkiye’nin tarihini anlamak için Türkiye’ye gelmek gerekiyordu ve bu hareketi anlamak için de Suriye’ye gitmek gerekiyordu. Ben de tabi ki gitmem gereken yere gittim. Bu açıdan bakınca gazetecilik seyahati gibi bir kitap oldu. Birici yöntemim tarihi yerlere gitmekti, ikinci yöntemim ise tarihin içinde seyahat etmek.

- Peki bu yatay ve dikey seyahatler sırasında geçmişin bugüne etkilerini net olarak yakalayabildiniz mi? Değişim ya da benzerlikler konusunda neler fark ettiniz?
- Biçimsel olarak çok değişik bir dünyada yaşıyoruz artık! Tarihe baktığımız zaman bu değişikliğin nasıl şekillendiğini de görebiliyoruz.

-Bizim coğrafyamızda yabancı bir gazeteci olarak seyahat bir açıdan zorludur. Gazetecilik yapacaksınız, başka bir ülkeden olacaksınız, gezeceksiniz, notlar alacaksınız, sorular soracaksınız ve normal insan muamelesi göreceksiniz. Bunu beklemek safdillik olur. Lawrens deneyimimiz başta olmak üzere misafirperverliği sömürülmüş, kötüye kullanılmış bir coğrafyanın insanlarıyız. Siz bunun olumsuz etkilerini sezinlediniz mi? ‘Ajan mıdır nedir?’ diye işkillenip bakan gözler sezdiniz mi? Yoksa misafirperverliğimizi hiçbir güç öldürememiş mi?
- Bu durum her zaman problem teşkil etti. Bu da doğal çünkü Batılı gazeteciler kendilerini hep yüksekte, diğerlerini aşağıda görüyorlar. Tepeden bakıyorlar insanlara. Hep elçilerle ve resmi görevlilerle falan konuşuyor, toplumun içine girmekten kaçıyor ve tabanındakiyle ilgilenmiyorlar. Ben toplumun derinlerine girmeye çalıştım, Sanırım bunu da başardım. Elimizdeki iki kitap bu konudaki başarımı temin eder diye düşünüyorum.

- O zaman şöyle sorayım; bu kitap okuruna ne vaat ediyor? Size göre insanlar bu çalışmayı neden okumalılar?
- Bir çok insanın alıp okuması gerekiyor bunun birinci nedeni şu, ben de yayıncım da para kazanmalıyız (Karşılıklı gülüşüyoruz) Şaka bir yana bu kitap bir fikir mücadelesinin ürünü. Dikkatli ve sorgulayıcı okurların olacağını düşünerek, yazdım. İnsanların kitabı okuduğunda da kafalarında suallere cevaplar bulabilmesini sağlamaya çalıştım. Öte yandan yazdıklarımı okuyarak daha fazla sual sormaya da başlayacaklar. Eğer okurum kafasındaki sorulara cevap bulabiliyor ve yeni sorular sorabiliyorsa işlem benim için tamamlanmıştır. Görevimi yaptığıma inanıyorum.
ON YIL İÇİNDE TÜRKİYE ÇOK DEĞİŞECEK
Bana göre önümüzdeki 10 yıl içinde Türkiye’de günümüzden çok farklı bir değişim olacak. Daha sakin bir ülke olabilir Türkiye. Ama bu sakinleşme ekonomik sisteminizde olabilir mi, bu meçhul

- Kitap ekseninin dışında bir soru ile devam etmek istiyorum. Sizce bu coğrafyada geleceği etkileyecek, zamanla öne çıkacak hareketler veya fikirler hangileri olabilir?
- Bana göre önümüzdeki 10 yıl içinde Türkiye’de günümüzden çok farklı bir değişim olacak. Daha sakin bir ülke olabilir Türkiye. Ama bu sakinleşme ekonomik sisteminizde olabilir mi, bu meçhul. Ama eğer bu başarılırsa büyük bir put kırılmış olur. Ki başta da dediğim gibi günümüzde dev putların parçalandığına şahit oluyoruz.

- Bunu söylerken putlardan kastınız çatırdayan devletler veya onların temsil ettiği güçler ise şöyle bir tehlike yok mu; Ya küresel sermaye, devletlerden güçlü para babaları, işlerini zorlaştırdığı için devletleri ortadan kaldırmak ve yasalarını kendi belirlediği “sınırsız” bir sömürü alanı sağlamak istiyorsa… Ortaya daha kötü bir senaryo ortaya çıkmaz mı?
- Olabilir mi değil, bu olacak!

- Küresel anlamda devletleri yok edip, gücü eline geçiren bir sermaye hakimiyeti kurulacak diyorsanız yani.
- Zaten günümüzde de devletler bu şekilde yönetiliyor. Hâkim bir kaç grup ne yapılacağına karar veriyor ve ne olacağını belirliyor. Dünya onlara göre yönetiliyor. Baba filmini hatırlayın. Bir akşam yemeği sahnesi vardı hani, masanın etrafında oturan mafya liderleri birbirlerini öldürüyorlar. Sonra da kalanlar masanın etrafına diziliyor ve birbirlerine ne alırsınız diye soruyorlardı… Mevcut dünya düzeni bu…

- Yani diyorsunuz ki paniğe gerek yok.
- Paniğe gerek yok tabi zaten her zaman panik hali mevcut... (Gülüşmeler)

- Söyleşiye zaman ayırdığınız için çok teşekkür ediyorum. Son olarak eklemek isteğiniz keşke şu da sorulsaydı dediğiniz bir nokta var mı?
- İnanın bu röportajı çok beğendim. Bu noktaların altının çizilmesi benim için çok önemliydi. Temel noktayı anladığınızı gördüm ve inanın bu sohbeti gerçekleştirdiğimiz için ben de çok memnun oldum.
.
(Haber 7)

TERAZİ

2008-12-02T14:10:00.002+02:00

Elinize bir kitap, sürahi, sandalye gibi bir şey alsanız ve yanınızda bulunan dostlarınıza soransız, bu kaç kilo gelir veya kaç gram gelir? Deseniz.Herkes kendi ölçü anlayışına göre bir şeyler söyler.Şimdi siz bunların söylediği rakamlardan hangisine inanacaksınız?

Orada bulunanların oylarına başvurarak en çok oyu alan rakamı kabul etseniz doğru olur mu?Olmaz dediğinizi duyar gibiyim.Bir sürahinin gramında oylama yapmazsınız ve teraziyi tercih edersiniz de niçin insanların hayat memat meselesinde oylamaya gider ve Allahın ölçülerini tercih etmezsiniz? Buyurun, Rahman süresini okuyalım:
1- Rahmân,
2- Kur^ân^ı öğretti.
3- İnsanı yarattı,
4-Ona beyanı(konuşmasını) öğretti,
5- Güneş ve Ay hesapladır.
6- Otlar ve ağaçlar Ona secde ederler.
7- Gökyüzünü kaldırdı ve ölçü koydu ki,
8- Artık tartıda taşkınlık etmeyin.
9- Ölçmeyi adaletle yapın ve tartıyı eksik yapmayın.

Ezeli ve ebedi olan Rabbimiz, güzel isimlerinden “Rahman” ismiyle başlıyor süreye.Çünkü, indirdiği Kur’an, Onun bize rahmetidir. Yarattığı, Güneş ve Ay da bizim için iki ayrı rahmettir. Yazan elimizi, konuşan dilimizi yaratan Rabbimizin bize konuşma nimeti de büyük rahmettir.Güneş ve Ay’ın hesap üzere olması, göklerin ve yerin ölçü üzerine yaratılması, bizim de adalet terazisini, söz ayarını, göz ayarını yapmamız için ölçü koyduğunu ve bu ölçüyü Kur’anla bildirdiğini haber verir.Güneş, yaratıldığı günden beri saniye değil salise sapmadığı gibi, yaratıldığı günden beri değerinden hiçbir şey kaybetmediği gibi Güneşi yaratan Rabbimizin kitabı olan Kur’an da değerinden hiçbir şey kaybetmemiştir.

Kur’anın ölçüsünü kabul etmeyip Komünizm ölçüsüne göre harehet edenler milyonlarca insanın ölmesine, milyarlarcasının sefaletine sebeb oldular. Kapitalizm ölçüsüyle hareket edenlerse milyarlarca insanın sefahatine sebep oldu. Uyuşturucu bağımlıları, fuhuş tacirleri, adam öldürme çeteleri üretti ve demokrasi adına ülkeleri mafya ile medya yönetmeye başladı .Rahman olan Rabbimiz:“Ölçtüğünüz zaman tam ölçün ve doğru terazi ile tartın. Bu daha hayırlı ve sonuç itibariyle daha güzel” buyurur.(İsra 34)Gözümüzü uzağa veya yakına bakarken farkına varmadan ayar yaparız. Bu yaptığımız ayarın hızına hiçbir bilgisayar ulaşmamıştır ve ulaşmayacaktır.Kulağımız duyduğumuz sesin sahibi insan mı, araba mı, koyun mu olduğunu, yönünü ve uzaklığını bilir. Bu da bize doğuştan verilen ölçülerdir.Ağzımızdan çıkan sesleri ölçülü çıkardığımızda anlamlı kelimeler çıkar.Rastgele kalemle karalarken belli bir ölçüyle çizmeye başlarsak belli bir şekil ortaya çıkar.Seslerin ölçülü çıkışından müzik meydana gelir.Dünya çocukları birbirinin dilinden anlarken bizim ölçüsüz davranışlarımızla onların masumiyetini giderip kendi kalıbımıza döktüğümüzden onları da anlaşamaz hale getiriyoruz.Bir yaşındaki bir milyar çocuk anlaşabilir ama 70 yaşına gelmiş iki siyasi anlaşamıyor.Bu da Rabbimizin fıtratımıza koyduğu ölçüyü çevreden algıladığımız ölçüsüz ölçülerle fıtratımızı bozup her kalıba uygun bir ölçü benimseyip herkesi kendi ölçümüze zorlamaktan kaynaklanır.

Bazı insanlar bir kiloluk tartı demirlerinin içini oydurarak sattığını eksik verirlermiş. Zaman zaman belediye, tartı aletlerini kontrol ediyor.Nereye gitsen kilo bin gram. Herkes kendine göre ayarlarsa düzen bozulur. Onun için Rabbimiz “Doğru teraziyle tartın” diyor.Rabbimiz, sevgili peygamberimize ve onun şahsında bize : “Sana ilim geldikten sonra eğer onların hevalarına (şahsi ölçülerine) uyarsan sende zalimlerden olursun” buyuruyor. (Bakara145)Dünyanın en dürüst adamını yanlış terazinin başına oturtsanız o’da eksik tartar.Adalet terazisi yanlış olunca tartan kişinin doğruluğu bir şey değiştirmez.Onun için Rabbimiz hem ölçenin tam ölçmesini, hemde terazinin doğrusunu almamızı emrediyor.

O ilahi terazi olan Kur’an ise bizim konuşmamızı, yürüyüşümüzü, bakışımızı, kaş göz hareketlerimizi, komşuluk ilişkilerimizi, yöneten ve yönetilen ilişkilerini en güzel şekilde ayarlamaktadır.

http://www.mahmuttoptas.com/

İŞSİZLİĞE KÖKLÜ ÇÖZÜM ÖNERİLERİ

2008-11-29T10:09:00.002+02:00

22 Mart 2008 Cumartesi

İŞSİZLİĞE KÖKLÜ ÇÖZÜM ÖNERİLERİ

1 - Öncelikle ithal ürünlere kota konulması yanında , ithal ürünlerin yurtiçinde üretiminin teşvik edilmesi gereklidir.
2 - Ar-Ge çalışmaları koordineli olarak sürdürülmeli ve teşvik edilmelidir.
3 - İleri teknolojik yatırımlar teşvik edilmelidir.
4 - Halka, yerli mallarımızın tüketilmesi konusunda yaygın eğitim verilmelidir.
5 - Girişimci ruh canlandırılmalı , tutarlı proje ortaya koyanlar, teşvik edilmelidir.
6 - Özellikle, tarım ve hayvancılık ürünlerimizin, işlenerek, ihracatı için, modern tesisler kurulmalıdır.
7 - Ormanlarımız işletmeye açılmalıdır.
8 - Madenlerimiz hammadde olarak değil, işlenerek pazarlanmalıdır.
9 - İthalata bağımlı olduğumuz ürünlerde , yerli üretimin teşvik edilmesi yanında, tasarruf yapılmalıdır.
10-Eğitimde fırsat eşitliği tanınması ile oluşan rekabet , kalkınmamızın da önünü açacaktır.
11-Çalışanların ücretlerinde seyyanen iyileştirmeler yapılarak, gelir dağılımında ki adaletsizliğin giderilmesi ile artan huzur ve mutluluk , üretimde kalitenin ve adedin artışını sağlayarak, birim maliyetlerini de düşürecektir.
12-İşveren ve işçi üzerindeki vergi , sosyal güvenlik primi yükleri düşürülmeli, fakat kayıtdışı önlenmelidir.
13-Ailesi yanında çalışanların vergi yükü azaltılmalı, fakat sosyal güvenliğe intibakları sağlanmalıdır.
14-Küçük ve ortaboy işletmeler desteklenmeli, üretimde rekabet ortamının oluşturulması ile, kalitenin ve çeşidin artışı sağlanmalıdır.
15-Turizme ve ihracata yönelik el sanatları geliştirilmelidir.
16-Bilim ve teknolojide beyin göçünü tersine döndürecek sistemler geliştirmeliyiz.
17-Büyük şehirlerde yaşanan tıkanıklığın giderilmesi için yeni cazibe merkezleri kurulmalıdır.
18-Göçün önlenmesi için de kırsal yaşamın refah düzeyinin yükseltilmesi gerekir.
19-Küçük esnafın ezilmemesi için, kiraların kontrölü yanında , yeni ticaret merkezleri kurulmalıdır. Seyyar satıcılar ve pazarcılar buralara yönlendirilerek, kayıtdışı önlenmelidir.
20-Dolandırıcılığı önleyecek, sert tedbirlere başvurulmalıdır. Böylelikle, vergi kaybının önlenmesinin yanında, dürüst esnafın zarar ederek, yeni yatırımlardan vazgeçmesi de önlenecektir.
21-Çoğu teşviğe dayalı, tüm bu faaliyetlerin gerçekleştirilebilmesi için kaynak olarak, işsizlik fonunun işlevsel hale getirilmesi ile birlikte, orman vasfını yitirmiş arazilerin satışından elde edilecek gelir de kullanılabilir. Ayrıca yukarıdaki faaliyetler yürürlüğe girdikçe, kendi finansmanını da zaten sağlayacaktır.
22-Emeklilerin, başkalarının yanında çalışmaları yerine, kendi işlerini kurmalarına imkan sağlanmalıdır.
23-Yabancı işçilerin, kayıtdışı çalışmaları önlenmelidir.
Yukarıdaki tüm maddelerin ayrıntıları ve nasıl yürürlüğe geçirileceği, istenirse ayrı ayrı olarak rapor halinde sunulabilir.
İbrahim Ethem Erçakır - ieercakir@hotmail.com - www.yeniumuthaber.com
Gönderen ieercakir zaman: 11:11 0 yorum
Etiketler: iş, işsizlik, kalkınma, sosyal adalet, teşvik, yatırım

23 Temel Gerçek

2008-06-12T18:15:00.003+03:00

Birinci gerçek: Türkiye Müslüman bir ülkedir.
İkinci gerçek: Türkiye halkının büyük/ezici çoğunluğu Müslümandır.
Üçüncü gerçek: Türkiye kimliğinin ana unsuru İslâm’dır.
Dördüncü gerçek: Türkiye halkının din, inanç, ibadet, inandığı gibi yaşamak hakkı ve hürriyeti vardır. Bu hak ve hürriyet hiçbir sebep ve bahane ile kısıtlanamaz, tatil edilemez, ortadan kaldırılamaz.
Beşinci gerçek: Türkiye’de gerçek lâiklik yoktur.
Altıncı gerçek: Türkiye’deki sistem “Devlet dini” sistemidir. (Din devleti ile karıştırılmamalıdır).
Yedinci gerçek: Türkiye’de gerçek ve tam demokrasi yoktur. Resmî ideolojili vesayet demokrasisi vardır.
Sekizinci gerçek: Türkiye’de gerçek mânada eşitlik yoktur. Kendisini ülkenin ve halkın sahibi ve vasisi gibi gören egemen bir azınlık, çoğunluktan “daha eşittir”.
Dokuzuncu gerçek: Türkiye’de hukukun üstünlüğü yoktur.
Onuncu gerçek: Türkiye’de, bütün sosyal, siyasî, eğitimle ilgili faaliyetlerin, düşünce ve edebiyatın ana unsuru olan yazılı Türkçe dumura uğratılmış, yeni nesiller dedelerinin mezar taşlarını, klasik edebî eserleri okuyamayacak ve anlayamayacak kadar cahil yetiştirilmiş, bu suretle bir kültür sömürgeciliği ortamı meydana getirilmiştir.
Onbirinci gerçek: Türkiye politikası gayet kalitesiz hale getirilmiş ve kirlenmiştir.
Onikinci gerçek: Türkiye’nin bir kısım büyük medyası çeteleşmiş, tekelleşmiş, kartelleşmiş, mafyalaşmış ve ülkeye zarar verecek hale gelmiştir.
Onüçüncü gerçek: Türkiye üniversiteleri genellikle resmî ideolojinin fidelikleri haline getirilmiş ve gerçek bağımsız vasıflı üniversiteler olmak niteliklerini kaybetmiştir.
Ondördüncü gerçek: Parçala, böl ve hükm et ilkesi doğrultusunda Türkiye halkı Türk Kürt, Sünnî Alevî, Dinci Lâik, Sağcı Solcu gibi kesimlere ve kamplara ayrılmış ve kasıtlı olarak ülkenin geleceğini karartan dehşetli bir kopukluk oluşturulmuştur.
Onbeşinci gerçek: Ülkenin çoğunluğunu teşkil eden Müslümanlar cahil bırakılmış, parçalanmış ve toplumsal iradelerini kullanamaz hale getirilmiştir.
Onaltıncı gerçek: Millî mimariye, millî sanatlara, millî kültüre savaş ilan eden şer güçleri Türkiye’yi bir çirkinlikler meşheri haline getirmiştir.
Onyedinci gerçek: Ortadoğu’nun Japonya’sı, Güney Kore’si olabilecek ülkemiz, emperyalist güçlerin ve onların yardakçılarının sabotajlarıyla geri bırakılmış, borç batağına itilmiş, bugünkü kötü duruma düşürülmüştür.
Onsekizinci gerçek: Bir toplumu ayakta tutan ahlâk, fazilet, iyilikler horlanmış, müstehcenlik teşvik edilmiş, hırsızlık ve soygun, sistemin bir parçası gibi görülmüş ve bugünkü kokuşma ortamı oluşturulmuştur.
Ondokuzuncu gerçek: Türkiye halkının sosyal, kültürel, antropolojik, tarihî yapısına uymayan kanunlar toplumu çürütmüş, aile yapısını bozmuş, genç nesilleri dejenere etmiş, suçların patlamasına sebep olmuştur.
Yirminci gerçek: Türkiye’nin büyük felaketlere uğramaması için en kısa zamanda fazilet ve hikmet (erdem ve bilgelik) temelleri üzerine oturmuş gerçek bir demokrasiye, temel insan haklarına saygılı ve bağlı bir sisteme, temiz ve şeffaf bir idareye kavuşturulması gerekmektedir.
Yirmibirinci gerçek: Devletin yeni bir sivil anayasaya ihtiyacı vardır. Resmî ideolojisiz demokratik bir anayasa...
Yirmiikinci gerçek: Bugünkü eğitim (bilhassa liseler) ve üniversiteler ile Türkiye’yi düze çıkartacak yeterli sayıda güçlü/vasıflı eleman yetiştirmek mümkün değildir. Bu konuda acilen çareler ve çözümler aranmalı ve bulunmalıdır.
Yirmiüçüncü gerçek: Namuslu, vicdanlı, ahlâklı, karakterli, vatansever, erdemli bütün okumuşlar, seçkinler Türkiye’yi bugünkü bataklıktan çıkartmak için elbirliği ile çalışmalıdır. Bu maksatla sivil bir kurucu meclis toplanmalı ve gerekenleri yapmalıdır.
Türkiye’de Gerçek Aydın Var mı, Müslüman Aydın Var mı?
ŞİMDİ aydın deniliyor, eskiden münevverdi, Azeriler ziyalı diyor... Türkiye’de gerçek aydın var mıdır? Olsa bile sanırım çok azdır. İslâmî kesimde aydın var mı? İnşaallah vardır. Bence üç-beş kişiyi geçmez.
Ben kendimi aydın sanıyor muyum? Hâşâ!.. Okur-yazar bir vatandaşım, her gün birkaç saat okurum, birkaç saat de yazarım... Okur-yazar olduğuma yemin etsem başım ağrımaz.
Ortalıkta bir sürü Müslüman aydın dolaşıyor. Aydın olmak o kadar kolay mıdır?
Aydın olmanın birtakım temel ve zarurî şartları vardır:
Birincisi: Bilgi boyutu çok gelişmiş olacak. Edebiyat, tarih, mantık, psikoloji, ahlâk, metafizik, estetik... Müslümansa yeterli İslâmî kültüre sahip olacak. Doğru dürüst edebî/yazılı Türkçe bilmeyen nasıl aydın olabilir?
İkincisi: Aksiyon, ahlâk, karakter boyutudur.
Üçüncüsü: Estetik, sanat, güzellik boyutu.
Dördüncüsü: Gerçek aydın mutlaka muhalif olacaktır. Ülke gırtlağına kadar pisliğe batmış, bizimki hiç aldırmıyor, hattâ kendi payına düşen haltları yiyor ve aydın geçiniyor. Yağma yok!..
Aydın kişi, iktidar Müslümanlarda (veya İslâmcılarda) da olsa, onlardan uzak durur.
Bizimkiler iktidara geçti... Haydi biz de sofraya oturalım, yiyip içelim... Bu kafadaki adamlar ve karılar aydın olamaz.
İslâm aydını hükümdarlarla, sultanlarla, devletlilerle araya mesafe koyar.
İslâm aydını olumlu tenkitleriyle, müsbet uyarılarıyla aydınlatır.
Bir insan çok tahsilli, çok kültürlü olabilir. Bu kültürün yanında ahlâk ve fazilet yoksa, o adam haram yiyorsa, emanete hıyanet ediyorsa “Kültürlü bir sahtekardan” başka birisi değildir.
Gerçek İslâm aydını asla yalakalık, yağcılık, dalkavukluk yapmaz.
Kirli, bulaşık, meddah, köle ruhlu adamlar aydın olamaz.
Bir maaş, biraz harcırah, az veya çok avanta karşılığında haksızlıklara karşı susacak, zalimleri övecek... Böylesine aydın mı denir?
Müslümanlar son elli sene içinde çeşitli mesleklerde ve uzmanlıklarda hayli adam yetiştirdiler ama aydın yetiştiremediler.
Yeterli sayıda aydına sahip olmayan bir ülke batmaya mahkumdur.
Aydın, adı üstünde aydınlatır, yol gösterir, kılavuzluk yapar. Aydın iyilikleri emr eder, kötülükleri yasaklar. Aydın, içinde bulunduğu toplum için en büyük nimettir. Aydınlarını yetiştiremeyen bir toplum bahtına ağlasın.

http://www.milligazete.com.tr/index.php?action=show&type=writersnews&id=18936

Trajikomik Bir Hukuk Faciası !...

2008-06-12T17:57:00.001+03:00

Anayasa Mahkemesi, içinde başörtüsünün harfi dahi geçmeyen ve yükseköğrenimde herkesin kanun önünde eşitliğini sağlayacak Anayasa değişikliğini iptal etti. Hukukçular ve sivil toplum temsilcileri, bağlı olduğu Anayasa’yı bile ihlal ederek yetkisini aşan Mahkeme’nin kararının hukuk cinayeti olduğunu ve yok hükmünde sayılması gerektiğini ifade ediyor. Analiz Dosya / Ahmet Zeki Gayberi Anayasa Mahkemesi, kamuoyunda üniversitelerdeki hukuksuz başörtüsü yasağını sona erdirip biraz olsun özgürlüklerin sınırlarını genişleteceği şeklinde takdim edilen Anayasa değişikliğini iptal ederek, yürürlüğünü durdurdu. Anayasa’nın 1, 2, 4 ve 148. maddelerine dayandırılan karar büyük bir hukuk faciası olarak değerlendirilirken, Anayasa’nın 148. maddesine göre Yüksek Mahkeme yasa değişiklikleri ve Anayasa değişikliklerini sadece ‘usul ve şekil yönünden denetler’ hükmü de hiçe sayıldı. CHP ve DSP milletvekillerinin üniversitelerde türbana serbestlik sağlayan Anayasa değişikliğinin iptali başvurusunu karara bağlayan Mahkeme’nin bu kararıyla 148. maddeyi çiğnemesi büyük hukuk skandalı olarak görülüyor. Yargıçlar diktatoryası Anayasa Mahkemesi’nin, Türkiye’nin adeta bir “yargıçlar diktatoryası” ile yönetildiğini ortaya koyan son kararı “Yetki Gasbı” Ve “Millet iradesine engel” olarak yorumlandı. Anayasa mahkemesi, CHP’nin başvurusunu değerlendirerek Anayasa değişikliğini iptal etmesi ve Anayasa’yı çiğneyerek yürürlüğünü durdurmasının hukuki hiçbir izahı bulunmadığına dikkat çekiliyor. Anayasa Mahkemesi’nin Karar gerekçesinde ; ''9 Şubat 2008 günlü Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun''un 1'nci ve 2'nci maddeleri, Anayasa'nın 2, 4'üncü ve 148'inci maddeleri gözetilerek iptal edilmiştir. Ayrıca yürürlüğü de durdurulmuştur” denildi. 9’a 2 komedisi! Hemen hemen bütün hukukçular kararın hukuksal anlamda taşıdığı garabetin üzerinde durarak, “9’a 2” dengesindeki siyasi komediye dikkat çekiyor. Atandığı dönemin ve atayanın siyasi kimliği dışında karar veremeyen bir yüksek yargı olamayacağının altını çiziyor. Kararın, hukukî değil siyasî olduğu ve geçen yılki 367 kararı faciasının çağrıştırdığını dile getiren hukukçular, böyle geniş yorum ve yetki çerçevesinde hiçbir kurucu iktidarın hiçbir anayasa maddesini değiştirmesinin mümkün olamayacağına işaret ediyor. Anayasa Raportörünün bile sadece şekil yönünden incelenebileceğini öngörmesine rağmen mahkemenin aksi yönde ve yetki sınırlarını çok çok aşarak değişikliği esas yönden de inceleyerek karar vermesi ve değişiklik maddesinde başörtüsü kelimesi dahi geçmemesine karşın kararın “Türbana ret” diye yansıtılması da anlamlı bulunuyor. Yetki ve meşruiyetini Anayasa'dan alan Anayasa Mahkemesi, bu kararla Anayasa'da belirlenen yetki ve görev sınırlarını açık şekilde ihlal etti. Bu durumun, mahkemenin Anayasa ile bağlı olmadığını ilan etmesi olarak yorumlayan hukukçular, bundan sonra Anayasa Mahkeme'sini bağlayacak hiçbir hiç bir hukuki metinin kalmadığını ifade ediyor. Anayasa’da, Anayasa Mahkemesinin sadece “şekil” yönünden sınırlı bir şekilde inceleyebileceğinin amir bir hüküm olduğunu vurgulayan hukukçular, buna rağmen esastan yapılan inceleme ve yürütmeyi durdurma kararının açık bir Anayasa ihlali olduğunu ifade ediyor. Adalet dağıtması gereken yargı kurumlarının bizzat yasaları ihlal etmesinin, adalet mekanizmasına olan güveni ve inancı yok ettiğini kaydeden hukukçular, başörtüsü hakkındaki düzenlemenin de, Din ve Vicdan özgürlüğüne, kanun önünde Eşitlik ilkesine, Eğitim ve öğrenim hakkına katkı sunan bir düzenleme olduğunu ve Türkiye’yi çağdaş demokratik ülkelerle eşitleyecek bir düzenleme olduğunu vurguluyor. Din ve vicdan özgürlüğünü ihlal! Anayasa mahkemesi kararını Hakka ve Adalete Karşı, Temel Hak ve Özgürlükleri ihlal eden bir karar olarak değerlendiren İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin Dayanışma Derneği (Mazlumder), Halk iradesi ve Meclis iradesini hiçe sayacak şekilde 9’a karşı 2 oyla verilen kararı, Meclise ait olan kanun yapma yetkisine doğrudan bir müdahale ve Yetki gaspı olarak değerlendirdiğini açıkladı. Mazlumder açıklamasında, “Yargı, Hakkın ve Adaletin tarafı olmalıdır. Yargı, soyut Cumhuriyet, laiklik kavramları adına ideolojik devletin tarafı olamaz, olmamalıdır. Olması halinde “Millet adına değil, İdeolojik devlet veya kişisel ideolojileri adına karar vermiş olurlar. Başörtüsü sadece üniversitelerde değil, hayatın her alanında serbest olmalıdır. Anayasa mahkemesi kararını millet iradesine müdahale eden bir karar olduğunu, Kaynağını Anayasadan almayan bir hukuka aykırı karar verildiğini, Meclisin yetkisinde olan bir konuda kişisel karar vererek, yetki gaspında bulunduğunu, Din ve vicdan özgürlüğü, eşitlik hakkı, eğitim hakkı ve çalışma hayatına katılma haklarını ihlal eden bir karar verildiğini ifade ederiz” denildi. Yükseköğretimde herkese eşit eğitim alabilmeyi öngören yasa değişikliği, TBMM Genel Kurulu'nda, 9 Şubat 2008'de, 103 ret oyuna karşılık, 411 oyla kabul edilmişti. Meclis’teki 4 partiden CHP hariç 3 partinin desteklediği değişiklik, halkın yıllardır beklediği talep ve iradenin yansımasıydı. Anayasa Profesörü Mustafa Kamalak: Sıkıntılı dönem A nayasa Mahkemesi’nin bu iptal ve yürütmeyi durdurma kararı ile millet sıkıntılı bir döneme girmiştir. Mahkeme, Anayasa’daki sınırları çok zorlamıştır. Anayasa’nın çiğnendiği kanaatindeyim. TBMM artık referanduma da götüremez. Karar, AKP’nin kapatılmasını da neredeyse kesinleştirmiştir. Prof. Dr. Hüseyin Hatemi: İnatlaşmayı teşvik ediyorlar! Anayasa Mahkemesi’nin aldığı bu kararı esef ve kaygıyla karşılıyorum. Anayasa Mahkemesi içerik incelemesi yapamaz. Anayasa açıkça ihlal ediliyor. Bu, çifte standart ve keyfiliktir. Anayasa hiçbir şekilde keyfi olarak ihlal edilemez. Buna Anayasa Mahkemesi de dahildir. Bu bir hukuk ihlalidir. Kararı, kutuplaşmaya yol açacağı için son derece tehlikeli görüyorum. İnatlaşmayı teşvik etmekten başka bir işe yaramaz. İptal edilen kanunu referanduma da götürülemez. Halktaki uyanışa rağmen bir kısım güçler hukuk devletinin oluşumunu engelliyor. Doç. Dr. Mustafa Şentop (Hukukçu): Karar, yok hükmündedir! AnayasaMahkemesi kararında, açık bir Anayasa kuralının ihlali söz konusu. Bunun bir yaptırımı yok. Anayasa Mahkemesi’ni denetleyen onun üstünde bir organ yok. Ancak hukukta başka tür yaptırım vardır. ‘Yokluk’ gibi bir yaptırım var. Bu nedenle karar yok hükmündedir. Meclis Anayasa değişikliğini iptal kararını yok hükmünde saysın. Öğrencilerimden biri sınavda böyle bir soruya Anayasa Mahkemesi’nin kararı gibi bir cevap verseydi sıfır alırdı. Mahkeme, kendi meşruiyetini çiğnemiştir. Karar, başörtüsünü yasaklamıyor! Anayasa Mahkemesi’nin, kamuoyunda üniversitede başörtüsü yasağını kaldıran karar olarak bilinen Anayasa değişikliklerini iptal etmesi, bazı medya organları tarafından “Türbana ret!” denilerek sevinçle karşılandı. Ancak mahkemenin iptal ettiği değişikliklerle ilgili kararın hiçbir şekilde başörtüsü yasağı getiremeyeceğinin altını çizen hukukçular, iptal edilen Anayasa değişikliklerinin, neredeyse eski maddelerle tamamen aynı olduğunu ve maddelerde başörtüsü ile ilgili tek harfin geçmediğine dikkat çekiyor. Hukukçular, Mahkemenin iptal ettiği düzenlemelerin sadece özgürlüklerin sınırlarının biraz daha genişletilmesini ve öğrenim hakkının kullanımında daha eşitlikçi davranılmasını içerdiğini ifade ediyor. Ancak buna rağmen bu anlamsız kararın tamamen başörtüsü ile bağdaştırılmasının hukuk mantığı açısından da geçersiz olduğu vurgulanıyor. Anayasa'nın davaya konu olan maddelerinin iptal edilen fıkraları ile birinci fıkraları neredeyse aynı... AKDER Başkan Yardımcısı Av. Fatma Benli: İlkokul çocuğu bile anlardı ama..! “Anayasa’da yer alan “Anayasa Mahkemesi Anayasa değişikliğini “sadece şekil yönünden” inceler ve denetler” ifadeleri ilkokul çağındaki çocukların anlayabileceği düzeydedir. Ancak bu netlik Anayasa Mahkemesi üyeleri için yeterli olmamıştır. Mahkeme, kendi hoşuna gitmeyen şeyler söz konusu olduğunda Anayasa ve hukuku bir kenara bırakma yetkisini kendisinde görüyorsa, o zaman “Türkiye Cumhuriyeti insan haklarına saygılı bir hukuk devletidir” ibarelerinin de iptaline de karar vermelidir. Zira iptal kararı, artik darbelerin Türkiye’de yargı kararları ile yapıldığını tescil etmiştir.” Özgür-Der Genel Başkanı Hülya Şekerci: Yüzde 80’e karşı 9 kişi “Bir yanda halkın yüzde 80’ine tekabül eden 411 milletvekili ve bunların onayladığı Anayasa değişikliği var! Diğer yanda ise 9 kişi. O halde MHP ve DTP’de kapatılsın. Anayasa Mahkemesi Meclis'te 411 milletvekilinin oylarıyla kabul edilen 10. ve 42. madde değişikliklerini iptal kararıyla 367 probleminden sonra yeni bir skandala daha imza atmıştır. Mahkeme bu kararıyla Türkiye'nin hukuk devleti değil, tipik otoriter-faşizan bir bürokratik diktatörlük olduğunu bir kez daha göstermiş oldu. Anayasa Mahkemesi'nin son kararı bir türlü kendilerini güvende hissetmeyen elitlerin milletin kimliğine duydukları nefreti ve halka karşı güvensizliklerini yansıtan bir belge hükmündedir.” İşte ihlal edilen Anayasa maddeleri MADDE 10: Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasîdüşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir… Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. MADDE 11: Anayasa hükümleri, yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını ve diğer kuruluş ve kişileri bağlayan temel hukuk kurallarıdır. MADDE 13: “Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasa’nın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir.” MADDE 148: “Anayasa Mahkemesi, kanunların, kanun hükmünde kararnamelerin ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünün Anayasaya şekil ve esas bakımlarından uygunluğunu denetler. Anayasa değişikliklerini ise sadece şekil bakımından inceler ve denetler...” MADDE 153: “Anayasa Mahkemesi, bir kanun veya kanun hükmünde kararnamenin tamamını veya bir hükmünü iptal ederken, kanun koyucu gibi hareketle, yeni bir uygulamaya yol açacak biçimde hüküm tesis edemez.” MADDE 10 (Eski) “Devlet organları ve idare makamları, bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadır…” 10. MADDE DEĞİŞİKLİĞİ: "Devlet organları ve idari makamları, bütün işlemlerinde ve her türlü kamu hizmetlerinden yararlanılmasında kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadır" 42. MADDE (Eski) “Kimse öğretim ve öğrenim hakkından yoksun bırakılamaz. Öğrenim hakkının kapsamı ve kullanılmasının sınırları kanunla tespit edilir ve düzenlenir.” 42. MADDE DEĞİŞİKLİĞİ: "Kanunda açıkça yazılı olmayan herhangi bir sebeple kimse yükseköğrenim hakkını kullanmaktan mahrum edilemez. Bu hakkın kullanımının sınırları kanunla belirlenir."
Milli Gazete

Protesto ediyorum !...

2008-05-19T11:48:00.001+03:00

1. İstanbul’un nüfusunun 20 milyonun üzerine çıkarılmış olmasını protesto ediyorum. Dünyanın bu en güzel şehrinin rant uğruna perişan edilmesini; şehre seçmen ithal edilmesini protesto ediyorum.
2. Sadeleştirme, arılaştırma, öztürkçeleştirme, Arapça ve Farsça kelimelerden arındırma bahanesiyle yazılı ve edebî lisanımızın zayıf, çirkin, güçsüz hale getirilmesini bütün gücümle protesto ediyorum.
3. Halkın atalarının, dedelerinin, ecdadının mezar taşlarını, millî mimarî anıtlarındaki mermer kitabeleri, Süleymaniye Kütüphanesi’ndeki yazma eserleri, arşivlerdeki belgeleri okuyamayacak ve anlayamayacak kadar cahil bırakılmasını feryat ederek protesto ediyorum.
4. Mini eteğe izin verip de eşarp örtmeyi yasaklayan zihniyeti protesto ediyorum.
5. İstanbul halkına domuz, yaban domuzu, eşek eti yedirilmesini protesto ediyorum.
6. Üzerinde resmî TC antetli “vesikalarla” bazı kadınlara fahişelik belgesi verilmesini, bu işi yapan yasal fahişelerden KDV ve gelir vergisi alınmasını, bunların bütçeye gelir kaydedilmesini protesto ediyorum.
7. Okullarda uyuşturucu kullanma yaşının 11’e inmesini protesto ediyorum.
8. Ülkemin, Birleşmiş Milletlerin her yıl yaptırdığı Dünya Temizlik Anketi Listesi’nin diplerinde, 140’ıncı sırada olmasını, 10 üzerine sadece 3 küsur not almasını utanç ve öfke içinde protesto ediyorum.
9. Ülkemdeki bir takım kara adamların 250 milyar doların üzerinde kirli, haram, necis servete sahip olmalarını protesto ediyorum.
10. Bir takım politikacıların halkın gözüne baka baka yalan söylemelerini, milleti aldatmalarını protesto ediyorum.
11. Bir takım devlet ve hükümet adamları geçecek diye yolların, caddelerin, meydanların trafiğe kapatılmasını avazım çıktığı kadar protesto ediyorum.
12. Milyonlarca halk işsiz, aşsız, sefalet içinde yaşarken vekillerin refah içinde yaşamalarını protesto ediyorum.
13. Üretmeden tüketmek felsefesini, zihniyetini protesto ediyorum.
14. Halkın temel hak ve hürriyetlerini kısıtlayan, din ve vicdan hürriyetini kuşa çeviren fanatik lâikçileri protesto ediyorum.
15. Bir medya patronunun üç beş bankaya, bir sürü uluslararası holdinge, düzinelerce dev şirkete ve tesise sahip olmasını; bunlarla yetinmeyerek milyarlarca dolarlık servetine yeni milyarlar ilave etmek için bin türlü dolap çevirmesini, bir sürü spekülasyon yapmasını protesto ediyorum.
16. İstanbul’da bazı vatandaşların evden işe, işten eve gitmek için günde dört saat vakit, bir sürü yakıt harcamalarını protesto ettiğim gibi bunların toplu taşıt vasıtalarını kullanmayıp özel otomobillerinde tek kişi seyahat etmelerini protesto ediyorum.
17. Nüfus, yüzölçümü, tabii kaynaklar, imkanlar açısından Türkiye’nin çok gerisinde ve altında bulunan Güney Kore’nin; sanayi, iktisat, ihracat, üretim, fert başına düşen milli gelir bakımından benim ülkemden çok ileride olmasını protesto ediyorum.
18. PKK terörünün tozu dumanı içinde, yekun olarak milyarlarca dolarlık uyuşturucu, silah, yakıt, koyun kaçakçılığı yapılmasını protesto ediyorum.
19. Pisliklere bulaşmayan, doğruları söyleyen, haksızlıklar ve yolsuzluklarla mücadele eden bir takım temiz, ehliyetli, liyakatli, değerli politikacıların liste dışı bırakılmasını, saf harici edilmesini protesto ediyorum.
20. Milyonlarca halk sıkıntı ve darlık içinde sürünürken parmaklarında pırlantalı yüzükler, bileklerinde her biri büyük bir servet eden lüks saatler teşhir eden bayanları protesto ediyorum.
21. İstanbul’un en kıymetli ve mutena yerlerinde inşaata ve yapılaşmaya kapalı arsaları alıp, ilgili belediyelere baskı yapıp oralarda kendilerine, çoluk çocuklarına, yakın akrabalarına şeddadî yavru saraylar inşa ettiren cebâbireyi protesto ediyorum.
22. İslâmî bir cihad hareketi olan Millî Mücadele’yi, düzmece ve yapay bir tarih çerçevesinde gösteren çarpık zihniyeti protesto ediyorum.
23. İslâm’a aykırı her şeyi yapan, bir sürü halt yiyen, büyük günah işleyen, haram yiyen, lüks ve israf sergileyen münâfık ve fasık İslâmcıları protesto ediyorum.
24. 1935’te localarını kapattıran, Masonluğu yasak ettiren Atatürk’ü çok seviyormuş numaraları yapan Masonları protesto ediyorum.
25. Ümmet şuurunu yitirip cemaat, hizip, fırka, grup asabiyetine, fanatizmine, militanlık bataklığına saplanan sahte dindarları protesto ediyorum.
26. Saf Müslümanları inek gibi sağan, kaz gibi yolan açgözlü, paraya doymaz, vicdansız din sömürücülerini, mukaddesat bezirganları protesto ediyorum.
27. Kendilerini İslâm’a değil, İslâm’ı kendilerine uydurmaya çalışan sapık, bid’atçi, dengesiz reformcuları, yenilikçileri protesto ediyorum.
28. Dinî hizmet ve faaliyetleri dejenere eden; kutsal değerleri şahsî veya siyasî nüfuz ve menfaatlerine âlet eden; mukaddesatı ticaret konusu yapan alçakları protesto ediyorum.
Daha protesto edilecek çok şey var ama bu kadar yazabildim...

Mehmet Şevket Eygi - Milli Gazete

Analiz ve Çözüm Önerileri :

2008-05-14T15:23:00.002+03:00

Dünya bugün bir gıda krizi yaşıyor. Siz bu krize yıllardır vurgu yapıyorsunuz. Gelinen noktayı nasıl yorumlamak gerekir? Birinci ve ikinci petrol krizlerinin ardından sanayi ötesi dönem, diğer ifadeyle bugünkü adıyla finans kapitalizminin hâkim olduğu döneme girdik. Sanayi kapitalizmi bu sorunlarını aşabilmek için iki çözüm buldu. Bunlardan birisi küreselleşmeydi, diğeri ise yüksek teknolojileri geliştirmekti. Böylece, iktisaden gelişmiş ülkelerde kâr marjı yüksek alanlara geçilecek ve muhtemel durgunluk önlenecekti. Çünkü, insanlar akla gelebilecek her şeyi üretmişti, gelişmiş ülkeler için söylüyorum, üretilebilecek çok az şey vardı. Bu noktada geleneksel sektörlerde üretim ve tüketimde bir durgunluğun ortaya çıkması kaçınılmazdı. Çünkü yeni dönemle birlikte refahı orta kesime yayan işler ortadan kalktı ya da azaldı. Halkın önemli bir kısmı işsizleşti. Böylece ABD başta olmak üzere 1990’ların başından itibaren bütün büyük ülkelerde ekonomik kriz ortaya çıkmış oldu. Nasıl sanayi kapitalizmini durduran petrol krizleri olduysa, sanayi ötesi kapitalizmin gidişatını durduracak olan bir krizler dizisi de olacaktır. Gıda krizi bunlardan bir tanesidir. Arkasından su krizi, ekilebilir arazi krizi gelecektir. Uzun süreli potansiyel krizler de bunları izleyecektir. Krizlerin sürekli tekrar etmesi ne anlama geliyor? Burada da sanki başka bir şeyler var... Şu an dünya öyle bir noktadadır ki üretime dayalı bir sistem yok. Fiili üretimin 15 katı hizmet üretimi var. Dünyada en çok kâr eden sektör hangisidir? Bankacılıktır. Ne satıyorlar? Zaman satıyorlar. Sigortacılık sektörü risk satıyor. Turizm sektörü ise eğlence satıyor. Reklâmcılık sektörü imaj satıyor. Dünya ekonomisi spekülatif kazanç üzerine kurulu. Şu son gıda krizinde, dünyadaki 5 büyük şirketin gıdada çevirdikleri oyunlardan kazandıkları paralarla finans sektöründe de spekülasyon yaptıkları ortaya çıktı. Buna gıda emperyalizmi de diyebilir miyiz? Adına ne dersiniz bilmem ama zaten küresel anlamda bir emperyalizm var. Bu da şu ülkenin bu ülkenin emperyalizminden ziyade, gücü elinde bulunduran sayıları birkaç yüzle ifade edilecek şirketlerin hâkimiyetine dayalı bir emperyalizmdir. 1980’den beri ülke ülke, bölge bölge kendi istekleri doğrultusunda dünyayı şekillendiriyorlar. Ve sonuçta büyük şirketlerin yönettiği bir küresel ekonomi var. Bundan bir süre önce ABD’de çıkan kriz karşısında Amerika Merkez Bankası Başkanı Ben Bernanke, Amerikan ekonomisinin karşılaştığı sorunların en büyük sebebinin milli bir ekonomiye dayanmaması olduğunu söyledi. Bizim söylediğimizi teyit ediyor. Dolayısıyla bu süreç birçok krizle devam edecek olan bir süreçtir. Esas krizi ise bir medeniyet krizi şeklinde ortaya çıkacaktır. Son 2–3 asırdır dünyaya hâkim olan, öncülük yapmaya çalışan batı uygarlığı bugün iflas etmiştir. Dünyadaki sorunları çözebilme imkân ve ihtimali bulunmuyor. Dolayısıyla arkası arkasına krizleri taşıyan bir potansiyel var. Bugün bir krizle karşı karşıyayız, yarın da başka krizlerle karşılaşacağız. Anlaşılan bundan sonra artık dünyada sosyal adalet daha fazla konuşulan bir konu olacak… Son 200 yıldır bütün dünyayı kapitalist ve liberal değerler üzerinden şekillendiriyorlar. Tamamen bireysellik, rasyonellik, manevi ve insani olanı hayattan dışlama üzerine kurulu bir model. Bunlar yeryüzüne ‘bizim malımız, mülkümüz’ gözüyle yani temellük duygusu ile bakıyor. ‘Dünyayı hemen sömürmemiz gerekiyor. Sonraya bırakmayız” diyorlar. Kendilerini bu dünyada ebedi sanıyorlar ve dünyanın hâkimi olarak görüyorlar. Emperyalizmin esas kaynağı burasıdır. Batı emperyalizmi, batı kapitalizmi bugün ciddi bir sıkıntıyla karşı karşıya… Buna alternatif bir şey çıkacak. Bu nereden çıkacak sorularına da yıllardır cevap arıyorlar. İslam dünyasının ve Doğu’nun buna alternatif olarak çıkacağı endişesini hep duydular. Bu sebeple İslam dünyası üzerine özel programlarla yoğunlaşıyorlar. Bunu asla bir hükümetin bir şahsın yanlışları olarak göremeyiz. Bugün gelinen nokta bir medeniyet, uygarlık krizidir. Dünyanın sorunlarını batılı değerlerle çözmek mümkün değildir. İslam Dünyasının mensupları dünyaya nasıl bakıyor? İslam medeniyetinin mensupları olarak dünyaya böyle bakmıyoruz. ‘Biz dünyanın bize miras bırakıldığını düşünüyoruz. Biz bu mirası en iyi şekilde koruyup, kollayarak bizden sonraki nesillere daha iyi bir şekilde bırakmak zorundayız. Hz. Peygamberin, ‘Kıyametin koptuğunu duysanız elinizdeki fidanı dikin’ sözünün anlamı budur. Dünya sizin babanızın malı değil, bundan sonra da hayata gelecek olanların malıdır demektir bu. ‘Önünüzden bir nehirden abdest alıyorsanız bile israf etmeyin’ sözü de sizden sonra oraya da uzanacak ellerin o suda hakkı var demektir. Dünyada kimse açlıktan ölmüyordu. Ama şimdi mango tarlalarında çalışan insanlar açlıktan ölüyor. Batı medeniyeti iflas etti Batının bu oburluğu nasıl önlenecek? Bu sadece Batı’nın problemi değil, batılılaşmış bütün beyinlerin problemidir. ‘Dünya benim malımdır’ gözüyle bakan herkes, emperyalist düşüncenin yanında yer alıyor demektir. Bu doğu batı meselesi de değildir. Batı’nın içerisinde de problemler vardır. Batı’daki refah artışından istifade edemeyen milyonlarca batılı vardır. ABD’de 35 milyon insan yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Avrupa’nın şehirlerinde binlerce insan evsiz yaşıyor. Gelir dağılımındaki adaletsizlik alabildiğince artıyor. Bu ben dünyaya sahibim istediğimi yaparım anlayışıyla çözülemeyecek bir sorundur. O zaman önümüzdeki yıllarda bu yoksulluk, sosyal patlamalarla kendini gösterecektir mutlaka… 2020 yılına geldiğimizde sokakta dolaşan 2 kişiden birinin 60 yaş üzeri olduğu zengin ülkeler göreceğiz. Büyük bir zenginlik oluşturmuş ama bunu da kendi içinde paylaşmayan ve nüfusu hızla azalan zengin kuzey ülkeleri göreceğiz. Güneyde ise yoksul ve giderek daha da yoksullaşan, kitlesel ölümleri artan, nüfusu dünya ölçeğinde hızla artan güney ülkeleri. Bu sürdürülebilir bir sistem değildir. Bırakın dini ve politik ayrılıkları bir kenara… İnsanlar sırf yaşamak için kendi ülkelerini terk edecekler ve zengin kuzey ülkelerine karşı çok ciddi bir göç baskısı olacak. Yoksa ayakta kalamayacak insanlar. Bugün bunun örneğini görüyoruz. Hemen hemen her gün bir göçmen gemisi batıyor ya da karaya oturuyor. Amerika, Meksika sınırına utanç duvarı çekebiliyor. Avrupa en önemli sorunlardan biri olarak kaçak göçmenleri gösteriyor. Bunlarla başa çıkamıyor ve çıkması da asla mümkün değil. Peki, bu sistem iflas ederse bunun altında kim kalır? Bütün bunların sonucu, batı dünyasını bir paradigma iflasına götürür. Bu yaşandığı zaman bunun altında kalacak olan yoksul güney olmayacaktır. Bunun altında kalacak olan 200 yıldır bu paradigmayı dünyaya dayatan zengin kuzey olacaktır, batı ülkeleri olacaktır. O zaman önümüzde bir tek yol kalıyor. Dünya’ya egemen olanların inadı bırakarak “Biz dünyayı daha adil daha paylaşımcı, dünyanın zenginliklerini daha dengeli paylaştıracak bir sisteme ihtiyacımız var” anlayışına gelmeleri. Benim şahsi kanaatim batılı/ emperyalist bir düşünce biçimiyle bunun olması mümkün görünmüyor. Önümüzdeki günlerde daha çok özgürlük talep eden, daha çok adalet isteyen, daha çok dünyanın nimetlerinden faydalanmak isteyen geniş, aç bırakılmış kitlelerin sesi daha gür çıkacaktır. Ve küresel anlamda bu mazlum kitleler, öncülük edecek yeni bir paradigmayı, yeni bir sesi ve yeni bir medeniyeti beklemektedirler. Ben İslam coğrafyasının, Müslüman medeniyetinin değerlerinin bütün dünyada öncülük yapmak için büyük bir avantaj sahibi olduğunu düşünüyorum. Eğer değerlendirebilirsek özgürlükçü, adaletçi prensiplerimizi reçete olarak ortaya koymak mümkün olacaktır diye düşünüyorum. Türk tarımı bilinçli bir şekilde yok edildi Türkiye’de de büyük bir kriz var. Yanlış politikalar tarımı iflas noktasına getirdi. Hükümetin politikalarını nasıl değerlendiriyorsunuz? Türkiye’nin bölgenin lideri olmaması için yapılanları 1970’lerden bu yana görüyoruz. Mesele sadece tarımda yapılan yanlışlar değil. Global bir politika inşası ile ilgili yanlışlar var. Türkiye özetle büyük bir medeniyet potansiyeli olan bir ülke olarak yer kürede yeni bir alternatifin öncüsü olmasın diye baskı altında tutuluyor. Dünya Bankası ve özellikle IMF ile Türkiye’nin ekonomik yapısı kontrol ediliyor. 1970’li yıllarda ikinci dalga dediğimiz sanayi dalgasının altında kalmamak için canla başla mücadele ederken, ‘o zaman efendim ne demek Türkiye bir tarım ülkesi olsun’ diyorlardı. Ondan sonra Türkiye sanayileşmesini vaktinde tamamlayamadığı için ikinci dalganın altında kaldı. Sanayi ötesi toplum üçüncü dalga olarak ortaya çıktığında Türkiye küresel sermayenin operasyonlarına açık bir hale geldi. IMF, Türkiye’de 5 şey öngördü ve bunların hepsini gerçekleştirdi. Tarım üzerinde operasyon yapıldı ve toplum tarımdan uzaklaştırıldı, net tarım ithalatçısı durumuna düşürüldü. Bu politikalar ile birlikte ekonomik yapı değiştirildi. Türkiye bu noktalara makro bir plan çerçevesinde getirildi. Türkiye eğer bu şekilde devam ederse 2010 yılından sonra GSMH’sinin tamamı kadar bir borç stoku ile karşı karşıya kalacaktır. Bunun bir tane karşılığı vardır. Bu ülkeye politik olarak müdahale edilir. Türkiye’nin geçen 10 yılda GSMH’si ciddi bir şekilde arttı. Ama bu gelir adaletli bir şekilde dağıtılmadı. Bir yandan Kitleler yoksullaştı, diğer yanda 25 tane dolar milyarderi oldu. Yani bu kazançlar millet çoğunluğuna yansımadı. AK Parti yüzde 47 oy oranına nasıl ulaştı? 2007 seçimleri çok özel şartlar altında geçti. Birincisi, zaten seçim süreçlerine girmeden evvel, iktidar partisi toplum tarafından alternatifsiz bir parti olarak algılandı. Yani demokrasi içinde başka bir alternatifi olmayan bir parti olarak algılandı. İkincisi ise CHP ile ortaya çıkan gerilimdir. Yani sağcılar o tarafa, solcular bu tarafa diye halk bir kutuplaşmanın içerisine sokuldu. 3 Kasım 2002’den itibaren bu böyle yapıldı. Bu anlamda halkın büyük bir çoğunluğunun temsilcisi AKP gibi göründü. Bir de üstüne üstlük 27 Nisan süreçleriyle başlayan bir dönem ve cumhurbaşkanlığı sürecine ilişkin kriz, toplumu çok büyük bir gerilimin içine soktu. AKP’nin alternatifsiz görünmesi, CHP başta olmak üzere belli kesimlerle AKP arasında gerilimin olması, 27 Nisan benzeri ortaya çıkarılan krizler, doğrudan AKP’ye yaradı. 22 Temmuz seçimlerinde AKP’ye muhalif görünen hemen herkes AKP’ye çalıştı. Dolayısıyla da seçime gidildiğinde halkın önünde AKP’den başka bir alternatif görünmedi ve böyle bir tercih yaptı. 22 Temmuz seçimlerinde AKP veya CHP’nin vaat ettiği somut bir şey akıllarda var mı? Hayır yok. Sadece dediğim gibi millet bu üç temel durumdan dolayı AKP’ye bu görevi verdi. Bir de özellikle geçen dönemde yarım bırakılan bazı tasarılara, halkın yaşam standartlarını yükseltme ve statükoyu değiştirmek gibi halkın taleplerine bir başka talep daha eklendi 22 Temmuz’da. Yeni ve özgürlükçü bir anayasanın yapılması talebi... Ama ne yazık ki seçim sonrasında bu gelişen yeni kriz dönemi, aslında bütün bunların konuşulmasını da bir yerde kenara koymuştur. Parti kapatmalar asla tasvip edilemez Yıllardır askeri darbelerle Türk demokrasisine ara veriliyor. Fakat son dönemlerde bu darbeler biraz postmodern bir yapı kazandı. Partiler halk tarafından seçiliyor fakat bu partilerin iktidarda kalmaları engelleniyor. Siz bu olayı nasıl değerlendiriyorsunuz? Bu Türk siyasetinin çok temel bir yapısal sorunudur. Yani bir memlekette demokrasi varsa, bu demokrasi bütün kurum ve kurallarıyla işlemelidir. Demokrasinin sahibi de, denetleyicisi de, seçicisi de, görevden alcısı da milletin kendisidir. Kendisi olması gerekir. Olgun demokrasilerde hiç kimse birilerinin lehine ya da aleyhine bir yarışın içerisine sokulmamalıdır. Herkes eşit şartlarda, hiçbir ayrıcalık ya da ayrımcılıkla karşı karşıya kalmaksızın yarışını sürdürmelidir. Bunlar demokrasinin çok temel kurallarıdır. Ve tabi nihayetinde millet egemenliği dediğimiz şey, reylerini vererek gerçekleşir. Hele geldiğimiz bu noktada, Türkiye’nin artık bunları konuşmuyor olmasını temenni ederdik. Türkiye’de milletin oyuyla seçilmiş hiçbir partinin olağandışı yollarla kapatılması ya da yasaklanması sona ermiş olmalıdır. Bunlar kim ve ne adına yapılıyor olursa olsun tasvip etmek mümkün değildir. ‘Bu partinin ya da partilerin kapatılması bizim işimize yarar’ diye düşünenler de bilmelidirler ki bu onların da aleyhinedir. Nitekim geçmişteki müdahaleler şunu ortaya koydu; bu müdahalelerin hepsinin ortak tarafı sonuçta milletin aleyhine sonuçlar oryaya çıkarmış olmasıdır. Ama bundan çok daha önemli bir sonuç var: kim ne amaçla müdahale yapmışsa beklediğinden daha farklı bir sonuçla karşılaşıyor. Yapılan darbelerle kapatılan ya da cezalandırılan siyasi partilerin devamı olan partiler iktidara geldi. 12 Eylül dört büyük siyasi hareketin liderini tasfiye etti, ama sonraki süreçte bu dört liderin hepsi de daha görkemli bir şekilde siyasi hayata döndüler. 28 Şubat’tan sonraki süreç de çok açıktır. Dolayısıyla bu müdahaleleri yapanlar niçin yapıyorlarsa sonuçları onların amaçlarına hizmet etmiyor. Dolayısıyla da bunun artık geride bırakılmış olması gerekmektedir. Biz AKP aleyhine açılmış olan bu kapatma davasının en kısa sürede AKP’nin lehinde sonuçlanmasını temenni ediyoruz. Bu aynı zamanda demokrasinin lehine olacak bir durumdur. AKP’nin ciddi bir çoğunluğu var mecliste. Yapması gereken bir şeyler yok mu? AKP’nin üzerine düşen görev özgürlükçü ve demokrat bir anayasa yapmaktır. Türkiye’de herkes sivil ve daha demokrat bir Anayasa istemektedir. Ama Türkiye’de bugüne kadar yapılmış anayasa değişikliklerinin tamamı ne yazık ki ya AB istiyor diye ya da askeri yönetimler tarafından yapılmıştır. AKP’nin elinde hem geçen dönemde hem de bu dönemde anlaşarak ve uzlaşarak geniş bir ara kesit bularak bireyi özgürleştiren yeni bir Anayasa değişikliği yapma imkânı ortaya çıkmıştır. Özellikle de son seçimden sonra millet tarafından görev olarak verilmiştir. Anayasa değişikliği tartışmaları da çok yanlış mecralara çekilerek ne yazık ki engellenmiştir. Şu an için bile AKP’nin başta partileri kapatmayı zorlaştırmak olmak üzere, bütün özgürlüklerin önünü açacak bir Anayasa değişikliğini acilen parlamentoya getirmelidir. Bu değişikliğe diğer siyasi partiler de destek vermelidir. Ben bu kapatma davasını AKP’nin bir fırsata dönüştürmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu zordur, risklidir ama bir siyasi irade koydukları takdirde bu sorunu aşabilecekleri aşikârdır. Kişilere yönelik yasakları nasıl değerlendiriyorsunuz? Başta Başbakan Erdoğan olmak üzere bu davaya konu olan herkesin siyasi yarışa katılması gerekir. Hiç kimsenin anti demokratik yöntemlerle siyasi arenanın dışına itilmesi asla doğru değildir. Siyasal partiler halka açık değil Siz sık sık Türk siyasetinin yapısal sorunlarından söz ediyorsunuz. Bu açıdan bir çözümleme yaparsak, bu sorunların düzelmesi için ne yapılmalı? Türk siyasetinin 4 tane yapısal sorunu vardır. Bunlardan birisi bürokratik oligarşidir. Bugün Türkiye’de halk tarafından denetlenmeyen bir takım bürokratik adacıkların kontrolünde olan bir siyasal sistem işlemektedir. Bu da üç halka şeklinde gelişmiştir. 1960 ihtilali ile yargı sistemi, 1980 ihtilali ile YÖK aracılığıyla eğitim sistemi, 2000 yılında imzalanan IMF protokolü ile birlikte ekonomi yönetimi millet denetiminin dışına çıkarılmıştır. Bugün ekonomi 43 üst kurul tarafından yönlendirilmektedir. Türkiye’de parlamento olmasa dahi bu kuruluşlar vasıtasıyla sistem işlemektedir. Bu durumun milletin lehine değiştirilmesi gerekir. Bu kuruluşlar lağvedilsin demiyorum ama bu kuruluşların yapısının millete hesap verebilir hale getirilmesi gerekir. AKP bunu yapsaydı, bugün kapatma davası ile karşı karşıya kalmayacaktı. Partiler millete açık mı? Türkiye’de Halka açık bir demokrasi var mı? Kesinlikle hayır. Siyasetin yapısal sorunlarından birincisini bürokratik oligarşi olarak tanımlıyorsak, ikincisini “oligarşik demokrasi” diye tanımlayabiliriz. Örneğin, İstanbul’da 70 milletvekili seçildi halkın yüzde biri bile milletvekillerinin ismini hatırlamaz. Çünkü milletvekilleri parti genel başkanları tarafından belirlenir. Burada da, siyasi partiler yasasında, seçim yasasında gerekli değişiklikleri yaparak demokrasiyi halka açmak zorundayız. Halkla organik bağı olan insanların seçilmesini sağlayacak, ortamın oluşturulması gerekir. Üçüncü sıkıntı nedir? Türkiye’de bilgiye dayalı bir siyaset yapılmıyor siyaset daha çok gerilimler ve karşıtlıklar üzerine kurulu. Bu durum özellikle merkez partilerin işine yarıyor ve ortaya çıkan gerilimden oy alıyorlar ama bu milletin aleyhine oluyor. 1980 öncesinde eğer Adalet Partisi ile CHP arasındaki gerilim olmasaydı, 12 Eylül ihtilali olmayacaktı. Benzer bir şekilde 6 yıldır CHP ve AKP arasında yaşananlar da aynıdır. Eğer Cumhurbaşkanlığı seçiminde uzlaşma yolu seçilmiş olsaydı belki de kapatma davası olmayacaktı. Türk siyasetinin bu gerilimden kurtarılması ve siyasetin bilgiye dayalı hale getirilmesi gerekiyor. Mesela, 2030 yılında Avrupa Birliği nasıl olacaktır. Dünyadaki neoliberal politikalar nasıl seyredecektir ve Türkiye’nin buna karşı cevapları nedir? Dış politikada Türkiye nereye gelmek istiyor? Bunlar laflarla, sloganlarla olacak işler değil. Bilgiyi stratejik hale getirerek, dosyalar hazırlayarak ve bu dosyalar üzerinden siyasetin seviyesini yükselterek Türkiye’nin dünyanın güçlü ülkeleri arasına sokulması üzerine çalışılmalıdır. Türk siyaseti son yıllarda dışa müdahalelere açık hale mi geldi? Evet. Türk siyasetinin en önemli sorunlarından olan dördüncü soru da budur. Türk siyaseti büyük oranda dışa açık hale gelmiştir. Son parti kapatma davası ile ilgili AB Dönem Başkanı ve Portekiz Başbakanı Barrosso Türkiye’ye geldi. Türkiye’nin bütün kahvehanelerinde Barosso kapatma davası ile ilgili ne söyleyecek diye merak edilir oldu. ABD acaba bu partinin kapatılmasını ister mi istemez mi? Bütün bunlar çok acı şeylerdir ve Türk siyasetinin ne kadar dışa bağımlı hale geldiğinin çok açık delilleridir. Biz nasıl AKP’nin kapatılmasına sonuna kadar karşı isek, dışarıdan birilerinin Türk siyasetine müdahalesine de sonuna kadar karşıyız. Bu sorunların çözülmesi için gerekli yasal düzenlemelerin ve yeniden demokratik değişikliklerin mutlaka yapılması gerekir. Bu imkân var mı? AKP bunu yapabilir mi? Bu imkân vardır. Ama ben AKP’nin bu değişikliği yapmayacağı kanaatindeyim. Müslümanlar Sünnetullah’a göre davranmalı Siz kalabalık bir grupla Endülüs’e gittiniz. Endülüs’te neler yaptınız bizimle paylaşır mısınız? Endülüs derken, Tarık Bin Ziyad’ın İber Yarım Adası’na geçmesi ile başlayan ve 1492 yılına kadar süren 700 yıllık muhteşem bir medeniyetten söz ediyoruz. Dünyanın birçok yerini görmek nasip oldu. Kurtuba Camii, El Hamra Sarayı gibi muhteşem eser görmedim. Sadece bir kubbesi 8700 küsur mermer işlemesi ile yapılmış, hiçbir çivi ve yapıştırıcı kullanılmamış. Asırlardır orada deforme olmadan duruyor. Yine El Hamra Sarayı’nın duvarlarında yazan ‘La galiba illallah’ bu çok çarpıcı bir şeydir. Her medeniyet ortaya koyduğu eserler ile zihin yapısını da ortaya koyar. “Allah’tan başka galip yoktur” El Hamra Sarayı’nı bugün bütün dünyadan herkes ziyaret ediyor ve Saraydaki sütunların dört bir tarafına ‘Ne olursan ol, Allah’tan başka galip yoktur’ cümlesini işlemiş. Batı medeniyetinin ortaya koyduğu en önemli eserlerden birisi uzaya çıkan araçlardır. Uzaya ilk gönderilen uzay laboratuarının adı Challenger idi. Challanger ‘meydan okuyan’ anlamına geliyor. Bir medeniyet düşünün yaratıcısı ve evrenle barışık, bir başka medeniyet ise kavgalı ve meydan okuyor. Evet… Hemen hemen bütün alanlarda bu kadar ileriye gitmiş, İbni Rüşd ve İbni Sina gibi dâhileri yetiştirmiş bu medeniyet nasıl oldu da yıkıldı? İşte, ben bu geziden iki ders aldım. Batı tarih felsefesinde medeniyetler lineer(düz) bir çizgide seyreder. Bir sonraki bir öncekinden daha gelişmiş kabul edilir. İşte, çağdaşlık dediğimiz kavram da buradan ortaya çıkıyor. İslam tarih felsefesinde ise, iki farklı medeniyet çizgisi sürekli yer değiştirir. Yani Habil ve Kabil çizgisi. Hz. Adem’in iyiliği, doğruluğu, adaleti ve maneviyatçılığı temsil eden oğlu Habil ile materyalizmi ve dünyeviliği temsil eden oğlu Kabil. İki farklı medeniyet çizgisi tarih boyunca mücadele ederek yer değiştirir. Peki, bu yer değiştirmeyi sağlayan nedir? İbni Haldun’un nazariyesi. Diyor ki, medeniyetler doğarlar, büyürler ve ölürler. Ya da Kur’an’da anlatıldığı gibi, ‘Biz böylece medeniyeti, zamanı, gücü insanlar arasında dağıtır dururuz” Allah adil olduğuna göre nasıl oluyor da materyalizmi temsil eden bir medeniyet hâkim oluyor ve nasıl oluyor da Endülüs gibi bir medeniyet tepetaklak oluyor? Bu sorunun cevabını doğru algılamadan ne tarihi anlayabiliriz ne de geleceğe ilişkin adım atabiliriz. O da şudur: Allah iki medeniyet çizgisi içerisinde zamanın dağıtılmasını Sünnetullah dediği temel prensiplere dayandırmıştır. Yani toplumsal değişmenin temel yasalarına dayandırmıştır. Çalışan ve toplumsal değişmenin yasalarına uygun davranan milletler gelişmişlerdir. Bunun gereğini yerine getirmeyenler ise Müslüman olsalar dahi çöküşe geçmişlerdir. İnsanlık tarihi boyunca bazı Müslümanların yanlış anladığı şey budur. Müslümanlar ‘nasıl olsa biz daha üstün bir dine sahibiz, dolayısı ile biz zaten başarırız’ diye düşünüyorlar. Bu doğru değildir. Medeniyetlerin yükselmesi çalışmakla, sorunlarını çözmekle, toplumlara ve insanlığa alternatif sunmakla mümkündür. Onun için biz Müslümanlar başkalarına kızmak yerine sahip olduğumuz iddianın gereklerini neden yerine getirmiyoruz, bizim eksikliğimiz, yanlışlarımız nelerdir?. Bunları sorgulamamız lazım. Buradan çıkışın yolu Tarık Bin Ziyad gibi işin icabını yerine getirmektir. Birincisi bu. Benim Endülüs gezisinden çıkardığım ilk ders bu. İkinci çıkardığınız ders nedir? İkincisi bizim medeniyetimiz tarih boyunca farklı dinlerden ve farklı mezheplerden olan insanları bir arada tutabilmiş bir medeniyettir. Ama ne yazık ki, Batı’nın böyle bir tecrübesi yok. Birlikte barış içinde yaşama tecrübesi yok. O günkü Gırnata’da 1 milyon, tüm Endülüs’te milyonlarca Müslüman varken bugün geriye kimse kalmamış, Bütün Müslümanlar kılıçtan geçirilmiş, göç etmek zorunda kalmışlar, bütün kitaplar yakılmış. Oysaki aydınlanmanın temellerinden biri Endülüs’tür. Böyle bir medeniyetin izleri silinmiş ve yok edilmiştir. İkinci olarak öğrendiğim şey; Müslümanlara zillet ve mağlubiyet yakışmaz. Müslümanların mağlup olma hakları yoktur. Müslümanların mağlubiyeti gerektirecek eylemin ya da eylemsizliğin içerisinde bulunma hakları olamaz. Müslümanlar mağlup oldukları zaman geride bıraktıkları bütün medeniyetin birikimleri yok oluyor. Zulüm artıyor. Müslümanlar, Sünnetullah’a uygun davranırsa yeniden yükselişe geçebilir ve asla Müslümanların mağlup olma hakları yoktur. Müslümanlar için zafer önemlidir. İddia ve irade sahibi olan her Müslüman zafere odaklanmak zorundadır. Biz medeniyetimizi yeniden yeryüzünde etkin ve muzaffer hale getireceğiz. Prof.Dr.Numan Kurtulmuş
Haber7 - Milli Gazete - Mustafa Canbey

Arada bir çok bunaldığınızda...

2008-04-17T12:08:00.003+03:00

Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod... Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı... Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde... Deniyordu ki; 'arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün'... Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum... Ama ' kendi ölümümüzü ve cenazemizi ' düşünmemiz tavsiye ediliyordu... Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığınıdüşündüm o an... Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim... Diyordu ki; ' bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız... özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın... O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün... Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin... Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi...Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini... Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin... ************** Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım... Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı... görüyordum işte 'babaaaa...' diye ağlayan biricik oğlumu... Eşim kucağında 'ağlayan emanetimle' ayakta durmaya çalışıyordu perperişan... Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını... Kardeşlerim, akrabalarım 'çok erken gitti, doyamadı oğluna..'diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı 'daha dün birlikteydik, nasıl olur..' diyordu... Bunları seyredip onlara 'hayır ölmedim, burdayım..' demek istedim hayal olduğunu unutup... Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın... ************* Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim... Almam gereken dersi ve mesajı almıştım... Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum... Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline... Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı... Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde... İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım... Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin... Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu...Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti.. ağlayacaktı aklına geldikçe... Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları... Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu... 'hayal - meyalhatırlıyorum be baba seni... Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle... Bak mezuniyet törenimde de babasızdım... Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine...' diyecek canı yanarak bir köşede... Sevgili eşim... Benim muhteşem hatunum... Nasıl dayanır bensizliğe ?... O ki, benim için herşeyini feda edip koşmuştu bana... Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı... Bir daha ' Seni seviyorum 'diyemeyecekti... Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı... Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne... Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün... Tek cümlesi takıldı o an içime; ' Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani beraber ölecektik ?...' Babam-annem, o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar... Helaldi şüphesiz hakları... Bilerek hiç kırmamıştım onları... Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım.... Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak... Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek... ************* Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre 'diğerlerine' artık sizler de dahilsiniz... Düşünün, birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza 'ölmüş' diye... Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız... Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi... Oysa ki yazarın amacı ' Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini ' göstermekti... Benim de öyle... Lafı çok uzattım farkındayım...Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç ; 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı... Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM... Bilgisayar diliyle 'format attım hayatıma'... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim... Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti... Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzerekapansaydı... İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı... Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence... Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim... Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki... Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın... LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN, DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN... Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah' tan başka bilen yok...İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin... Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin... Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...,sevginizi ve verdiğiniz değeri haykırın onlara iş işten geçmeden...Ve en önemlisi ; VERDİĞİ -VERMEDİĞİ, ALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİN, TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A...

http://www.yeniumuthaber.com/index.php?islem=detay-

'İş Dünyasında, değerler eğitimine ihtiyaç var'

2008-04-03T18:26:00.004+03:00

İslam'ın, kul hakkı, işçi işveren ilişkileri, asgari ücret gibi konularda da evrensel ilkeler sunduğunu belirten UTESAV, "Bu ilkeler Müslüman işadamının en önemli referansı olmalıdır"

UTESAV'a göre: İslam, çağdaş dünyaya pek çok konuda olduğu gibi; maruf, kul hakkı, işçi işveren ilişkileri, asgari ücret gibi konularda da evrensel ilkeler sunmaktadır ve bu ilkeler Müslüman işadamının en önemli referansı olmalıdır.
Uluslararası Teknolojik Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Vakfı (UTESAV) tarafından periyodik olarak düzenlenen Beyin Fırtınası toplantıları devam ediyor. "Ekonomik Kalkınma ve Değerler" konusunun daha kapsamlı bir şekilde ikinci kez masaya yatırıldığı toplantıda; "İslam, çağdaş dünyaya pek çok konuda olduğu gibi; maruf, kul hakkı, işçi işveren ilişkileri, asgari ücret gibi konularda da evrensel ilkeler sunmaktadır ve bu ilkeler Müslüman işadamının en önemli referansı olmalıdır" görüşü benimsendi.
Programın açılış konuşmasını yapan UTESAV Başkanı İsrafil Kuralay, "Ekonomik kalkınma ve büyüme sürecinde değerlerimiz göz ardı ediliyor. Kimliğimizi koruyarak iktisadî anlamda bir kalkınma programı gerçekleştirmeliyiz" dedi. Kuralay, Türkiye'deki kalkınma planlarının toplumsal dinamikler ve değerler dikkate alınmayarak hazırlandığını belirterek, bunun sonucunda da ortaya sosyal yönü eksik iktisadî programlar çıktığını vurguladı.
OSMANLI'YI AYAKTA TUTAN AHİLİK'Tİ
20'ye yakın Akademi, basın ve iş çevrelerinden farklı birikimlere sahip katılımcılar davet edilerek, kalkınma ve değerler ilişkisi farklı boyutlarıyla ele alındığı toplantıda konuşan Prof. Dr. Recep Şentürk, "Geleneğimizde meslekî eğitimle manevî eğitimin birlikte yapıldığını görüyoruz. Ahilik kültürü; İşçisi, işvereni ile tüm iş kesiminin sürekli bir eğitim faaliyeti içinde olduğu bir yapıdır. Günümüzde manevî eğitimin eksikliği, iş dünyasında da çok fazla hissediliyor. Bugün İş dünyasında değerler eğitimine ihtiyaç var. Osmanlı toplumunun yüzyıllarca ayakta kalmasının en önemli faktörlerinden biri ahilik teşkilâtıdır. Bu kuruluşlarda değerlere çok önem verilmiştir. Ahilik sisteminde İnsanlar hem meslekî hem de manevî açıdan sürekli eğitiliyorlardı" dedi. 29 Mart 2008 tarihinde Sütlücedeki UESAV Genel Merkez'inde geçekleşen toplantının ardından hazırlanan ve kamuoyu ile paylaşılmasında önem olduğuna kanaat getirilen toplantı sonuç bildirisinde şu kısımlar yer aldı:
AHLAKİ DEĞERLERİ ANLATAN EL KİTAPLARI HAZIRLANMALIDIR Modern hayat ve ekonomiye dair evrensel bir kriz var. Bu duruma karşı alternatif arayış sadece Müslümanlara has değildir. Çinliler, Yahudiler modern ekonomik yaklaşımları hep eleştiriyorlar. Ortak bir krize karşı, evrensel bir arayış içinde olmalıyız. Ekonomiyi biz en basit ihtiyaçları giderme disiplini olarak tanımlarsak, insanın 24 saat içindeki tüm zamanı ekonominin içine girer. Bu anlamda maişet kavramı hepsini özetliyor. iş dünyasına yönelik olarak ahlaki değerleri anlatan el kitapları hazırlanmalıdır. İşçi işveren ilişkileri konusunda İslam'da olan değerler, evrensel bir yaklaşım olarak bütün dünyaya sunulabilir.
Adil ücret: Piyasanın belirlediği spekülatif olmayan ücret olmalı Asr-i saadet döneminde kamu personeli statüsündeki kişiler için Hz. Peygamber, "Bizim görevlendirdiğimiz kişiler evli değilse evlenebilsin, evi yoksa ev edinsin. Bineği yoksa binek edinsin, kölesi yoksa köle edinsin" diye buyuruyor. İktisadî ve toplumsal açıdan aslî ihtiyaçların giderilmesine yönelik bir asgarî geçim standardının belirlendiğini görüyoruz. Hz. Ömer'in de asgari geçim standardını gerçekleştirmeyi hedeflediği biliniyor. Adil ücret meselesini âlimler hep tartışmıştır. Alimler adil ücreti; piyasanın belirlediği spekülatif olmayan ücret olarak tanımlamışlardır.
Evrensel değerlerimizin temelinde yer alan bazı ilkeler Bu ilkeler şu şekilde özetlenebilir: Evrensel anlayışımızda 3 temel faktör vardır: Tevhit anlayışı, Adâlet anlayışı ve Denge.

http://www.yeniumuthaber.com/index.php?islem=detay&id=3575

Derin Devlet için kim ne düşünüyor ?

2008-03-29T14:17:00.003+02:00

Profil Yayınlarından Cem Küçük'ün editörlüğünde yayınlanan Derin Devlet adlı kitap konu hakkında araştırmalarda bulunan ve bunları kaleme alan 10 ünlü ismin görüşlerini içeriyor. Gündemin en önemli tartışmalarından biri olan bir olguyu, her açıdan sorulamayan ve ilginç görüşlere yer veren Derin Devlet adlı kitapta kimin ne dediğini tabi ki özetlemek mümkün değil. Ancak kitabın neler içerdiğini sizlere ana hatlarıyla tarif edebilmek için her uzmanın görüşlerinden kısa birer bölüm yansıtmayı uygun gördük... KİM NE DÜŞÜNÜYOR?
1. Erol Mütercimler • Ülkemizde derin devletin olmamasını asker, hükümet ve cumhurbaşkanlığı makamı arasındaki uyuşmazlığa ve iletişimsizliğe bağlayanlar da var. Asker hükümetten hoşlanmıyor, hükümet cumhurbaşkanını sevmiyor. Gerçi şu anda cumhurbaşkanıyla hükümet arasında görünürde bir sorun yok. Bizde kolektif bir anlaşma olamamasından dolayı bir derin devlet yapısının çıkmaması fikrine katılıyor musunuz? Tabii. Yalnızca bu üçü arasında değil Türkiye’de bütün kurumlar arasında bir ilişki, bir eşgüdüm ne yazık ki kurulamıyor. Bu eşgüdümünün kurulamayışının çeşitli nedenleri var. Dünyada da bu eşgüdüm kurulabiliyor mu, diye sorarsak dünyada da bu eşgüdüm çok kurulamıyor. Neden? Çünkü Cumhurbaşkanlığı müessesi ile hükümetin müessesi farklı. Silahlı Kuvvetler çok farklı bir kurum. Çok farklı bir müessese. Şimdi Cumhurbaşkanı devletin temsilcisi. Oysa ki hükümet adı üstünde… Hükümet. Hükümetin devlet olmasını beklemeyin. Zaten hükümet devlet değildir. Dolayısıyla hükümet bir ideolojinin temsilcisi, hele tek partili bir hükümet ise bu tamamen ideolojilerini yansıtır. Hükümetin refleksi ile devletin refleksi örtüşme göstermeyebilir. İşte Cumhurbaşkanı ile hükümet arasında, ordu ile hükmet arasında, ordu ile Cumhurbaşkanı arasında bir çatışma söz konusu olamaz da bir örtüşememe durumu olabilir. Bu da neden? Türkiye üzerinden konuşursak, Türkiye’de ordunun özel bir durumu var. Milli İstihbarat Teşkilatı’nı derin devlet bağlamında nereye koyuyorsunuz? Şimdi dünyadaki örneklerine baktığımız zaman ulusal istihbarat teşkilatlarının derin devletle her zaman bağlantısı vardır. Bu nedenle istihbarat teşkilatları eylemlerinde, operasyonlarında kendilerinin gün yüzüne çıkamayacakları, çıktıklarında sakıncalar doğuracağı bütün operasyonlarda taşeronlar kullanır. Tüm operasyonlarda adına derin devlet dediğimiz bağlantı odaklarını kullanır. Bunlar illegal kurumlar, kuruluşlardır, çünkü onlar operasyonu yapar, ama istihbarat örgütü ortada görünmez. Yani MİT’in böyle olayları var mıdır derseniz somut olarak bir şey söyleme şansım yok. MİT’in içinde değilim. MİT Müsteşarı da değilim. Ama dünyadaki örneklerine baktığınız zaman işte Amerika Birleşik Devletleri’nde yapılananlar açıklanıyor. İşte MOSSAD’ın yaptıkları ortada. Bunlar açıklanıyor, ortaya çıkıyor. İşte Almanya’da Baider-Mainhoff çetesinin ortadan kaldırılması olayında olduğu gibi, İtalya’daki Kızıl Tugaylar meselesinde, Aldo Moro cinayetinde olduğu gibi pek çok eylem var. İşte en son Benazir Butto suikastında görüldüğü gibi bunlar oluyor.
2. Mahir Kaynak • Yakın zamanlarda yaptığınız açıklamalarda derin devlet kavramının içinin boşaltıldığını ve bunun yerine akil devlet kavramını kullanacağınızı söylediniz. Buna niye ihtiyaç duydunuz? Neticede derin devlet kavramını da ilk kullanan sizsiniz. Benim kesinlikle karşı olduğum, devlete rağmen faaliyet gösteren yeraltı örgütlerine derin devlet adı verildi. Yeni tanımlama o kadar yerleşti ki, benim başlangıçta yaptığım tanımlama unutuldu. Asıl önemlisi derin devletin konumu ters yüz edildi. Ben onu üstün bir akıl, ülkenin en etkili gücü olarak tanımlarken birden bire büyük güçlerin kullandığı, derin devletlerin maşası olan örgütler derin devlet olarak anılmaya başlandı. Bu algılamayı değiştirmenin mümkün olmadığını görüyorum ve derin devlet olarak tanımladığım akla bundan sonra “Akil Devlet” adını veriyorum. Akil devletin rolü bugün algılanandan tamamen farklıdır, hatta ona karşıdır. Hiçbir faaliyeti meşruiyet dışına taşmaz. Çünkü bir davranışın meşruiyetinin sınırlarını çizen odur. ... “Türkiye’de derin devlet olmadığı için bugünkü sorunlarını çözemiyor. Böyle bir yapı olsa Türkiye meselelerini daha kolay halleder. Oysa dünyada büyük güçleri temsil eden devletlerin hepsinin içerisinde, görünen yöneticilerin arka planında bir derin devlet vardır.” Buna da en iyi örnek, o günlerde tarihe gömülmüş olan Sovyetler Birliği’nin dağılmasında rol oynayan aktörlerdi.... Derin devlet nasıl bir formatta olmalıdır? Herhangi bir ülkedeki derin devlet, diğerlerine benzemez, çünkü derin devletin oluşması tarihi bir sürecin içerisinden geçer. Bir ülkenin tarihi geçmişi ve özel yapısı, oradaki derin devletin niteliğini belirler. ABD’yi kuran, özel teşebbüstür. Onu için derin devlet dediğimiz şey, özel teşebbüs içerisinde yuvalamıştır. Sovyetler Birliği’nde ise derin devlet yapılanması, gizli servis içerisindedir. Türkiye’de eğer kurulursa her iki devletinkine de benzemeyecek ve ordu etrafında kurulacaktır. Çünkü Türkiye’de siyasal açıdan deneyimli olan, siyasal kararları veren güç, esas itibariyle ordudur. Ordu Cumhuriyet’in de kurucusudur. Türkiye’de istihbarat servisi böyle bir fonksiyona ve yapıya sahip değildir; onun için derin devlet rolünü oynayamaz. Olursa, ordunun etrafında olur. • Derin devletin en temel özelliği nedir? Bağımsız olmasıdır. Amerika’da, İngiltere’de derin devlet bağımsızdır. • Siyasi iktidara bağlı mıdır? Hayır, bağlı değildir. Siyasi iktidar onların verdiği kararların uygulayıcısıdır. Şöyle söyleyebiliriz: Önce, ülkenin geleceğe yönelik politikaları belirlenir. Sonra, siyasi yapıya buna uygun bir görünüm verilir. Herkesin zannettiği gibi iktidara gelenler politikayı oluşturmazlar. Oluşan politikaya göre iktidarlar yönetime getirilir. 3. Deniz Ülke Arıboğan Türkiye’nin derin devleti, liberal teori ile tam anlamıyla uyum sağlayamayan, birey ve toplum için neyin iyi neyin kötü olduğunu belirleme alışkanlığı olan bir devlet geleneğinin uzantısıdır. Toplumun farklı katmanlarınca “iyi” ya da “kötü” olarak kategorileştirilen bu amorf yapı, varlığını özellikle güvenlik sorunları ortaya çıktığında daha da rahat meşrulaştırabilmektedir. Bu nedenle de güvenlik sorunlarından beslenmektedir. Devletin kendi derinliğinde boğulmaması için, bıraktığı yasal boşluğun işlevsel değil, yasal aktörlerce doldurulması önemlidir. Unutulmamalıdır ki, bir ülkede gölgelerin kapladığı alanın büyümeye başlaması, o ülkede güneşin battığı anlamına gelmektedir.
4. Emin Gürses
Devlet, toplumdaki gücünü meşru kılmak ve devam ettirmek için gerekli çabayı göstererek halka, devletin toplumdaki sınıf çıkarlarını korumada tarafsız bir otorite olduğunu inandırmaya çalışır. Devletin bir yapılanma olarak toplumdaki hâkim sınıf da dahil olmak üzere değişik sınıflarla anlaşmazlık içerisinde olabileceği de düşünülebilir. Bu durumda anlaşmazlığın çözümünün zorlaşacağı aşikârdır. Uluslararası sistemde bir devletin diğer devlet/devletlerle uyuşmazlığı ona toplumda daha fazla bir otonomi (özerklik) sağlayabilir. Dış tehdidin çoğu kez toplumsal dayanışmayı artırıcı rol oynadığı görülmüştür. Devlet, sosyal grupların taleplerini ve çıkarlarını tam olarak yansıtmayan hedefler belirleyebilir. Bunların uygulanma aşamasında farklı gruplar karşılıklı bir tavize yanaşmazlarsa siyasi kriz kaçınılmaz olabilir. Devleti kontrol eden güçlü bir elit kesimin varlığından söz edilir. Burada sorun, devlet elitlerinin ve ekonomideki diğer kurumlaşmaların çıkarlarının her zaman birbirine uymayabileceğidir. Elitler arasındaki anlaşmazlıklar var olan kaynakların rasyonel kullanılmalarını zorlaştırabilir. Bu durumda da kriz yaşanabilir ve devletin toplumsal otoritesinde sorun yaşanabilir. Günümüzde devletin rekabet içerisinde olan menfaat grupları arasındaki anlaşmazlıkların çözümünde tarafsız bir hakem rolü üstlendiği iddiası, bireyleri gruplar kurmaya götüren ortak çıkarların tarihsel ve kurumsal geçmişlerini sorunsuz olarak görmesinden doğmaktadır. Toplumdaki bireyler, gruplar vs arasında sosyal-ekonomik ve siyasal eşitsizlikler vardır. Bu eşitsizlikler belirli grupların sosyal, ekonomik ve siyasal çıkarlarını savunma kapasitelerini etkiler. Ayrıca unutmamak gerekir ki, birçok toplumda çoğu gruplar devletten veya devlet kontrollü kurumların bütçelerinden yardım alırlar. Bu durumun bir çeşit bağımlılık ilişkisi yaratacağı ise açıktır. Burada devletin amacı, onların sistem dışına çıkışını ve olası radikalleşmelerini engellemektir. Derin devlet diye de adlandırılan bu güçlerin gayrı meşru faaliyetleri zaman zaman toplumsal kargaşaların yaşanmasının da önünü açmıştır. Soğuk Savaş sonrası yıllarda bu tür örgütlenmeler toplumsal ve uluslararası sorgulamalar nedeniyle önemli sınırlamalarla karşılaşmış, bu süreçte saldırganlıklarını da artırmışlardır. Fakat yeni süreç bu güçlerin yerine yine çoğunlukla emperyal merkezlerin kontrolündeki NGO’ların ikame edilmeye çalışıldığı ve emperyal kontrol mekanizmasının demokrasi ve insan hakları gibi tanımlamalarla meşrulaştırılmaya çalışıldığı dikkati çekmektedir.
5. Erol Bilbilik Derin Devlet emperyalizmin güdümünde olmayan tam bağımsız ulus devlettir. Bu bağlamda Derin Devlet gereklidir. Böyle bir devlette Gizli Servisler devletin bir parçasıdır. Bu bağlamda Teşkilat-ı Mahsusa Derin Devlet’in bir organıdır.
6. John Pilger Liberal demokrasi kolektif bir diktatörlüğe dönüşmeye doğru ilerliyor. Bu tarihi bir değişim ve medyanın bunun görünen sahte yüzü olmasına izin verilmemelidir. Bilakis medyanın kendisi popüler, acil çözüme ihtiyacı olan bir soruna dönüşmeli ve hemen harekete geçilmelidir. Gerçeklerin muhteşem savunucusu Tom Paine insanların çoğunluğu gerçekleri ve gerek fikirleri reddettiğinde kelimelerin Bastille’i dediği fırtına zamanının geleceği konusunda uyarıda bulunmuştu. İşte o zaman bu zamandır.
7. Nuh Gönültaş
11 Eylül günü akan kanın 12 Eylül günü durması gibi... Derin Devlet’in harekât planlarını Kırmızı Kitap belirliyordu. Ama artık bu belgenin uygulanması zora girmiştir. Son birkaç yıldır ortaya çıkan çirkin ilişkiler ağı bu yapıyı gözler önüne sermiştir. Bugüne kadar bu yapı yüzünden sadece AK Parti değil, çok partili sisteme geçişten sonra gelen bütün iktidarlar muktedir olamamışlardır.
8. Ömer Lütfi Mete
Meşhur hikâyedir ya; Napolyon’a sormuşlar:
-Sen hep ‘para para para’ diyorsun… Almanlar ise daima ‘şeref şeref şeref’ diyorlar… Tuhaf değil mi?
-Neresi tuhaf? Herkes kendisinde olmayanı ister! Son yıllarda yağmursuz Türkiye’nin her santimetrekaresine tonla “Derin Devlet” geyiği düşüyor. Sivri topuklu ayakkabı giyen bıçkından ipini koparmış veya emekli olmuş güvenlik birimi mensubuna… Eli kalem tutup karanlık hadiseler hakkında iki lakırdı edebilenden, yeraltı dünyasının liderleriyle poligonlarda birkaç şarjör mermi boşaltmışlığı bulunanlara kadar yüzbinlerce vatandaş karanlıkları görme ve okuma ustası geçinir oldu. Bu kadar Derin Devlet muhabbeti yapılan bir ülkede ya bütün karanlıkları örten veya bulanıklaştıran büyük bir perdeleme düzeneği var veya mahrem işleri gören tutarlı ve sağlam bir yapılanma yok demektir. Benim kanaatim Türkiye’nin Derin Devlet deyimi ile ifade edilecek bir çarkının bulunmadığı yönündedir. Napolyon’un dediği gibi, herkesin kendisinde bulunmayanı istediği doğruysa, bu kadar “derin muhabbet” ancak sığlığın belgesi olabilir. Buna dense dense “Derin Sığlık” denebilir. Türkiye’de Derin Devlet olmadığı için ya tamamen yerli Derin Çete’ler veya yabancı Derin Devlet’lerin uzantısı niteliğinde Derin Çete’ler vardır. Derin Devlet’in yerini Derin Çete’ler doldurmaya kalkıştığı için de benim gözümde Türkiye Cumhuriyeti bugün artık devlet değildir. ...
9. İbrahim Karagül
Hatta Türkiye’yi mensup bazı askeri unsurların İsrail’den Kuzey Irak’a yapılan sevkıyatlara güvenlik sağladığı, aynı birimlerle birlikte yabancı istihbarat mensuplarının Kuzey Irak’tan Türkiye’nin değişik yerlerine yapılan sevkıyatları birlikte yürüttükleri gibi dehşetengiz tezler hep yanıtsız kaldı. Son yirmi yılda Türkiye’nin sorduğu birçok sorunun cevabının bulunamaması gibi… Aslında bütün soruların cevapları bu trafikteydi. Ama kim soracaktı! Afyon’a getirilen patlayıcı ve füzelerin Ankara ve İstanbul’a gönderilmesi gibi. Peşmergeleri eğiten İsrailli uzmanların, Türkiye sınırına birtakım uydu cihazları ve bunlara ait ekipmanlar yerleştirmesi gibi. Trafikte yer alan bazı kişilerin sık sık İsrail’e gitmeleri gibi. 21 Eylül Cuma gecesi 01:40 sularında bir tonunu üzerinde C-3 ve C-4 patlayıcı taşıyan bir aracın İstanbul’a gönderilmesi gibi. Hiçbir zaman yazmaya cesaret edemediğim çok önemli liderlere suikastlar planlandığı iddiaları gibi. Dikkatimi çeken, bu iddialardan bir süre sonra yeni bir çete operasyonu yapılması oldu.
Tekrar soralım: Bu trafiği kimler yönetiyor? İçinde yer alan resmi görevliler kimler? Trafiğin Türkiye tarafından hangi güçler yer alıyor? Türkiye’deki ortakları hangi çevreler? Hangi taşeron çeteleri kullanıyorlar? Amaçları ne? Bu çokuluslu örgütlenmenin kodları ne kadar çözülebilir? Bilmiyoruz. Ancak, Türkiye’de sokakları bölen, kamplaşmalara/çatışmalara yol açan, gördüklerimizin dışında bir başka iradenin var olduğunu biliyoruz sadece. Gördüklerimiz kadarıyla izliyoruz ama sadece izliyoruz…
Bir operasyon, Cem Ersever, Jitem ve Mumcu suikastına ilişkin nice soruları bugüne taşıdı. Taşıyacak da. Ama 15 yıl önceki olayların dışında son beş yılda bu bölgede neler oluyor sorularına ışık tutacak bilgilere ihtiyacımız var. Cesaretle sorular sormaya. Son iki yılda gerçekleşen operasyonların çok büyük olayları, saldırıları, suikastları engellediğine inanıyorum. Önleyici operasyonlar oldu. Ama bu kirli, karanlık ilişkiler ağını aydınlatacak büyüklükte değil. Geriye doğru etkili bir temizlik çok zor, ama mümkün. Okyanus ötesi, kıta Avrupası ve bölge ülkeleri bağlantılı gayri meşru ilişkiler ağı çözülemezse, her iki ayda bir çete operasyonu yapılmak zorunda kalınacaktır. Tabii bu arada yeni Mumcu suikastları olmazsa, bunlara bağlı olarak toplumsal travmalar yaşanmazsa…
10. Cem Küçük
İngiltere Savunma Bakanlığı biyolojik silahlar uzmanı Dr. David Kelly’nin 17 Temmuz 2003’de evinin yakınlarında ölü bulunmuştu. Kelly, İngiliz hükümetinin Irak’taki savaşı haklı çıkarmak için Irak dosyasını abarttığını iddia etmişti.
Bizde devlet kavramından hoşlanmayanlar buldukları her fırsatta devlete yüklenirler. Bazı eleştirilerinde haklı olabilirler, ama çok methettikleri AB ülkelerinde de faili meçhuller hayli yaygındır.

http://www.yeniumuthaber.com/index.php?islem=detay&id=3568

İŞSİZLİĞE KÖKLÜ ÇÖZÜM ÖNERİLERİ

2008-03-22T11:11:00.004+02:00

1 - Öncelikle ithal ürünlere kota konulması yanında , ithal ürünlerin yurtiçinde üretiminin teşvik edilmesi gereklidir.

2 - Ar-Ge çalışmaları koordineli olarak sürdürülmeli ve teşvik edilmelidir.

3 - İleri teknolojik yatırımlar teşvik edilmelidir.

4 - Halka, yerli mallarımızın tüketilmesi konusunda yaygın eğitim verilmelidir.

5 - Girişimci ruh canlandırılmalı , tutarlı proje ortaya koyanlar, teşvik edilmelidir.

6 - Özellikle, tarım ve hayvancılık ürünlerimizin, işlenerek, ihracatı için, modern tesisler kurulmalıdır.

7 - Ormanlarımız işletmeye açılmalıdır.

8 - Madenlerimiz hammadde olarak değil, işlenerek pazarlanmalıdır.

9 - İthalata bağımlı olduğumuz ürünlerde , yerli üretimin teşvik edilmesi yanında, tasarruf yapılmalıdır.

10-Eğitimde fırsat eşitliği tanınması ile oluşan rekabet , kalkınmamızın da önünü açacaktır.

11-Çalışanların ücretlerinde seyyanen iyileştirmeler yapılarak, gelir dağılımında ki adaletsizliğin giderilmesi ile artan huzur ve mutluluk , üretimde kalitenin ve adedin artışını sağlayarak, birim maliyetlerini de düşürecektir.

12-İşveren ve işçi üzerindeki vergi , sosyal güvenlik primi yükleri düşürülmeli, fakat kayıtdışı önlenmelidir.

13-Ailesi yanında çalışanların vergi yükü azaltılmalı, fakat sosyal güvenliğe intibakları sağlanmalıdır.

14-Küçük ve ortaboy işletmeler desteklenmeli, üretimde rekabet ortamının oluşturulması ile, kalitenin ve çeşidin artışı sağlanmalıdır.

15-Turizme ve ihracata yönelik el sanatları geliştirilmelidir.

16-Bilim ve teknolojide beyin göçünü tersine döndürecek sistemler geliştirmeliyiz.

17-Büyük şehirlerde yaşanan tıkanıklığın giderilmesi için yeni cazibe merkezleri kurulmalıdır.

18-Göçün önlenmesi için de kırsal yaşamın refah düzeyinin yükseltilmesi gerekir.

19-Küçük esnafın ezilmemesi için, kiraların kontrölü yanında , yeni ticaret merkezleri kurulmalıdır. Seyyar satıcılar ve pazarcılar buralara yönlendirilerek, kayıtdışı önlenmelidir.

20-Dolandırıcılığı önleyecek, sert tedbirlere başvurulmalıdır. Böylelikle, vergi kaybının önlenmesinin yanında, dürüst esnafın zarar ederek, yeni yatırımlardan vazgeçmesi de önlenecektir.

21-Çoğu teşviğe dayalı, tüm bu faaliyetlerin gerçekleştirilebilmesi için kaynak olarak, işsizlik fonunun işlevsel hale getirilmesi ile birlikte, orman vasfını yitirmiş arazilerin satışından elde edilecek gelir de kullanılabilir. Ayrıca yukarıdaki faaliyetler yürürlüğe girdikçe, kendi finansmanını da zaten sağlayacaktır.

22-Emeklilerin, başkalarının yanında çalışmaları yerine, kendi işlerini kurmalarına imkan sağlanmalıdır.

23-Yabancı işçilerin, kayıtdışı çalışmaları önlenmelidir.

Yukarıdaki tüm maddelerin ayrıntıları ve nasıl yürürlüğe geçirileceği, istenirse ayrı ayrı olarak rapor halinde sunulabilir.

İbrahim Ethem Erçakır - ieercakir@hotmail.com - www.yeniumuthaber.com

88 yıl önce Cuma neden farz değildi ?...

2008-03-21T15:25:00.002+02:00

Bugünkü yazımın ilk bölümünde sizlere, İslam tarihinin en acıklı gününün hikâyesini anlatacağım.
Yazının ikinci bölümünde ise, bir sevgi selinin bir gemiyi nasıl batma noktasına getirdiğine ilişkin duygu yüklü bir örneğe yer vereceğim. Ezan, bayrak, vatan kavramlarının ruhuna vakıf olmak için 2–3 dakikanızı ayırıp sonuna kadar okumanızı tavsiye ediyorum.
Tam 88 yıl önce, yani 19 Mart 1920 tarihi itibariyle dünyada hiçbir Müslüman’a Cuma namazının farz olmadığını, yani farz olma şartlarından birinin geçerliliğini yitirdiğini biliyor muydunuz?
İlmihal kitaplarına baktığınızda görürsünüz… Bir kişiye veya topluma cumanın farz olmasının (vücubunun) şartlarından biri de hür olmaktır. Hür olmayana cuma farz değildir.
Malum, Osmanlı Devleti Birinci Dünya Savaşı’nı kayıp devletlerin safında bitirdi. 30 Ekim 1918 tarihli Mondros Mütarekesi ile savaştan çekildi. Hemen ardından ülkenin dört bir yanında işgaller başladı. O tarihten hemen sonra İstanbul’a çok sayıda işgal askeri çıksa da, devletin payitahtı olan İstanbul’un resmen işgali 16 Mart 1920 salı günü gerçekleşti.
En kara gün…
Bu tarihe önemle dikkatinizi çekerim. İstanbul’un resmen işgal edildiği, yani Osmanlı Devlet idaresinin işgal güçlerinin denetimine girdiği 16 Mart tarihi sadece Osmanlı Devleti için değil, tüm İslam âlemi için tam bir kara gün oldu. O tarihte dünyadaki tek bağımsız İslam ülkesi Osmanlı Devleti idi. Müslümanların yaşadığı diğer tüm topraklar sömürge devletlerinin işgali altındaydı. İstanbul’un işgali ve Osmanlı Devlet yönetiminin işgal güçlerinin denetimine girmesiyle sadece Osmanlı Devleti esarete düşmüş olmadı, tüm dünyada özgür bir tek Müslüman da kalmamış oldu.
Resmi işgalin gerçekleştiği 16 Mart tarihini takip eden ilk cuma, 19 Mart’a denk geliyordu. Cuma namazının Hicret sırasında, yani 622 de Müslümanlara farz kılındığı düşünülürse, o tarihten 1920 yılına kadar, yani 1298 yıl boyunca ilk defa Müslümanlar bu kadar zavallı bir duruma düştüler. İstanbul’un işgali dünyadaki tüm Müslümanları bu açıdan derinden sarsmıştır.
Neden kısa sürede başarıldı…
Dikkatinizi çekerim… Türk Kurtuluş Savaşı’nın, tarihte en kısa sürede sonuçlanan bağımsızlık mücadelelerinden biri olmasının en önemli nedeni budur. Özgür olmayan Müslüman her açıdan yarım insandır. Özgürlük bir Müslüman için olmazsa olmaz şarttır. İbadetlerin çoğunda yükümlülük sahibi olmak için özgür olma şartı vardır. Mustafa Kemal Paşa İstanbul’un işgalinden bir ay sonra Ankara’da Meclis’i açarken, özellikle Cuma namazı sonrasına getirmesi de anlamlıdır. Hacıbayram’dan Meclis’e tekbir ve salâvatlarla gidilmiştir.
İşte Anadolu insanını başındaki esaret zincirini kırmak için kısa sürede örgütlenmesine yol açan, düşmanı yurttan kovan azim ve imanın bir kaynağı da buydu. Dünyanın dört bir yanındaki Müslümanların, emperyalist Batılı uluslara karşı Anadolu’da bağımsızlık mücadelesi veren Türk kardeşlerine gönülden destek vermelerinin bir nedeni de budur.
Meraklıları için şu bilgileri de verelim; İstanbul’a ilk işgal askeri 13 Kasım 1918’de çıktı. 19 Şubat 1920 tarihine gelindiğinde, İstanbul’da 30.550 er, 28 bataryadan oluşan İngiliz kuvveti, 33.000 er, 55 top, 39 tayyare, 25 tank ve 12 zırhlı otomobilden oluşan Fransız kuvveti, 1.150 Yunan askeri ile 4.000 İtalyan askeri yerleşmiş vaziyetteydi.
Fransız General Franchet d’Esperey, İstanbul’a geldiğinde Galata Rıhtımı’ndan Beyoğlu’na kadar uzun bir zafer alayı tertipletti. Dolmabahçe Sarayı’nda oturacağını söyleyerek Padişah’ın sarayı terk etmesini istedi. Bu olayı “Kara Bir Gün” olarak vasıflandıran bir makale kaleme alan Süleyman Nazif’in “Tutuklanıp kurşuna dizilmesini” emretti. Bu emrin yerine getirilmemesi için Türklerle evli olan Fransız kadınlar General’e ricacı oldular.
Bir ülkede ezanların özgürce okunabilmesi çok önemlidir. Nitekim İstanbul’un işgali sırasında düşman çizmesi Ayasofya’ya girerek ezana ve namaza mani olmaması için kubbeyi tutan dört sütuna bomba yerleştirildiği iddiasıyla işgalcilere şantajda bulunulmuştur. 1970’li yılların başında haşhaş meselesinden dolayı Türkiye’ye gözdağı vermek isteyen bir Amerikalı yetkilinin Sultanahmet Camii’ni vurabilecekleri tehdidini savurması da, bu topraklarda bağımsızlık olma kavramıyla ezan arasındaki ilişkiyi de ortaya koymaktadır.
Neden gemiye saldırdılar…
Son olarak, bağımsız vatan toprağının ne anlama geldiğini yansıtan çarpıcı bir örnekle bitirelim yazımızı…
Avrupalı devletlerin Osmanlı’yı bölme ve parçalamaya yönelik düşmanca tutumları karşısında iyice yalnızlaşan Osmanlı Devleti, on dokuzuncu asrın sonlarına doğru yeni müttefikler arayışına girdi. Osmanlı Devleti’nin Rusya ile başının dertte olduğu dönemde, Osmanlı Devleti’nden binlerce kilometre uzaklıkta bulunan ve bu ülkeyle başı dertte olan bir başka ülke daha vardı. O ülke Japonya idi.
Sultan II. Abdülhamit Japonya ile ilişkilerin artırılmasını istiyordu. Bu amaçla Japonya’ya bir dostluk gemisi göndermeye karar verdi. Sultan II. Abdülhamit, Osmanlı Devleti’nin dış tanıtımı için iyi bir fırsat olarak gördüğü bu geminin, 1877–78 Osmanlı-Rus savaşı sırasında Osmanlı Devleti’ne büyük yardımı dokunan Hint ve Güneydoğu Asya Müslümanlarının yerleşim merkezlerine de uğrayarak, buralardaki halka Osmanlı’nın selâmını götürmesini de istiyordu.
Bu iş için seçilen Ertuğrul Gemisi işte bu düşüncelerle 1889 yılının Temmuz ayında 593 kişilik bir kafileyle İstanbul’dan büyük bir törenle yola çıktı. Ertuğrul'un Hindistan'a geleceği, o bölgedeki Müslüman toplum arasında bir efsane gibi yayıldı. Geminin limanlarına uğramasına daha haftalar varken, insanlar limanlarda bekleşmeye başladılar. Herkesi, İstanbul’dan gelen gemiyi ilk gören olmanın heyecanı içindeydi.
Ertuğrul, 1889 Ekiminde İngiliz sömürgesi altında bulunan ve nüfusunun yarısı Müslüman olan Bombay'a ulaştı. Lahor'dan, Delhi'den, Haydarabad'dan on binlerce Müslüman Bombay'a akın etti. Heyecan o boyutlara vardı ki, İslâm dünyasının payitahtı kabul edilen İstanbul’dan gelen gemiyi ve içindeki askerleri görmek için halk gemiye hücum etti. Gemi limanda ziyarete açıldı ve bir haftada 150 Bin kişi ziyaret etti. Geminin Müslümanlar üzerinde oluşturduğu sevinç dalgası bölgedeki sömürge idarecilerini telaşlandırdı. Gemi aşırı izdihamdan batma tehlikesi geçirdi. İzdihamdan geminin merdivenlerinden tırmanamayanlardan düşüp boğulma tehlikesi atlatanlar oldu.
Bağımsız alanda namaz…
Gemiye tırmanabilenler, “bağımsız Müslüman toprağı” diyerek hemen namaza duruyorlar ve hayatlarında ilk defa özgür bir alanda ve hür bir şekilde ibadetlerini yapabilmenin hazzını yaşıyorlardı.
Gemi, bir cuma sabahı Kolombo'ya vardı. Mürettebat cuma namazını kılmak için gemiden indiğinde halkta müthiş bir coşku oluştu. Seylan Genel Valisi, 300.000 nüfusu olan Kolombo'da 200.000 kişinin gemiyi ziyaret için başvurduğunu söyledi. İzdiham şeklindeki bu ziyaretlerin gemiyi yıprattığı bilinse de, ses çıkarılamadı. İşte bu gemi Japonya’dan dönüş yolculuğunda battı. Geminin gerek yol boyunca gerekse de Japon’daki faaliyetleri okuyucularımızın ilgisini çekerse daha sonra konuyu daha ayrıntılı ele alabiliriz.
Asırlarca esaret altında yaşayan Uzakdoğu Müslümanlarının bağımsız Müslüman toprağı diyerek gemiye saldırışlarını ve özgür bir ortamda iki rekât namaz kılmak için birbirilerini ezmelerini gözünüzün önünde bir canlandırın... Yaşanmış bu olaylar öylesine nefis film senaryosu olur ki anlatamam…
İstanbul işgal edildiğinde, gönderdiği gemiye bağımsız Müslüman toprağı muamelesi yapılabilecek tek bir bağımsız İslam ülkesi de kalmamış oldu. İstanbul’un işgalinin tüm İslam dünyasını sarsmasının bir nedeni de buydu.
Son günlerde ezana, Milli Marşımıza ve bizi biz yapan değerlerimize saldıranların gerçek amacını ve gerçek kimliklerini daha iyi anlamaya çalışın ve aslında kime çalıştıklarını düşünün.
Ezanınıza da, bayrağınıza da, vatanınıza da sahip çıkın.
Başka gidecek yerimiz yok.
http://www.osmanozsoy.com/

''Artık Müslümanları rahat bırakmalıyız'' Amerika'da Yönetime aykırı sesler çoğalıyor...

2008-03-20T18:16:00.003+02:00

Amerika'da yönetime aykırı sesler çoğalıyor....
'Varlığımız, terörümüz bizi uçuruma itiyor.' diyen The Indepen dent gazetesi yazarı Fisk, Bush'a isyan etti. 'Artık Müslümanları rahat bırakmalıyız' dedi.
ROBERT FİSK'in yazısı
Tarihten ders almayı hala öğrenemedik
Beş sene oldu ve hâlâ öğrenemedik bir türlü. Her sene yıldönümünde Irak'ta nasıl bir felaket yaratıldığını görünce Churchill'i ve Filistin için kullandığı "cehennem felaketi" tabirini düşünüyorum. Bu tür benzetmeleri daha önce de kullanmıştık ancak Dicle esintisi gibi bir anda kayboluvermişti. Irak bugün kana bulanmış durumda peki vicdani durumumuz ne durumda? Nasıl bir toplumsal sorgulama olacak. Yetersizliğimiz mi tek günahımız?
Bugün pek de faydalı bir tartışma içinde değiliz. Nerede hata yaptık? Dünyayı yönetenler kitle imha silahları konusunda yalanlar söylerken neden dünya ayaklanmadı, ya da Saddam'ın Osama bin Laden bağlantısı ve 11 Eylül olaylarında? Tüm bunların oluşuna nasıl oldu da izin verdik? Ve nasıl olur da savaş sonrası için bir plan yapamadık?
Evet, İngilizler Amerikalılara birşeyler anlatmaya çalıştı, Dowding Caddesindekiler şimdi bize diyorlar. Evet, ciddi olarak ve samimi olarak denedik bu yasadışı savaşa girişmeden önce. Bugün Irak savaşı konusunda geniş bir literatür var ve savaş sonrası için birtakım planlar söz konusu. Ama konu bu değil esasında. Irak konusundaki içler acısı durumumuz esasında çok daha geniş çaplı.
2003'te Bağdat'ta Filistin Oteli'nde bomba sesleri arasında uyuyamazken, o tehlikeli saatlerde kitaplar arasında geçişler yapardım karanlıktan gizlenmek için. Tolstoy'un Savaş ve Barış'ı çatışmanın nasıl duyarlılık, incelik ve korku ile tarif edildiğini hatırlatıyordu. Borodino savaş dosyasını şiddetle tavsiye ederim, ve yanında gazete kupürleriyle tabii. Bu dosyada Pat Buchanan'ın ilginç bir ifadesi var, beş ay önce yazılmış ancak hâlâ etkisini koruyan, tam bir tarihsel dürüstlük abidesi: "Pax Americana zirveye ulaşacak, ancak daha sonra med-cezirler, geri çekilmeler yaşanacak, İslam dünyası emperyal güçleri gerilla ve terörle kovacak."
CHURCHİLL'DEN BUSH'A
İngilizleri Filistin ve Aden'den, Fransızları Cezayir'den, Rusları Afganistan'dan, Amerikalıları Somali ve Beyrut'tan, İsraillileri Lübnan'dan. Tarihten tek öğrendiğimiz, adeta tarihten bir türlü ders alamıyor oluşumuz. Peki nasıl oluyor? Kimse 1920'de Iraklıların İngiliz güçlerine olan başkaldırısını okumuyor mu, ya da Churchill'in ertesi sene haşin ve vahşi şekilde Irak'a yerleşişini.
Tarihsel radarlarımızda en varlıklı Romalı hükümdar olan Crassus'a bile rastlamıyoruz, hani Makedonya'yı fetihten sonra imparatorluk isteyen, görev tamamlandı nidaları atarak Mezopotamya'ya yola koyulan hükümdar. Bugün Iraklıların atası sayılan Parthianlar, Crassus'u Dicle kenarında yakalamış ve başını kesip içine altın doldurarak Roma'ya geri yollamıştı. Bugün olsa kesin videoya çekilirdi bu görüntüler. Antony Blair, kasaba avukatı, yalancılığından dolayı mahkemeye çıkarılmalı. Ya da hâlâ Arap-İsrail barışı için çalışmalı, çatışmaya yönelik daha çok faydası olsa da bugüne kadar. Ve bugün karşımızda savaş konusunda düşüncelerini değiştirmiş biri var. Tek sayfalık bir A4 kağıdında yaptı bunu hatta, ve önerdi ki göçmenleri test etmeliyiz İngiliz vatandaşlığı için. Evet katılıyorum, hatta sorular şu şekilde olmalı, hangi İngiliz general bir yalan uğruna 176 İngiliz askerin ölümüne yol açtı ve bu durumu nasıl kurtardılar? Bugün karşımızda duran esas büyük sorunlar, ister Irak diyelim ya da Afganistan, Amerikan ekonomisi ya da küresel ısınma olsun, ciddi siyasi zaman çizelgelerine göre değil, televizyon programlarına ve basın konferanslarına göre tartışılıyor adeta.
Irak'a ilk hava saldırısı Amerikan televizyonlarında tavan yaptı mı, işte esas konu bu. Sabah programları arasında Bağdat'taki Amerikan askerleri yer aldı mı? Elbette. Saddam'ın yakalanması Bush ve Blair tarafından simultane olarak basına yansıtıldı mı? Esasında tüm bunlar sorunun sadece bir parçası. Esas sorun Churchill ve Rooselvelt'in zamanında doğruları paylaşırken, artık bugün doğrulardan uzaklaşıyor olmamız. Neden Bush ya da Blair Iraklı direnişçilerin Batılı güçlere karşı koyduğunu açıkça söyleyemiyor.
Bugün tek bir Batılı lider bile gerçek bir savaş tecribesi yaşamış değil. Irak'ta Anglo-Amerikan işgali başladığında, en önemli Avrupalı karşı çıkan Chirac olmuştu, o da Cezayir çatışmasında yer alan birisiydi. Ya da Colin Powell, o da Vietnam tecrübesi yaşamıştı. İşte bugün garip olan, ne Cheney'nin ya da Bush'un, Rumsfeld ya da Wolfowitz'in bir silah ateşlenmesi bile görmemiş olmaları ve ülkerleri için savaşmamış olmaları. Filmler çatışma konusunda onlara deneyim kazandıran tek kaynak.
KAÇ İNSAN ÖLDÜ?

Beyaz Saray'a hitap eden çok film başlığı gördük son dönemlerde. Savaşın başından beri geçen beş senenin ardından artık geçerli bir toplantı, gözden geçirme yapmak mümkün, hatta 2. Dünya Savaşı ışığında. İstatistikler en değerli yardımcılarımız bu konuda, karanlık odada yolumuzu bulmak için. Öyle ki, toplam ölen Amerikalı asker sayısı (3978), 6 Haziran 1944'teki Normandiya'dan daha fazla (3384), ya da aynı sene Arnhem'de ölen İngiliz askerlerinin üç katı (1200). Irak'ta ölen İngiliz asker sayısı (176), 1944-45'teki Bulge savaşında ölen ölenlerle nerdeyse eşit. Yaralı Amerikan askeri sayısı 29365, 1944'e göre nerdeyse üç kat daha fazla, ya da toplam Kore'de yaralanan asker sayısının çeyreği nerdeyse. Evet, bir açıdan, tüm bunlar bizleri, acı gerçeklerin neden saklandığı konusunda bilgi veriyor, Buchanan'ın uyarısında olduğu gibi. İslam'ın vatanına ordularımızı sevkettik, İsrail'in desteğiyle, halbuki onların Irak konusundaki yanlış istihbaratı başkanlarımız tarafından yalanlanmıştı, yüzbinlerce Iraklı timsah gözyaşları içerinde ölürken.
Amerika'nın devasa askeri prestiji artık çok azaldı. Hatta, 11 ve 12. yüzyıldaki Haçlı Savaşları'nın tam 22 katı kadar askeri güç var bölgede. Ne yapıyoruz diye bir sormalıyız. Demokrasi için mi, petrol için mi oradayız? İsrail için mi? Kitle imha silahları için mi? Ya da İslam korkusu için mi? Ve kötü bir tahmin yapmak istiyorum. Afganistan ve Irak'ı kaybettiğimiz gibi, Pakistan'ı da kaybedeceğiz. Varlığımız, gücümüz, ve terörümüz evet terörümüz bizi uçuruma itiyor. Artık Müslüman dünyasını yalnız bırakmadan Ortadoğu'daki felaketi önleyemeyeceğimizi anlamamız gerekiyor. İslam ve terör arasında bir bağlantı yok. Ancak Müslüman topraklarını işgalle terör arasında bir bağlantı var. Ve de çok komplike bir denklem değil. Ve illa da bir toplumsal sorgulamaya gerek yok bunu doğru anlamak için.
* The Indepen dent, 19 Mart Çev. Evren Tok

Kıyamet kapısının son bekçisi: TÜRKLER!

2008-03-20T18:04:00.003+02:00

Kıyamet kapısının son bekçisi: TÜRKLER!
ABD ‘canavarı’ kelepçeleyecek zincirin halkalarını tek tek tamamladı! Cheney’in son Ortadoğu ziyaretinin ülkeleri zayıf ‘kuşkulu’ halkaları oluşturuyordu. Şimdi hepsi tamam, biri eksik! O eksik bakla Türkiye! Ankara bu kadar hengame içinde, kıyamet zincirini ‘birleştirip’, Pers yaratığını hapsedecek son halka olup olmayacağına karar verecek! Böylece bir anlamda ‘kıyamet kapısının önündeki son bekçi’ olacak. iyibilgi Ankara

Korkulan olacak gibi. II. Bush hanedanı “sarayı” terk etmeden önce, ezeli ve ebedi düşmanı İran’ı, bağlı olarak tüm Ortadoğu’nun kadim coğrafyasını felakete sürükleyecek gibi.
Son bir aydır bu konuda kuvvetli işaretler geliyor. Tabii en güçlüsü, ABD İkinci Başkanı Richard B. Cheney (Türkiye’de ve dünyada bilinen ismiyle Dick Cheney’in), Ortadoğu’daki “bazı” ülkeleri kapsayan 9 günlük ve Ankara’da sonlanacak ziyareti!
Beyaz Saray’ın resmi gezi açıklamasına göre bu ülkeler, Oman, Suudi Arabistan, Irak, İsrail ve Türkiye. Diğer ülkelerle konuştuklarının ne olduğu pek az biliniyor.
Ama Türkiye’de konuşacakları konusunda spekülasyon çok bol. Afganistan’a asker göndermeden füze kalkanına, PKK’dan Irak’a kadar bir seri senaryo yürütülüyor.
Yine de bu projeksiyonlar içinde en az yer bulanı İran konusu. Daha doğrusu İran’a olası bir saldırının gündeme gelip gelmeyeceği sorusu.
Türkiye’de bu maddenin üzerinde yoğun durulmuyor. Ama dünyada durum öyle değil. “İlgili ülkeler”in çoğu diğer maddeleri hiç saymıyor. Bu elbette konuşulmayacak anlamına gelmiyor ama asal dosyanın üzerin “İran” yazdığına inanılıyor.
Uygun adam, uygun harita!
Gerçekten de hem ziyaretçinin kişiliği hem de Ankara’ya gelene değin izlediği rota bu ipuçlarını taşıyor. Cheney, Bush iktidarı Amerika’da göreve geldiğinden beri Ortadoğu’ya ilişkin tüm sorunları “keskin” planlarla çözmeye çalıştı ve İsrail’i odak alan bir bakışla “BOP” ve savaş planlarını geliştirdi, uyguladı.
Cheney’in tam tanımı bu. O ABD’nin savaşçı prensi. Esasen harita da bu işareti veriyor. İran bugün tam anlamıyla bir kuşatma altında. Birleşliş Milletler veya Irak’a müdehale eden müttefik güçlerin baskılarından bahsetmiyoruz.
Yalın haritaya göre, İran’ın çevresi tam bir Amerikan hakimiyeti altında. Suudi Arabistan, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Oman, Irak, Pakistan ve Afganistan tam anlamıyla ya ABD hakimiyeti altında ya da ağır etkisi altındaki ülkeler.
MOSSAD’a göre zincirdeki her ülkenin İran savaşındaki önemi ne? Ülkelerin “gizli” anatomisi için TIKLAYINIZ…
Elbette en önemlisi Türkiye. Zira Ankara bu ülkelerden farklı olarak İran’la sadece sınır ortağı değil, aynı zamanda siyasi, tarihi, diplomatik ve ticari geçmişi eski ve güçlü ülke.
Zaten Cheney’in son ziyaret rotasına bakıldığında adı geçen ülkelerin böylesi olası bir İran savaşı durumunda en kritik ülkeler olacağı hemen anlaşılıyor. Oman, Basra Körfezi ile Oman Körfezi’nin tam ortasında, İran’ın tam karşısında “ilginç bir burna” sahip.
O burun iki körfezi de tıkayacak stratejik uzunlukta. Ama zengin olmasına rağmen küçük bir ülke İran’dan korkuyor. Diğer taraftan ABD dediklerini dinliyor. Suudi Arabistan’da hiç sorun yok. O hazır.
Kuveyt’de de biraz korku var. Geçmiş deneyimleri, Irak ile İran tam körfezde buluştukları noktada bulunan bu ülkenin parlamentosu-teşbihte hata olmaz-bu konuda biraz mızmızlanıyordu.
Ama mesele “dün” çözüldü. Dün derken gerçekten “dün” kastediyoruz. Kuveyt emiri parlamentoyu fesh etti ve yönetimi belirsiz bir süre için eline aldı. Yani mesele çözüldü.
Irak için diyecek bir şey zaten yok. Orası ABD toprağı. Tıpkı Afganistan gibi! Pakistan ise zaten ABD’nin ağzının içine bakıyor ve en ufak yanlış anlamada, ABD’nin arkasından çekileceğini, zaten karışık olan ülkesinin raydan çıkacağını biliyor.
Yani ‘ring’ tamam. Bir eksikle. Türkiye bu zincirin bir baklası olmak konusunda çok hevesli değil. Oysa ABD’ye göre olmak durumunda. Türkiye olmadan kıyametin kapıları açılmıyor! Peki Türkiye “evet” der mi?
‘Türkiye batarsa dünya batar!’ Genelkurmay’ın davetlisi ve dünyanın en ünlü terör uzmanı Prof. Yonah Alexander’ın bu sözlerinin “nedeni” için TIKLAYINIZ…
Bu sorunun Türkiye’nin dış politikasından çok şu sıralar biraz iç politikası ile ilgisi bulunuyor. Ankara ABD’nin olası taleplerine karşı biraz “hassas” günlerden geçiyor.
İktidar partisi hakkında açılması istenen kapatma davası, AKP hükümetini “dış siyasi desteğe” oldukça bağımlı hale getiriyor. Öte yandan terör örgütü, Kuzey Irak bağlamında “güvenlik” sorunları Ankara’yı düşündürüyor.
Cheney’in taleplerinden biri olacağı söylenen “Afganistan’a ek Türk askeri” söylemi, Genelkurmay Başkanı tarafından ciddi ifadelerde red edildi ama, ketumluğu ile meşhur Dışişleri Bakanı Babacan bu konu hakkında oldukça ilginç konuştu!
“Biz kendi terörle mücadelemiz ve Afganistan’daki terörle mücadele arasında bir denge kurup, önümüzdeki günlerde bununla ilgili bazı kararlar vereceğiz. Askeri konularda önümüzdeki dönemde spesifik kararlar vereceğiz.”
Doğrusu her kelimesi üzerinde durulması gereken ve Cheney ziyaretinde saatler önce yapılmış bir açıklama.
Yine de Ankara’nın İran’ı hedef alan bir askeri seçeneği kabul etmekte zorlanacağı aşikar. Türkiye, İran’ı karşı bir operasyonun parçası olarak görünmenin uzun vade getirilerini ve götürülerini iyi hesaplamak zorunda.
Çünkü kıyametin kapısı bir kez açıldığında içeride bekleyenlerin ne olacağını kestirmek, dahası kontrol etmek imkansız.
ABD, bu son savaşı kendi uhrevi beklentilerine uygun görsede!

http://www.iyibilgi.com/haber.php?haber_id=59011

''Babasının mezarını da kapatacak mı ?''...

2008-03-16T14:07:00.003+02:00

Gerizekalılar bile bilir ki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı makamına oturan birinin zekasında bir problem olamaz.. Demekki..." Yeni Şafak Gazetesi yazarlarından Fikri Akyüz, başsavcıya yönelik çok sert bir yazı yazdı... "
Akyüz, "Ben Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısıyım” demeyiniz, çünkü siz yargıyı da bilmiyorsunuz, Cumhuriyet'i de bilmiyorsunuz ve üstelik siz “sav”ın ne olduğunu da bilmiyorsunuz, dedi...
Hızını alamayan Yeni Şafak yazarı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya'ya o soruyu sordu...
İşte Akyüz'ün o yazısı...
Başsavcı, babasının mezarını da kapatacak mı?! Ellerinizi ovuşturuyor musunuz Sayın Başsavcı? Attığınız bir imza ile bugün annesinin karnında olan çocukların bile istikbalini karartmaya ne hakkınız var? Siz kimsiniz? Hayır hakaret etmiyorum, sadece soruyorum: Siz kimsiniz? “Ben Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısıyım” demeyiniz, çünkü siz yargıyı da bilmiyorsunuz, Cumhuriyet'i de bilmiyorsunuz ve üstelik siz “sav”ın ne olduğunu da bilmiyorsunuz. Yok hayır, elbette bunların ne olduğunu biliyorsunuz; biliyorsunuz ama iyi bilmiyorsunuz. Çünkü siz yargıyı da Cumhuriyet'i de “müddeiumumi”liği de suiistimal ediyorsunuz; suiistimal etmekle kalmayıp bir de istismar ediyorsunuz. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı makamı, falanca belde belediyesi başkanının anlattığı bir fıkradan dolayı bir partiyi kapattırmak isteyecek kadar ve üstelik “bir fıkra kadar” komiklik yapılan bir makam mıdır? Siz Sayın Abdurrahman Yalçınkaya, babanız yaşıyorsa Allah selamet versin; vefat etmişse Allah rahmet eylesin. Babanız vefat etmişse babanızın mezarını da kapatmayı düşünüyor musunuz? Öyle ya, babanız size “Abdurrahman” yani “Allah'ın kulu” adını vermiş olmakla laikliğe aykırı eylemlerin odağı haline gelmiş olmuyor mu?! Adınızı değiştirmek için başvuracağınız “Allah'ın kulu” bir tane bile hakim yok muydu?! Evet yazdığınız iddianameyi okumadıysanız bu çok “dramatik”tir. İddianameyi bilerek yazdıysanız bu çok “trajiktir”. Yok eğer bunları “ciddi ciddi” yazdıysanız bu çok “komiktir”. Neden komiktir; şundan dolayı komiktir. Örneğin; iddianamenizde şu meşhur “ulema” sözcüğü etrafında yapılan o pis ve iğrenç yorumlara da iltifat etmişsiniz. Bu sözcük etrafında koparılan fırtınaya mı yanayım yoksa bu fırtınadan dolayı “tusunamik kapatma davasına” mı yanayım, bilmiyorum. Başbakan Erdoğan ne demişti, bakalım: “Başörtüsünün yasaklanıp yasaklanmamasına dair karar verecek olan bir mahkeme şayet yasak koyarsa buna tabii ki uymak gerekir. Ama bir mahkeme 'Başörtüsü dinin emri değildir' diyemez. Başörtüsünün dini bir emir olup olmadığına ancak ulema karar verir..” Ama gerizekalılar bile bilir ki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı makamına oturan birinin zekasında bir problem olamaz.. Demek ki bu şık olamaz. O zaman şu şıkka bakalım: Siz “ulema”nın “alimler”in çoğulu olduğunu bilmiyorsanız sizin Türkçenizde bir sıkıntı var demektir. Ama bu şık da doğru olamaz; çünkü yüksek dereceli bir kanun adamı bir iddianameye bir sözcük yazarken anlamını bilmiyorsa en azından “Kamus-i Türki”ye müracaat eder. (“Kamus-i Türki de ne demek?” diyenlere cevabım “Bir kamus al” demek olacaktır.. “Kamus”un anlamını bilmeyenlere ise kamusal alanda da satılan bir “Sözlük”e bakmalarını tavsiye etmek olacaktır!) O zaman geriye tek bir nokta kalıyor; o da şudur: Siz Başbakan Erdoğan'ın ulemaya ilişkin sözlerini “bilerek” evet iddia ediyorum bilerek çarpıttınız. Çarpıttınız; çünkü Başbakan Erdoğan için hiç kimse iddia edemez ki o makamda oturan bir insan kalkıp da “Başörtüsünün yasaklanıp yasaklanmayacağına mahkemeler değil din alimleri karar verir..” demez. Bu, Tayyip Erdoğan'a “aptal” demekle eş anlamlıdır; eh bir partiyi bir yıl sonra % 34, üç yıl sonra % 42, beş yıl sonra % 47'ye çıkaran bir adam şayet aptalsa ben de “manyak” bir adamım! Hadi “ulema” siyasal literatüre daha yeni girdi. Ama şu “laiklik” kavramını en azından 70 yıldır tartışmıyor muyuz? Bir genç kızın üniversiteye başörtüsüyle girmesi mi laikliğe aykırıdır yoksa girmesinin engellenmesi mi? O zaman Avrupa'da bütün partilerin kapatılması gerekmiyor mu? Siz Ak Parti'yi kapatmakla Cumhuriyet'i korumuş olmuyorsunuz; siz sadece ve sadece sırtınıza giydiğiniz cüppenin verdiği o “sanal kudretle” egonuzu şişiriyorsunuz. Ak Parti bugün kapatılır; yarın bir başka ad altında yeniden açılır. Ya da başörtülü genç kızları üniversiteye almamakla belki İlhan Selçukların, Ertuğrul Özköklerin yaptığı haysiyet cellatlığına yağlı urgan taşıyarak sıcak yorganlarınızda yatmanın keyfini yaşayacaksınız.. Ama şu kapatma davasıyla başı açıkların da, içkisini içenlerin de, CHP'ye oy verenlerin de geleceğini bir imzayla kararttığınızı neden göremiyorsunuz? Gözlerinizdeki perdeyi kaldırmak çok mu zordur? Benim “aydınlanmacı” kardeşlerim, perdeyi kaldırmadığınıza göre geriye tek bir şık kalıyor. Demek ki siz “karanlığı çok seviyorsunuz?”!

Fikri Akyüz - Cafesiyaset.com

“Verirsem azalır diye mi korkuyorsun?”

2008-03-15T14:09:00.002+02:00

Adam olsaydık içimizde bir tek yoksul bile olmayabilirdi. Sistem bozukmuş, gelir dağılımı adaletsizmiş, sosyal devlet aslında sosyal-mosyal değilmiş, bilmem neymiş de bilmem neymiş, o yüzden bu kadar yoksul varmış; hikâye! Kendi sorumsuzluğumuza toz konduramadığımız için bütün sorumluluğu devlete yükleyip, olmayan vicdanımızı rahatlatıyoruz.
Devlet devlettir, insan değildir. Suçu-günahı olsa ne yazar? Din Günü'nde devletler mi hesaba çekilecek?
“Ama efendim, devleti insanlar yönetiyor; devletin suçlu olduğunu söylerken onu yöneten insanları kastediyoruz.” Öyleyse, devleti yönetenlerin insanlığına karşı bizim insanlığımız! Hodri meydan!
Ailemizdeki yoksula, sokağımızdaki yoksula, arkadaş çevremizdeki yoksula adam gibi sahip çıkıyor muyuz? Adam gibi sahip çıksak, o yoksulun yoksulluğu devam eder mi? Eline ayda-yılda üç-beş kuruş sıkıştırmaktan bahsetmiyorum. Olağanüstü bir toplantı düzenleyip “Bu kardeşimizin, bu akrabamızın, bu komşumuzun, bu arkadaşımızın durumunu düzeltelim. İş mi bulacağız, aramızda para toplayıp iş kurması için sermaye mi vereceğiz, doğru dürüst bir maaş mı bağlayacağız, hemen karar alalım ve aldığımız kararı hemen uygulamaya koyalım. Yoksa Peygamber Efendimizin (sallallahu aleyhi vesellem) 'Bizden değildir' diye andığı tiplerden oluruz” deyip, yanı başımızdaki yoksulun çilesine anlı-şanlı bir nokta koymaktan bahsediyorum. Bunu yapmamızı devlet mi engelliyor?
Her aile, her apartman, her arkadaş çevresi, her cami cemaati, her mahalle kendi yoksullarına örgütlü bir şekilde sahip çıksa, onlarla doğru dürüst ilgilense, onları kalkındırsa, devletin sosyal adaletsizliği filan vız gelip tırs gitmez mi? İşine yarayacak bürokratlara veya siyasetçilere lüks bir lokantada yemek verirken 10 yoksul aileyi bir ay boyunca doyuracak miktarda parayı gözünü kırpmadan gözden çıkaran ve yemek boyunca neşeli kahkahalar atan, ama bir yoksula üç kuruşluk yardımda bulunması istenince fevkalade ince eleyip sık dokuyan ve bu arada suratını fena halde asan milyoner veya milyarder işadamlarının vicdansızlığı da vız gelip ters gider. Orta halli veya orta halden hallice vatandaşların -iyi örgütlenerek- altından kalkabileceği bir iştir sözünü ettiğim.
Biz bir vakıf medeniyetinin çocuklarıyız ve bu medeniyetin emarelerini hâlâ taşıyoruz; bir kazadan sağ salim kurtulduğumuz zaman “Verilmiş sadakamız varmış” dediğimize göre, kendimizi ancak başkalarına yardım ederek kurtarabileceğimize inanmaya devam ediyoruz; lakin sonuç almaya, meseleyi halletmeye, olayı bitirmeye dönük yardımlaşma anlayışından çok uzaklaştığımız, yardımı iyice sembolik hale getirdiğimiz de bir gerçek. Çoğumuz, sadra şifa olacak bir yardıma gücümüz yetse bile sadra şifa olmayacak bir yardımla yetinebiliyoruz; yaptığımız yardımın sadra şifa olup olmayacağını önemsemiyoruz; sadece vicdanımızı rahatlatma amacı güderek vicdansızlık ediyoruz.
Mustafa İslamoğlu Hoca'nın nefis bir sözü var: “Verirsem azalır diye mi korkuyorsun? Öyleyse sen Allah'ı tanımıyorsun.”

Hakan Albayrak

Evlilik ve Duygusal Zekâ

2008-03-11T16:20:00.002+02:00

Toplumumuzda kişileri çoğu kez "duygusal" ve "mantıklı" gibi iki gruba ayırma eğilimi gösteririz. Üstelik "mantıklı" sınıfına soktuğumuz kişilerden övgüyle bahsederken, diğer gruptakilerden eleştiri ile söz etme tutumu daha yaygındır. Oysa ki, alınan her mantıklı kararın altında da duygular yatar. İnsan kendisine yapılan bir harekete, söylenen bir söze, gördüğü bir manzaraya bir tepki / cevap vermeden önce "duygularına" başvurur. Duygularından almış olduğu mesajla düşüncelerine yön belirler ve bunu eyleme döker. Bu gerçeği kıstas olarak aldığımızda bu ayrımın çok da geçerli olmadığını görürüz. Toplumda görülen bu sınıflamanın tabi ki toplumda geleneksel bir geçmişi vardır. Şöyle ki; kız ve erkek çocuklarına duygularıyla baş etme konusunda çok farklı dersler verilir. Aileler -öfke duygusu hariç- diğer duygular hakkında kızlarıyla oğullarından daha fazla tartışırlar. Yani kız çocuklarına " duygular " hakkında erkek çocuklarına oranla daha fazla bilgi verilir. Aileler, okul öncesi çocuklarına anlatmak için masallar uydurduklarında bile, kızlarıyla konuşurken daha çok duygu yüklü sözcükler kullanırlar.Duygularda yabancılaşma"Erkekler ağlamaz" diye büyütülen erkek çocukları ile "kızlar her yerde konuşmaz, gülmez" diye yetiştirilen kız çocukları ileri yaşlarda problem yaşamaya başlıyor. Her şeyden önce kendi duygularına yabancılık ile başlayan karşı cinsle ilişkilerinde problem yaşamaya kadar gidiyor bu sorunlar. Yetişkin bir birey olup evlendiklerinde de birbirlerinin duygularını ifade ediş tarzını anlamlandıramama ile evlilik problemleri yaşamaları da çok şaşırtıcı olmasa gerek. Kısacası, duygusal öğrenmedeki bu farklılıklar çok farklı becerilerin oluşmasına yol açar. Kızlar "sözlü-sözsüz duygusal işaretleri okumakta, hislerini ifade etmekte ve iletebilmekte " ustalaşırken, erkekler "suçluluk, korku, incinebilirlik ve acıyla ilgili duygularını en aza indirgemekte" beceri sahibi olurlar.Evlilik öncesi ve sonrası!İlişkileriyle ilgili "hoşnutluk düzey"lerini ölçmek amaçla 264 çift üzerinde yapılan çalışmaya göre aslında kadınlar için en önemli öğeler arasında "iyi iletişim" hissin gereksinimi ortaya çıkmış. Evli kadınlar üzerinde yürütülen bir diğer araştırmaya göre ise; kadınlar için yakınlık, bir şeyler, özellikle de ilişkinin kendisi hakkında konuşabilmek demektir, ifadesi çıkmış ancak bunun kadınlarca çok da iyi yürümediği sonucuna varılmış. Uzmanların bulgularına göre; flört döneminde erkekler müstakbel eşleriyle, onların yakınlık isteklerine uyan sohbetlere vakit ayırmaya daha istekli ancak evlendikten sonra, zaman ilerledikçe erkekler -özellikle daha geleneksel çiftlerde- eşleriyle bu şekilde konuşmaya daha az zaman ayırır ve yakınlık hislerini bir şeyler konuşmak yerine, bahçeyle uğraşmak, tatile gitmek gibi birlikte yapılan aktivitelerle telafi etmeye yöneldikleri sonucu bulunmuştur. Kocaların bu artan sessizliği, kısmen evliliklerinin durumu hakkında biraz fazla iyimserliklerinden kaynaklanıyor da olabilir (?!). Nedir duygusal zeka?Kişinin kendi duygularını bilip, tanıması ve karşısındaki kişilere ifade edebilme becerisiKendi duygularını yönetebilme becerisiKarşı tarafın duygularının farkında olabilme, anlayabilme becerisiKendi kendini güdüleme becerisiİlişkilerini kontrol edebilme becerisini kapsar. Öneri 1: En önemli adım "empati" kurabilme becerisini kazanabilmedir. (empati: bir kişinin diğer kişinin yerine bir an için geçerek, onun gibi düşünüp algılayabilme ve hissedebilme yetisidir) Örneğin eşinin canını sıkan bir olayı diğer taraf saçma ve gereksiz olarak algılayabilir. Eğer bu kişi duygusal zekasını sorunu anlamlandırabilmek için işin içine sokarsa, söz konusu olan durumun hiç de saçmalık olmadığı farkındalığını geliştirebilir.Öneri 2: Dolup taşmadan önce bir panzehir olarak kendi kendine konuşmaÖneri 3: Savunmacı olmayan dinleme ve konuşmaÖneri 4: Sakinleşebilmek (Her güçlü duygunun kökeninde harekete geçirici bir dürtü vardır. Bu dürtülerin yönetimi duygusal zekanın temel taşlarındandır.Öneri 5: İlişkiye zaman ayırmalısınızÖneri 6: Uzlaşmaya varmayı, başkasının isteklerine saygı göstermeyi bilmelisiniz.Öneri 7: İletişim çok önemlidir. Sadece mutluluklarınızı değil, endişe, korku ve tereddütlerinizi de anlatmalısınız Evliliğiniz canlanabilir!Aslında bir evliliği kurtaran ya da yıkan, sorunlarının çok / az olması, çiftlerin maddi anlamda nasıl geçindiği ile değil, daha çok ilişkilerinin geleceği açısından daha önemli olan hassas noktaların çift tarafından nasıl tartışıldığı, yani çiftlerin davranış biçimleri ile ilgilidir. Duygusal zeka, işte bu süreçte devreye girerse tükenmiş olarak gördüğünüz ilişkiniz yeniden canlanabilir. Duygusal zeka ile bir çok soruna, karşı tarafın gözünden bakabilir ve “haksızlık bu” diye algıladığınız her şeyi rahatlıkla derinlemesine görebilirsiniz.Renkli umutlarla kurulan iki başrol oyuncusunun oynadığı, ismi “evlilik” olan bu oyunun ilerleyen zamanlarda karşılıklı taraflar arası oynanan bir maç niteliği kazanıp “oyundan galip çıkma telaşına” girmek istemiyorsanız tavsiyelerimize kulak verin.

Milli Gazete

Ne Sömürge, Ne Kölelik

2008-03-07T12:16:00.005+02:00

Bir kez daha tekrar ediyor ve diyoruz ki İslam'da cihad ancak Allah yolunda olur ve ancak O'nun rızasını kazanmak için savaşılır. Allah yolunda savaşıp meydanlarda zaferler kazanan Müslümanların, büyüklük taslayan putçuların veya diktatörlerin yaptıkları gibi yapıp ,onların düştüğü seviyeye düşmeleri elbette doğru değildir.
Çünkü müslüman, Kisra'lar gibi saraylar yapmak, milletleri, ülkeleri köleleştirmek, kişisel çıkarını ve düşük şehvetini dindirmek için savaşmaz. O, milletlerin gelir kaynaklarına zeballa gibi çöken ve bu kaynakları kişisel çıkarları uğrunda peşkeş çeken, Allah'ın zavallı kullarını gayesi uğrunda berheva eden imansız putçular gibi savaşmaz. Kesinlikle hayır!..
Onlar gibi savaşmak Allah'a yemin ederim ki kesinlikle cihad değildir. Bu şekilde savaş ancak ve ancak tağut yolunda savaştan başka bir şey değildir. İslam; Bu çeşit savaşlardan, bu çeşit yönetimlerden uzak, çok çok uzaktır. İslam'ın anladığı anlamda cihad, zorluklara göğüs gerip dünyanın geçici lezzet ve arzularını umursamadan bütün güçlüklere katlanıp Allah yolunda nefsi arzuları yok eden bir eğitimdir .
Allah Müslümanlara zaferler bahşedip, yönetimi ellerine aldıklarında devleti yönetenlerin katlanacağı zahmetler elbette ki pek çoktur. Bazen bu öyle bir durum alır ki; haftalarca, aylarca gündüzleri rahat yüzü görmez, geceleri uyku nedir bilmez bu idareciler. Ara vermeden halkın ve ülkenin yararını zayıf ve fakirlerin hakkını hukukunu gözetmek zorunda kalırlar. Bununla beraber mü'minlerin emiri; ülkenin ve milletin durumunu düzeltip ayrılıkları yok edip yönetimde başarılı olduğundan dolayı, bütün bunların karşılığını görmesi için hayatın zevklerini tadıp krallara özgü saltanat sürmesi söz konusu değildir. Oysa, bugünkü devlet adamlarının birçoğu o görkemli ve zevkli hayata özenerek hükümet koltuğuna göz dikmektedirler. "Üstünlük ancak takva ile olduğundan" dolayı İslam'da yönetenler ile yönetilenler arasında bir ayrıcalık yoktur. Yönetenin Allah ve Resulünün emirlerini uygulamaktan başka hiçbir yetkisi yoktur.
Müslüman yöneticinin, kocaman köşklerde, süslü saraylarda oturarak halkına büyüklüğünü göstermesi doğru değildir; halkı kölesi gibi kullanıp diktatörce yaşamaya hakkı yoktur. Çünkü İslam'ın emirlerine aykırı bir hareket alanı yoktur. Allah'ın kitabına ve Resulünün sünnetine dayanmadan kendiliğinden, hareket etme özgürlüğü yoktur. Kendisine ne kadar yakın olursa olsun, eğer bu yakını haksız ise hakkın küçüklüğüne büyüklüğüne bakmadan haklının hakkını almak zorunluluğundadır. Kimseyi cezalandırmaya ya da ödüllendirmeye yetkisi İslam'a uymadığı sürece yoktur. Kısacası bütün eylemlerinde kitap ve sünnete uymak zorundadır. Öyle ki; haksız olarak kimsenin bir karış yerini, hardal tanesi kadar olsa bile; eşyasını alamaz.
Normal koşullar altında orta halli bir ailenin geçineceğinden fazla bey tül-mal'dan (devlet hazinesi) para alması haramdır. Devlet adamlarına miskin demek ne kadar da doğru! Müslümanları yöneten, bu kadar ağır ölçülerle çevrili olan kimseden daha miskin, şefkate daha layık kim olabilir ki? Öyle ki böyle bir kimse yüksek binalar yapamaz. Yaşaması için şart olmayan lüks nimetlerden yararlanamadığı gibi bir an dahi olsa görevini geciktiremez. Çünkü o, her an Allah'ın huzurunda çetin bir sorgulamaya tutulacağını düşünür. İşte yönetici bu sorumluluk bilinci, bu Allah korkusu ile nefsi arzularına gem vurur, gece ve gündüz kendisini oto-kontrolden geçirir. Müslüman yönetici; küçük büyük, iyi-kötü eylemlerinden ötürü yüce Allah'ın huzurunda hesaba çekileceğini bilir ve buna inanır. O hep şu düşünce içindedir: "Bana verilen emanete ihanet edip başkalarının bir karış toprağını gasp edersem, haksız yere Allah'ın arzında büyüklenerek zulüm ve haksızlık yaparsam, devletin işlerine kişisel çıkarlarımı karıştırıp nefsani arzularımın biçare bir esiri olursam kıyamet gününde ilahi huzurda ben ne yaparım?.. O'nun huzuruna hangi yüzle varırım?.." Evet o bütün bunları düşünür ve yapacağı kötülüklerden sakınır; Allah'ın gazabından korkar. Alemleri yaratan Allah'a yemin ederim ki, dünyayı seven, bu geçici hayatın zahirine aldanıp tadını ve zevkini çıkarmak isteyen kimse, Müslümanların başına geçemez. Eğer bütün bu saydığımız kötü özellikler kendisinde olduğu halde böyle bir sorumluluğu yüklenmeye soyunan kimselere rastlarsanız, biliniz ki böyleleri ya aptal ya da delidir. Böyleleri ne yaptığını, ne durumda olduğunu bilmiyor demektir. Çünkü ticaret ve sanatla uğraşan birisi her ne kadar fakir de olsa İslamî devletin yöneticisinden daha rahat ve mutlu bir hayat sürebilir. Sanatkar ve tüccar en küçük bir sıkıntı duymadan gündüz çalışır, gece de tatlı tatlı rahat uykusunu uyur. Ama ya halife?.. Acaba o işçi veya sanatkarlar kadar hayattan zevk alabilir mi? Sıradan insanlar gibi yaşamanın zevkini çıkaramaz. İşte İslamî yönetim ile diğer yönetim şekilleri arasındaki çok önemli bir fark...
İslamî olmayan yönetimlerde hakim olan sınıf, kendi çıkarı için halkın gelir kaynaklarını sömürüp kendi rahatı için kullanır ve halkı köleleştirir. Allah'ın arzında küfür tahtına oturup kendi kendilerini putlaştırmak için uğraşırlar. Ancak, İslamî idarede yöneten sınıf, halkın rahatını göz önüne alıp hiç bir ayrıcalık gözetmeksizin, herkese iyiliği emrederler. Devletin hazinesinden orta halli bir vatandaş gibi yararlanabilirler. İslam'ın tamamı tamamıyla uygulanıp otorite sahibi olduğu dönemlerde valilerin, hakimlerin ve devlet memurlarının aylık ücretleriyle bu günkü çağdaş sömürgeci devletlerin vali, hakim ve memurlarına verilen yüksek miktardaki ücretler arasında bir karşılaştırma yapıldığında İslam'ın, savaş ve zaferleri ile, milletlerin başına bela olan sömürgeciler arasındaki büyük fark ortaya çıkar.
Horasan, İran, Irak, Mısır gibi ülkelerin o dönemlerdeki valilerine verilen aylık, bugünkü sömürgeci devletlerin en küçük memuruna verilen aylık kadar dahi yoktu. Allah Resulünün büyük halifesi büyük Sıddık Ebu Bekir (r.a.) Hazretleri koca bir devletin başkanı olduğu halde aldığı aylık yüz rupiyi geçmezdi. Onun yerine geçen koca halife büyük adalet örneği Ömer (r.a.) Hazretleri bile devlet hazinesinden bugünkü para ile yüz elli rupiye alıyordu. Oysa devlet hazinesi yapılan fetihlerle oldukça zenginleşmişti. İran ve Bizans hazineleri Medine'ye akıyordu. Devletin hazinesi de Hz. Ömer'in (r.a,) elindeydi. Dilediği kişiyi altın ve gümüş içerisinde isterse yüzdürebilirdi. Ancak adalet örneği halife Ömer (r.a.), ayda yüz elli rupi ile orta halli bir vatandaşın yaşadığı gibi yaşıyordu. Bazıları Müslümanların yaptıkları geniş zaferleri sömürgecilikle karıştırırlar. Ancak İslam zaferleri ile sömürge imparatorlukları çok çok farklı şeylerdir.
Müslümanlar büyük ülkeler fethettiler, ancak kesinlikle sömürgecilik yapmadılar. İşte kılıktan kılığa sokmak, gerçek yönünü inkar etmek için imansızların sürekli saptırmaya çalıştırdıkları "Allah yolunda cihad" ülküsünün gerçek yönü. Şimdi şöyle düşünebilirsiniz; "Nerede o güzel güzel sözünü ettiğiniz, yükümlülük ve hedeflerim anlattığınız müslüman topluluk?.. Peki nereye gömüldü asıl içeriğini açıklamaya çalıştığınız cihad ülküsü? Altı yüz milyon müslüman topluluğundan hangi birisi o ilahi sisteme sarılıyor? Neden bütün bu topluluklar ve ezeli ve ebedi hakikatlere sırtını dönmüş?.." Evet bütün bu soruların cevabı çok çok acı ve derindir. Her şeyden önce suç bizim değil, bizim neslimizden önceki nesillerin... Evet suç, İs-lamı doğru yolundan çıkarıp hedefini saptırıp kalbinden vuran, onu yalnız teşbih tıkırtılarından, tevhid sohbetlerinden, riyazet hallerinden ibaretmiş gibi gören ve gösterenlerindir. Suç, Müslümanları, batıl ve hurafelere bulandırıp cihadın zorluklarından (!) kurtarıp kendilerine göre kolay kurtuluş yolunu (!) gösteren, onları kabirlere, zaviyelere, tekkelere dolduran ve güya ebedi huzuru oralardan bekleyenlerindir, sorumluluk ve suç, İslam'ın evrensel ve ebedi kurallarından uzaklaşıp ince ve derin fıkhı meseleler üzerinde uğraşan, fıkıh havzalarında yüzüp neden yaratıldıklarını, bu dünyaya geliş gayelerini unutanlarındır.
Suç, İslam'ı gerçek gayesinden saptırıp ulvi kurallarını unutulmaya mahkum müzelere gömenlerindir. Bugün İslam'ın hakimiyetinin neden azaldığını, Müslümanların etkinliğinin neden silindiğini öğrenmek isteyenler; Allah'a ve Resulüne inandığını (!) iddia eden hükümdarlara, krallara ve başkanlara bir göz atsınlar. Üzülerek ve utanarak söylüyorum ki, böylelerinin bir kısmı İslam'ı öcü gibi görüp yanlarına yaklaştırmak istemediği gibi, bir kısmı da İslam'ın mübarek kitabına, peygamberin getirdiği ilahi düzene mevlüt törenleri tertiplemekten, akrabalarının ruhlarını şad etmek (!) için hatim törenleri düzenlemekten fazla bir hak tanımamaktadır. Eğer biraz daha dindar bölgelerde yetişmişlerse, şairlerin kendilerine yağ çekmek cin yazdıkları yalanla dolu övgüler gibi İslam'ı güya övücü içerikte hitabeler ortaya koymaktan geri durmazlar.
Ancak "Alın işte Kur'an, ne duruyorsunuz uygulayalım derseniz her birisi kaçacak bir köşe arar." Öyle ki Allah, Kur'an'ın uygulamalarını onlara sanki hiç emretmemiş. Onlar Allah'ın mümin kullarına yüklediği yükümlülüğü yerine getirecek keyfiyette değildirler. Onlar İslam'ın emrettiği görevleri uygulayacak güçte değildirler. Onlar rahat konumlarına ve tatlı hayatlarına (!) devam etmekte, kolay kurtuluş yollarını seçmektedirler. Davamızın sonu Alemlerin Rabbine hamd etmektir.

Seyyid Kutub - www.tevhidhaber.com

Toplumun seçkinlerinden siyasi liderler

2008-03-07T12:08:00.001+02:00

Hepimizin eserlerini zevkle ve güvenle okuduğumuz rahmetli Muhammed Hamidullah'ın şu değerlendirmesini bu ülkede yaşayıp, ilimle, sohbetle, tefsir, hadis kanalından hizmet eden tüm kardeşlerimize, hocalarımıza hediye ediyoruz: Peygamberimizin Medine'ye hicreti ve attığı önemli adımlardan birisi şudur: "Mekke döneminin 13 yıllık tecrübesi Hz. Peygamber’i, yalnızca ahlaki ilkeleri duyurmanın yeterli olmadığı, bunların uygulanmaya koyulması için birtakım dünyevi müeyyide (yaptırma gücü) ve düzenlemelerin elzem olduğu, bunun için de siyasi güçten yararlanmak veya buna sahip olmak gerektiği kanaatine ulaşmış olmalıdır." M.Hamidulah - İslâm Peygamberi - 1/204-20Bir başka gerçek ise, Efendimiz’in siyasi sahadaki yaptığı işlerin önem arzetmesidir.Peygamberimizin siyasi faaliyetlerinin muhtevasında (içeriğinde):1. Medine Sözleşmesi.2. Kabilelerle yapılan anlaşmalar.3. Düşman ilan edilen kabilelere karşı savaş.4. Adaletin ikamesi.5. Beytül-mal'in kullanımı. Devlet bütçesinin aktif hale gelmesi.Tüm bu denilenler, bir toplumun içindeki ortak değerlerin işbaşı yapması gerektiğini ve bu uğurda hizmet yapmanın her insanın üzerinde bir vazife olduğunu kanıtlar.Bunun müşahhas-somut şekli ise bellidir:Bir toplum ancak seçkinleri ile millet olabilir. Bu seçkinler:- İlmi sahadaki seçkinler,- Siyasi sahadaki seçkinler,- İktisadi sahadaki seçkinler.Aksi halde bu toplum yalnızca kuru kalabalıktan ibaret olur. Kuru kalabalıkları aldatmak, sömürmek, istismar etmek çok kolaydır. Bunun için bu ülkede birileri halkın bilinçlenmesini ve siyasi sahalarda bulunmasını istemez. İstememenin üzerinde bu sahanın adeta kendilerine ait olduğunu zannederek, tüm görüş ve konuşmalarını bu konu üzerine bina eder. Bu sahada inançlı insanlar olursa, kırmızı ışık yakılır. Meşhur klişeleşmiş bazı kavramlar devreye konur ve askere davetiye çıkartılmasına kadar gider.Halbuki Resulullah Efendimiz’in, cahiliye sistemine ve hayat tarzına gösterdiği çok önemli iki tavrı vardır. Bu iki önemli konuyu onun ümmeti çok iyi bilir ve iyi korur:1. Peygamberimiz: "İslâm'da, cahiliye devrinin faziletli şeyleri tatbik edilmeye devam olunacaktır." İbn-i Hambel - El Müsned - 3/4252. Resulullah Efendimiz var olanları yıkıp atmak suretiyle bir boşluk meydana getirmekten uzak, mevcut müesseselerden istifade usullerini bilmiştir.Her fırsatta inanan insanları tehlike görenler, ülke kalkınmasına inanan insanları engel görenler, hep sömürmüşler, istismar etmişler ve halkımızı kandırmışlardır.İşte inananların Peygamberi olan Efendimiz’in o dönemin şartlarına rağmen, mescidinde hangi faaliyetleri yürüttüğüne ibret olacak siyasi konulardan bir demet örnek:- Mescidini, ümmet-millet meclisi olarak kullandı,- Mescidini, bir mektep, bir okul olarak devreye koydu, ilk muallim de kendisi oldu,- Yabancı heyetleri kabul ve onlarla müzakere salonu olarak kullandı,- Mescidin bir bölümünü, kimsesizler yurdu olarak da kullanıma açtılar,- Sosyal yardımlaşma ve dayanışma merkezi gibi işleri gördüler,- İnsanların, fertlerin derdini, sıkıntısını mescidinde dinledi ve çareler sundu,- Devletin misafirhanesi olarak da kullanılmıştır. Yabancı delegeler ve temsilciler geldiğinde, orada misafir edilmişlerdir,- Delegelerden gayrimüslim olanlar için, mescidin bir köşesinde ibadetlerini, ayinlerini yapmaları için izin bile verilmiştir,- Mescit aynı zamanda bir sanat ve kültür merkezi olarak da kullanılmıştır.- Efendimiz’in teşvik ve müsaadesiyle mescitte spor da yapılmıştır,- Mescitte ve Peygamberimiz’in huzurunda şiirler okunmuştur,- Bekâr kalmış, evde kalmışlara, mescidinin kapısını açtılar,- Mescidinde yardım toplattırdı. Hatta bir seferinde yardım toplayan bir sahabe, cemaatin hanımlar kısmına geçmiş, hanımlar bileziklerini, gerdanlıklarını, küpelerini, yardım toplayan sahabenin eteğine atmışlardır. Bu yardım kampanyasında bazı kadınların heyecanlarından ötürü, kulaklarının deliklerini yırttığı söylenmiştir.- Mescit, mahkeme salonu olarak da vazife yapmıştır.- Savaş dönemlerinde hastane ve sağlık yurdu olarak kullanılmıştır.Peki, Peygamber mescidinde bu hizmetler niçin icra edilmiştir? Bunun iki sebebi vardır:Müslüman'ın mescit içinde bir hayatı, mescit dışında bir başka hayatı olamaz. Müslüman'ın hayatı bütündür. İmanı, ibadeti, ahlakı, istirahatı, siyaseti, dünyası, ahireti, zevki, eğlencesi, heyecanı, yatması, kalkması bir bütün olarak ele alınır. Mescit içinde Allah'a, mescit dışında Allah'tan başka ilahlara itaatimiz olamaz.- Mescidin bu zengin kimliği tüm insanlığa şu çağrıyı yapar. Ey mescit ve cami cemaati! Sizler, ister mescidin içinde, ister mescit merkezli teşkilatlar, kurumlar vasıtası ile toplumun bütün faaliyetlerini bir çatı altında bütünleştirin. Yani her yeri cami gibi, mescit gibi bilin.Netice: Her inanan insan, ilmi, siyasi ve sosyal sermaye ile tanışmalı, sorumluluk duygusunu geliştirmeli ve bu üç önemli konuya kapasitesi nispetinde müşteri olmalıdır. Sözün özü de budur. Abdullah Büyük - Vakit

ELEŞTİRİRKEN...

2008-02-23T14:33:00.003+02:00

Önyargılı olarak, oluşturulacak kanaatler ile verilecek kararların, hatalı olmaları riski yüksektir.

Kişileri ve kurumları eleştirirken önyargılardan sıyrılmalıyız. Eldeki verilerle, pozitif bilgi ve belgelerle, objektif eleştiriler yapabiliriz.

Kişi ve kurumları, yerli yersiz eleştirip, haklı haksız icraatları ayırt etmeden tüm yönleriyle kötü görür, karalarsak biz de yapılan hatalarda payımız olduğu için, aynı konuma düşer, aynı hataların ortağı oluruz.

Ülkemizin ekonomik, sosyal, siyasal problemlerini, ne tek bir kişi çözebilir, ne de sadece bir parti veya bir başka kurum çözebilir.

Devlet, millet, kurumlar ve fertler olarak, hep birlikte elbirliği, gönül birliği içinde çözümün bir parçası olmamız ve çözüm yollarını da eğer biliyorsak ortaya koymamız gereklidir.

Suçu hep dışarıda aramak ve birilerine yüklemek kolaycılıktır.

Biz eğer vatanımızı ve milletimizi seviyor ve düşünüyorsak problemlerin değil, çözümlerinin bir parçası olmamız gerekir.17.02.2008

Selam ve dua ile...

İbrahim Ethem Erçakır

BARIŞ,HUZUR,HAK,ADALET,ÖZGÜRLÜK,KALKINMA

2008-02-14T13:35:00.002+02:00

Ülkemizin,uluslararası ilişkilerde,çok boyutlu bir politika izlemesi,ekonomik,siyasal alanda bir başarı getirdiği gibi,yeni düşmanlar edinmemizi veya dost görünen devletlerin gerçek yüzünün ortaya çıkmasını da sağlamaktadır. Bugüne kadar bize stratejik ortak muamelesi yapan devletler,diğer devletlerle olan ilişkilerimizi baltalamak için,yine her devletin içinde bulunan ayrılıkçı güçleri veya ajanlarını devreye sokarak provakatif eylemler düzenliyorlar.Bundan sonra yapılacak olan iç güvenliğimizi sağlamakla birlikte diğer ülkelerde yaşayan milletimizin güvenliklerinin de sağlanması için ne yapılması gerekiyorsa onun için gerekli uluslar arası girişimlerde bulunmalıyız.Vatandaşlarımızın bulunduğu ülkelerde yürütülmekte olan provakatif eylemleri gerçekleştirenlerin deşifre edilip, dünya kamuoyuna sunulması gerekir. Dünyayı kaosa sürükleyip,savaş isteyenler ile,barış,huzur, hak,adalet,özgürlük ve kalkınma isteyenlerin tüm dünya halklarına ilan edilmesi gerekir ki bunun üzerine,tüm dünya halkları da,kendi ülkelerinde savaş isteyenleri tasfiye etsin. Bu uzun ve zor vazifeyi gerçekleştirmek için devlet,millet elele,gönül gönüle çalışmalıyız. Hepimiz üzerimize düşen vazifeyi yerine getirmeliyiz.

İbrahim Ethem Erçakır

Hak,Adalet,Özgürlük,Kalkınma

2008-02-12T23:42:00.001+02:00

MÜTEVAZİ BİR BAŞARI İÇİN

2008-02-08T17:59:00.001+02:00

Ralph Waldo Emerson’un “başarı nedir?” sorusuna verdiği bir cevap :
- Sık ve çok gülebiliyorsan,
- Akıllı insanların saygısını, çocukların sevgisini kazanabiliyorsan,
- Dürüst eleştirmenlerin takdirini alabiliyorsan,
- Sahte dostlarının ihanetine katlanabiliyorsan,
- Güzelin değerini biliyorsan,
- Diğer kişilerde en iyiyi bulabiliyorsan,
- Daha iyi bir dünya için geride ister sağlıklı bir çocuk, ister iyileştirilen bir sosyal durum, ister, ufak bir parça yeşil bahçe bırakabiliyorsan,
- Tek bir kişi bile olsa, biri senin varlığından ötürü daha rahat nefes alabiliyorsa…
İşte bu başarmış olmaktır.

BİLSELERDİ YAPMAZLARDI...

2008-02-08T01:13:00.000+02:00

- Hanım, Hanım, bu küçük kitabı(Kur'an-ı Kerim meali'ni göstererek) nerden buldun böyle, bu kitap da ne güzel şeylerden bahsediyor. Bu kitabı okuyuncaya kadar, herkesten benim ‘’cehennemlik olduğumu, cehennemde cayır cayır yanacağımı, kan ve irinler içeceğimi’’ duyuyor, kurtuluşumun olmadığı duygusu, beynimi kemiriyordu.

- Oysa, bu Kitap'dan öğrendim ki ; Bizi yoktan var eden Allah’ın, merhamet ve şefkatinin , gazabını geçtiği, tövbe edip, güzel ameller işleyenlerin, altından ırmaklar akan cennete girecekleri müjdeleniyor. Niçin, bana, herkes tarafından, bu kitap'ı okuyuncaya kadar, hep cehennemlik muamelesi yapıldı ?

- Tamam benim günahlarım çok olabilir, ama tövbe eder, bir daha günahlara dalmam, Allah ve Rasul’ünün yolunda giderim. Salih ameller işlerim, özellikle kul hakkına çok dikkat ederim. İnşaallah ben de tüm müslümanlarla birlikte cennete giderim, cennette Peygamber Efendimize komşu olurum. Cemallullah’a kavuşurum. Keşke bu kitabı(Kur’an-ı Kerim Meali) daha önce okusaydım, geçmişte işlediğim günahları işlemeseydim. Affet Allah’ım.

http://www.erkamalisveris.com/

UÇAK'TA ADALET NASIL SAĞLANDI ?

2008-02-06T18:25:00.001+02:00

14 Ekim 1998′de kıtalar arası bir uçuş esnasında gerçekleştiği söylenen başka bir olay var. Hangi havayolu şirketi bilmiyoruz.
Bir hanım zenci bir adamın yanında oturuyor, hanım sinirliliğini belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını istiyor, zira hanımefendimiz böylesine antipatik birinin yanında oturmak istemiyor!
Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu, fakat birinci sınıfta yer olup olmadığına bakacağını söylüyor. Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlar; bu kadının sadece terbiyesiz değil aynı zamanda birinci sınıfta yolculuğa devam edecek olmasına şahit oluyorlar. Bizim adam ise kötü durumda olmasına rağmen cevap vermiyor.
Bu yüksek tansiyondaki durumda, kadın birinci sınıfta ve siyahi adamdan uzak uçabileceğinden tatmin görünüyor.
Birkaç dakika sonra hostes kadına;
”Çok özür dilerim, gerçekten de uçakta başka yer olmamasına rağmen birinci sınıfta bir yer bulduğum için çok mutlu oldum. Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı, zira bu değişiklik için pilottan izin almam gerekiyordu. Hiç kimse sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde tutulamaz dedi ve bu izni verdi.”
Diğer yolcular doğal olarak kulaklarına inanamıyorlar. Kadın bir zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandığı esnada hostes, zenci yolcuya dönerek:
”Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem için beni takip eder misiniz lütfen? Firmamız adına kaptan pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak mecburiyetinde bıraktığımız için özür diliyor.”
Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak personelini alkışlayarak tebrik ediyorlar. Uçak firması o yıl kaptan pilot ve hostesi bu davranışlarından dolayı ödüllendirmekle kalmayıp, aşağıdaki mesajı tüm ofislerde personelin görebileceği bir biçimde asıyor:
”İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar.”
Hakkımızda bir kez karar verip, sonra da ölünceye kadar bizi hep aynı gözle görenlerden siz de rahatsız olmuyor musunuz?

SECDE ETMEK, İNSANI KANSERDEN KORUYOR

2008-02-06T02:38:00.000+02:00

Bilim adamları yeni yaptıkları bir bilimsel araştırmada, Allah’a secde etmenin insanı kanserden koruduğunu ortaya çıkardı.

Mısır’ın başkenti Kahire’de bulunan Ulusal Işın Teknolojisi Merkezi’nde yapılan bir bilimsel araştırma, Allah’a secde etmenin insanı kanserden koruduğunu ortaya çıkardı.

Araştırmayla ayrıca secdenin hamile kadınlar için de oldukça yararlı olduğunu ve ceninin şekil bozukluğuna uğramasını engellediğini, bunun yanında yine birçok bedensel ve psikolojik hastalıklara iyi geldiği tespit edildi.

Işın Teknolojisi Merkezi Bölümü Başkanı Biyoloji profesörü Muhammed Ziyaeddin Hamid, bu çağda insanların her yönden elektromanyetik dalgalara maruz kaldığını ve bu nedenle daha fazla ışın aldığını belirterek, vücutta biriken bu yükün mutlaka dışarı atılması gerektiğini bildirdi.

Araştırma sonucu vücutta biriken elektromanyetik yükün Allah’a secde ile dışarı boşaltıldığının belirlendiğini dile getiren Mısırlı bilim adamı, bilimsel araştırmaların insan boyunun küçüldükçe elektromanyetik dalgalara uğrama oranının daha da azaldığını gösterdiğini söyledi.

İnsanın secde halindeyken elektromanyetik dalgalara daha az maruz kaldığını ve alnın yere değmesiyle vücuttaki elektromanyetik yükün dışarıya boşaltıldığını tespit ettiğini kaydeden Profesör Ziyaeddin, secde halinde olan bir insanın yedi organının yerle temas etmesinin boşaltımı hızlandırdığını ve bunun yorgunluk ve bazı hastalıklara iyi geldiğini ifade etti.

Araştırmaların elektrik yükünün vücuttan sağlıklı bir şekilde atılması için secde anında kıbleye dönmek gerektiğini gösterdiğini bildiren Profesör Ziyaeddin, Kâbe’nin yeryüzünün merkezi olduğunu ve yeryüzünün merkezine yönelmenin vücuttaki elektrik yükünü dışarı atmak için en uygun pozisyon olduğunu söyledi.

Beş vakit farz namazın vücuttaki elektrik yükünün dışarı atılması için yeterli olduğunu belirten Mısırlı bilim adamı, uyku esnasında vücutta oluşan unsurların sabah namazıyla dışarı atıldığını ve insanın güne sağlıklı ve canlı bir şekilde başladığını kaydetti.

Öğle, ikindi ve akşam namazlarının günün yorgunluğunu ve stresini azalttığını ve insana psikolojik bir rahatlama sağladığını söyleyen Profesör Ziyaeddin, yatsı namazıyla gün boyu vücutta oluşan yükün geri kalanının dışarı atıldığını ve insanın rahat bir şekilde uykuya dalmasının sağlandığını belirtti.

http://www.kritik-analitik.com/default.aspx

Asım Sancaktar-Dünya Bülteni

http://www.dunyabulteni.net/news_detail.php?id=22627

ASLINDA O KADAR DA ZOR DEĞİL !...

2008-02-04T02:04:00.000+02:00

N...n hanım, yazılarınızın birçoğunu okudum. Edebi yönün ve samimiyetin çok hoşuma gitti.Fakat bir ikilem içinde olduğunu gördüm.Yanılmış da olabilirim. Farklı tezahürleri yazılarına yansımış olsa da, ahirete inancın var. Herhalde çok sevdiğin yakınlarını kaybetmenin verdiği acı, Yaratıcıya karşı biraz sitemkar yapmış seni. Oysa acılar, su verilen demiri nasıl çelik haline getirirse, insan da yaşadığı acılardan ders çıkarıp, çelik bir iradeye sahip olabilir. Allah, insanı mükemmel bir şekilde yarattığı gibi, ona birtakım sorumluluklarda vermiştir. Aslında çok basit olan bir imtihana da sokmuştur. Örnek verirsek, bir asansöre binince hangi kata çıkacağımıza biz karar veriyoruz. Sadece iki kata çıkan bir asansöre bindik,bir katı cennet,bir katı cehennem. Hep cehennemden korkup,psikolojimizi bozacağımıza, cenneti düşünüp, moralimizi yükseltebiliriz. Yani cennet düğmesine basıp,cennete gidebiliriz. Tercih bize bırakılmış. Tabii dir ki bu kadar kolay da değil. Önce, ne kadar hatamız,günahımız olursa olsun, Allah'a ortak koşmadıkça ve kul hakkına tecavüz etmedikçe, tövbelerimizin kabul olacağı kesindir. Eğer bu ikisini de yaptıysak o zamanda yine Allah'ın varlığı ve Birliğine iman edip, üzerimizdeki kul haklarını iade etmeye çalışırız. İade edemez isek de yine iade etmeye samimi olarak çaba sarfederiz. Helallik isteriz.
Allah'ın, bizlere, Peygamberimiz vasıtasıyla gönderdiği Kur'an-ı Kerim'i mealinden okuyup,anlamaya çalışalım. Çevremizde mutlaka vardır. İslam'ı samimi olarak yaşamaya çalışan insanlardan eksik bilgi ve amellerimizi tamamlayabilmek için destek isteyelim. Günah işlemekten kaçınalım, yine de günaha düşersek tövbe edelim(Mevlana diyor ki ; Bin kere tövbeni bozsan da yine gel,bu dergah ümitsizlik dergahı değildir.)Bütün bunları gerçekleştirirsek göreceğiz ki, dünyanın en mutlu insanı oluvermişiz. Ayrıca çevremize de mutluluk yansıtmaya başlayıvermişiz. İşte bu kadar kolay...Selamlar...İbrahim Ethem Erçakır ieercakir@hotmail.com

http://www.hercai.net/4mevsim/anasayfa/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=92

MÜSLÜMAN HALKLARIN, İDARECİLERİNİ SEÇİMİ

2008-02-03T02:54:00.000+02:00

Müslüman halklar olarak, idarecilerimizi, vahşi işgalci emperyalistlere uşak olmayan ve olmayacak olanlardan seçmek zorundayız.

İslam Birliğini ve İslam Barış Birliği askeri gücünü kuracak yöneticilerimizi işbaşına getirmek zorundayız.

Yöneticilerimiz ise, şahsi menfaatlerini halkının menfaatlerinden üstün tutmayacak, lüksten, israftan, gösterişten uzak duracak, kendi milletine değil, düşmanlarına karşı dik durmak zorundadır.

Bu arada bizler de fert ve millet olarak, yaşantımızı yeniden gözönüne alıp, önce kendimizi, ailemizi, çevremizi, milletimizi de ahlaki açılardan düzeltmeliyiz. İçimizdeki anlamsız evham ve korkulara yenilmemeliyiz. Birlik ve beraberliğimizi bozacak provakatif eylemlere karşı uyanık olmalıyız.

Filistinlilerin bombalar altında bile metanetli duruşunu sergileyebilmeliyiz. Maddi ve manevi desteğimizi şu anda işgal ve vahşet altında yaşayan insanlara ulaştırmalıyız. Vahşi işgalci emperyalistlerin mallarına, paralarına, ekonomik tüm çıkarlarına uyguladığımız boykotumuzu ferdi olmaktan çıkarıp, tüm toplumlara yaymalıyız.

İbrahim Ethem Erçakır

EKONOMİK KALKINMA İÇİN ATILACAK ADIMLAR

2008-02-02T14:39:00.000+02:00

1 – İşe, kayıtdışı ekonominin kayıt altına alınması ile başlanılması,bunun için de kanuni düzenlemeler yanında,etkin bir denetimin yürürlüğe konularak,uygulanması gerekir.Sektör sektör denetimler başlamalıdır.Bu iş için devletin tüm kurumları ortak hareket etmelidir.Örnek olsun; Polis denetlemelerinde şoförlerin SSK.lı olup olmadığı,taşınan malların fatura kontrolü v.s. gibi kontrolleri de gerçekleştirilebilmelidir. Belediyelerin zabıtalarına da yetki verilmelidir.Oda ve borsalar da,hem üyelerinin ,hem ülkemizin ve devletimizin menfaati için,kayıtdışı ile mücadeleye katılmalıdır.

2 – Hükümetin daha önce gündeme alıp,önceki Cumhurbaşkanı tarafından veto edilmesiyle gündemden düşen, orman vasfını yitirmiş arazilerin (2 b yasası) satışı ile elde edilecek gelirle,başta işsizlik olmak üzere ekonomik problemlerin çözümünün hızlandırılması gerekmektedir.

3 – Rüşvet ve yolsuzlukla mücadelenin de , daha ciddi ve etkin bir şekilde yürütülmesi gerekir. Bu yolla uğranılan zarar, devletin ve milletin tahminlerinin çok çok üzerindedir. Bu durum ayrıca dürüst davrananlarla, davranmayanlar arasında haksız bir rekabet de oluşturmakta, dürüst davrananların çalışma azmini de baltalamaktadır.

4 – Özellikle, kamu ihalelerinin çok daha şeffaf yapılması, çok daha adil dağıtılması, bu konudaki dedikodu ve söylentilere fırsat bırakılmaması sağlanmalıdır.

5 – Başta ormanlarımız olmak üzere yer altı ve yerüstü kaynaklarımız (madenler,enerji v.s) işletmeye alınmalıdır. Özellikle ithal ettiğimiz hammaddeler, yerli kaynaklarımızdan temin edilmelidir.

6 – Üniversitelerimiz ile diğer kamu ve özel sektör kuruluşlarımız, Ar-ge çalışmalarını koordineli bir şekilde yürütüp,bu alanda ki yapılan ve yapılacak masraflar da tekerrüre meydan verilmemelidir.

7 – Yaygın iletişim yolları kullanılarak, milletimizi tasarrufa yönlendirmek gerekmektedir. Özellikle ithal ürünlerde yaşanan, lüks ve israfa yönelik harcamalardan tüm toplumumuzun zarar göreceği anlatılmalıdır.Bu konuda siyasiler ve kanaat önderleri örnek olmalıdır.

8 – Eğitimde fırsat eşitliği sağlanmalı, eksikliği duyulan alanlarda öğrenci yetiştirilmelidir. Gerekirse yurtdışından öğretim üyesi transfer edilmelidir.Okullarda müteşebbislik ruhu da aşılanmalıdır.

9 – Devletin teşvik politikaları gözden geçirilip, daha optimum ve rasyonel hale getirilmelidir.

10-Globalleşen dünya ekonomisi ile mücadele edebilmek için,şirketlerimizin birleşmesi, sermayelerimizin birleşmesi,üretim artışı sağlanıp,maliyetlerin düşürülmesi,çeşitliliğin ve kalitenin de artırılması gerekir.

İbrahim Ethem Erçakır

BAŞÖRTÜSÜ MESELESİ ÇÖZÜLENE KADAR

2008-02-02T13:18:00.000+02:00

Kimileri ısrarla türban dayatmasında bulunsa da konu başörtüsü konusudur. Dünya da, halkının çoğunluğu veya azınlığı müslüman olsun veya müslüman olmasın, böyle bir mesele olmadığı halde,ülkemizde terör ve ekonomiden sonra gündemimizin üçüncü maddesi onlarca yıldır başörtüsü üzerinedir.
Bu başörtüsü konusu arkasında birçok mağdur da bırakmıştır.Bu mağdurlar başörtülüler ve onların yakınları olduğu kadar,başörtüsüne düşmanlık edenlerden de çıkmıştır.Bunların başında çok iyi hatırladığınız birçok siyasi de vardır.Siyasi hayatları sona erdiği gibi toplum içine de çıkamaz hale gelmişlerdir.Daha önce işgal ettikleri yüksek makamlara ziyaretçi olarak bile gidememektedirler.
Şu anda bu yüksek makamda bulunanlar ise ''başörtüsü namusumuzdur'' söylemiyle ve kendilerinin de mağdur olduğunu ileri sürerek bu makamlara geldiler,ayrıca kurumlararası mutabakat henüz gerçekleşmedi diyerek bu problemin çözümünü de hep ertelediler. Şimdi ufukta mahalli seçimler var ve aynı zamanda seçmenler bilinçlenmeye başladı.Ekonomide milletin çoğunluğuna pek yansımayan bir başarı elde edilse de,sosyal ve kültürel alanda somut bir başarı gösteremeyen siyasiler,yine seçmenin oyunu alabilmek için başörtüsüne sarıldılar.
Başörtüsü ile bile birlikte diğer milletimizin diğer bir mağduriyeti de meslek liselerinin ÖSS'de ki katsayı eşitsizliğidir. Bu mesele de siyasiler tarafından, yüzbinlerce öğrenci ve ailesinin mağduriyetine rağmen çözülememiştir.
Gerek katsayı eşitsizliği,gerekse başörtüsü konusunda mağdur olan onbinlerce öğrenci yurtdışında eğitim için gurbete gitmiştir.Bu durum zaten cari açık veren ülkemizin milyonlarca dolar daha açık vermesine yol açmıştır.
Yurtdışında eğitimini tamamlayan öğrenciler ise maalesef ülkemizde yine başörtüsü gerekçe gösterilerek kamuda görev alamamaktadırlar.Bu durum mağduriyetin katlanarak artmasına yol açmaktadır.Milletimiz, devletine her açıdan tam bağlılık sergilerken uğradığı mağduriyetler sonucu bu bağlılıkta kırılganlıklar yaşanmakta ve devlete olan güven sarsılmaktadır.Bunun sonucu olarak girişimcilik ruhu körelmektedir.Bundan devletimiz de zarar görmektedir. Tüm bu meselelerin kısa elden çözümü siyasilerin samimi olarak atacakları adımlardadır.
Milletimize düşen ise artık samimi olanla samimi olmayanları ayırt etmeleridir.Bir de vatandaş olarak yapılacak eylem,bu problemlerin çözümünü engelleyen kurum yetkililerini eski siyasilerde olduğu gibi yalnızlığa itmektir. Karşılaştığımız yerlerde bu davranışlarının çirkinliğini hatırlatmaktır.İşin aslı Hak verilmez alınır. Mağduriyetden kurtulup hakkımızı elde edene kadar çeşitli metodlarla mücadelemizi sürdürmemiz şarttır.Bu ülke,bu devlet bizim. İthal fikirlerle hareket edip,milletini hor görenlerin değil.Allah yar ve yardımcımız olsun...

İbrahim Ethem Erçakır

DEVLET, HALKA ADİL DAVRANMAK ZORUNDADIR

2008-02-02T13:09:00.000+02:00

Devlet,vatandaşları arasında her alanda eşit davranmalıdır.Özellikle sağlık,eğitim, güvenlik, adalet alanlarında ayrımcılık kesinlikle yapılmamalıdır.
Gelir dağılımı da tüm halka dengeli yansımalıdır.Şimdi ne oluyor.Dokuz kişiye bir pul,bir kişiye dokuz pul.
Dar ve sabit gelirliler ile küçük esnaf eziliyor.Orta gelirliler ise ya gayrimeşru yollarla zengin olacaklar ya onlar da yardıma muhtaç hale gelecekler.Başka çözüm yok.Bu sıkıntı giderilmelidir.
Örnek olarak devlet kamu kaynaklarını eşit dağıtmalıdır.Önceki Cumhurbaşkanının vetosu ile gündemden düşen 2 B Orman yasası yeniden gündeme alınsa ve çıkarılsa elde edilen gelir kamuya adil olarak dağıtılsa, şu an içinde bulunulan örtülü ekonomik kriz atlatıldığı gibi ekonomiye yeni bir ivme kazandırılır.Orman vasfını yitirmiş arazilerin rantını hiçbir bedel ödemeden yiyenlerin topluma yaptığı haksızlık da giderilmiş Adalet sağlanmış olur.

İbrahim Ethem Erçakır

GLOBAL KRİZDEN NASIL ÇIKARIZ ?

2008-02-02T12:49:00.001+02:00

Global krizden ülkemiz hiç bir şekilde etkilenmez.İddialı bir çıkış olsa da yazının tamamını okursanız siz de hak verirsiniz.
İlk önce önceki Cumhurbaşkanı döneminde veto endişesiyle gündemden çıkan orman vasfını yitirmiş arazilerin işgalcilerine veya ihale yoluyla herkese satışının sağlanıp,hazineye asgari 35 - 40 milyar dolar gelir getirmesi ile global krizin ülkemize etkisi önlenir.Bu bir.
İkincisi uzun yıllar sonra devletimizin sosyal devlet ilkesini hatırlayarak zor durumda olanlara yardım etmesi yine global krizin etkisini azaltır.
Üçüncüsü ise toplum fertleri arasındaki dayanışma,gerek aile gerekse komşuluk ilişkileri global krizin etkisinden kurtarır.
Bir diğer unsur da milletimizin sabrı,üretim azmi,milli kaynakların rasyonel değerlendirilmesi,tüketim çılgınlığına son verecek iradeye sahip olması,ayrıca yurtdışında çalışan vatandaşlarımızın ülkesine ve milletine olan desteği sonucu dünyayı sarsan ekonomik krizler artık bizi etkilemez.
Bilinçlenen milletimiz öyle döviz büfelerinde kuyruk da beklemez artık,YTL.'nin güçlü olması hem ülkemizde,hem komşularımızda,hem de dünyanın tüm ülkelerinde tasarruf aracı olarak da görülmesini sağlamıştır.Bu durumda kimse kalkıp,güçlü YTL.den çıkıp,dövize yönelmez.
Milletimizi millet yapan değerlere hem devlet hem de millet olarak, birlikte sahip çıkmaya başlayınca,ekonomimizde ki kırılganlık da ortadan kalkmıştır.
Ülkemizi daha da güzel günlere ulaştırmak için hepimiz daha da çok çalışmalıyız.

İbrahim Ethem Erçakır

ADİL GELİR DAĞILIMI

2008-02-02T12:32:00.000+02:00

Ülkemizin olduğu gibi dünyanın en önemli sorunlarından biri de gelir dağılımının adil bir şekilde bölüşülememesi. Bunun sonucu olarak zenginler ile yoksullar arasındaki uçurum gittikçe artarak büyüyor. Bu uçurumun büyümesi ise dünyanın da ülkemizin de insanlarının huzurunu bozuyor, kalkınmasını engelliyor.
Çağımızı kıskacına alan vahşi kapitalist anlayışın getirdiği işgaller, emperyalist politikalar bu süreci körüklüyor. Halkı Müslüman olan ülkelerde zekât verenlerin bulunması, sosyal dayanışma ve yardımlaşmanın sonucu olarak nisbi bir iyileşme sağlansa da, genel anlayış bu ülkelerde de sürecin hızla ilerlemesini engelleyemiyor. Bu olumsuzluklar toplumu içten içe birbirine düşman hale getiriyor. İşte son yıllarda dünyayı saran terör olayları, Fransa’dan sonra tüm dünya da görülmeye başlayan araçların kundaklanması v.s. olaylar bu kötü gidişin sonucu olarak ortaya çıkıyor. Hemen hemen tüm dünya devletlerinin yöneticileri, geniş halk kesimlerinin gelirini artırmak yerine küçük bir azınlığı zengin etmek için çabalıyorlar. Zam, faiz v.s. enstürimanlarla halkı sömürüp, kendilerinin semirmesi için akla hayale gelmedik hilelere başvuruyorlar.
Zengin olmanın kimse karşısında olmaması gerekir. Bu genel bir ilkedir. Fakat bu zenginliğe de meşru yollardan ulaşılması ve muhtaç olanlara da bu zenginlikten bir pay ayrılması daha önemli bir ilke olmalıdır.
İşte dünyanın içinde bulunduğu buhrandan kurtuluşunun ve huzur ve mutluluğu yakalamasının temelinde bu formül bulunmaktadır. Esas önemli olan ise aslında herkesin bildiği ve kabul ettiği bu formülü herkesin uygulamasıdır.

İbrahim Ethem Erçakır

SIRADAN MI OLALIM, FARKLI MI ?

2008-02-02T12:26:00.000+02:00

Sıradan olmanın kolaycılığına sığınırsak, somut bir başarı elde etmemiz mümkün değildir. Gerçek bir başarı elde etmek istiyorsak, ortaya bir fark koymalıyız.
Nerede olursak olalım, ne iş yaparsak yapalım, ortama bir artı katalım. Orada o işi yaparken sıradan davranmayıp, kendimizden bir şeyler ortaya koyalım. Bunu başarabilmek için, düşüncemizi o işe yoğunlaştırıp, geliştirmemiz gerekir. Ayrıntılara varıncaya kadar düşünüp, olumlu bir katkı ortaya koyabilmek için zihnimizi çalıştırmalı, daha önce yapılanları iyice araştırıp, üzerine ne ilave edebilirimin derdine düşmeliyiz.
Örnek verecek olursak; Bir öğrenci ders çalışırken, o dersi iyice kavrayıp, anladıktan sonra, bu konu hakkında daha ne yapılabilir, diyerek kafa yorması ve araştırmasını derinleştirmesi, ayrıca kendi zihnindeki fikirlerle bir şeyler ilave etmesi, diğer öğrencilerle arasındaki farkı ortaya koyması onu daha başarılı kılar. Bu örnek tüm alanlarda verilebilir. Herkes kendi alanında farkını ortaya koymanın çabasına girerse başarının ve kalkınmanın yolu açılmış olur. Bunu başarabilmek için, önce kendimizi küçük görmekten vazgeçmeliyiz.
Bugüne kadar bir şeyler ortaya koyan insanların, sadece diğer insanların hiçbir şey ortaya koyamadıkları için başarılı olduklarını unutmamalıyız. Aslında herkes doğuştan kabiliyetlidir. Fakat çoğu insan kabiliyetini ortaya çıkaramadığı için sıradan kalır. Kabiliyetli olduğunu fark eden ve bu kabiliyetini ortaya çıkarabilen insanlar başarılı olurlar.
Hem kendimize, hem ülkemize, hem de dünyaya farkımızı göstermenin zamanı geldi, geçiyor. Hemen önümüzdeki işten başlayarak, farkımızı ortaya çıkaralım ki kalkınmamızı başaralım.

İbrahim Ethem Erçakır

VURDUMDUYMAZLIK...

2008-02-02T12:21:00.000+02:00

Nedir bu? Niçin bu dünyada başkalarının da yaşadığını düşünmüyoruz?Dünyanın büyüklerimizden bize miras kalmakla birlikte, bizim de küçüklerimize miras bırakacağımızı neden düşünmüyoruz?Bu dünyada sadece bizim değil, aile fertlerimizin, arkadaşlarımızın, komşularımızın ve daha birçok diğer insanların hatta hayvanların, bitkilerin de yaşadığını niçin görmezden geliyoruz?
Hangi inanışa veya inançsızlığa, görüş ve ideolojiye dâhil olursak olalım bu dünyada sadece kendimizin yaşamadığını kafamıza iyice yerleştirelim. Yerleştirelim ki önce saygılı olmayı öğrenelim, saygılı olmanın karşılığında da sevgiye mazhar olmayı hak edelim. Böyle davrandığımızda birkaç küçük süistimal dışında gerçek bir mutluluğa kavuşacağımızı bilelim.Bu dünyada yaşayan tüm canlıların yaşama haklarını koruyalım ve gözetelim. Doğal dengenin korunması için çalışalım. Dikilen bir ağacı, bir çiçeği, ekilen bir toprağı, kimin ekip, diktiğine bakmadan koruyalım, gözetelim. Çünkü bunlardan sadece eken, diken, biçen değil, tüm canlıların istifade edebileceğini, hatta ettiğini de unutmayalım.Özellikle çevremizi çöplerle, sigara izmaritleri ile ve diğer materyallerle kirletmemeye çalışalım. Havamıza, suyumuza, toprağımıza sahip çıkalım.
Fikirlerimizi kaba kuvvete dayanarak değil, medenice anlatalım. Kendi fikrimizi, görüşümüzü anlatırken, başkalarının da görüşü olduğunu unutmayalım hatta önce karşı tarafın görüşlerini dinleyelim.Beğensek de, beğenmesek de toplum kurallarına uyalım, yanlış olduklarına inandığımız kuralların doğrusunu topluma anlatıp, değişmeleri gerekiyorsa hukuki yollar takip edilerek değiştirilmesi için çalışalım.

İbrahim Ethem Erçakır

ADALET VE ÖZGÜRLÜK

2008-02-01T19:54:00.000+02:00

Adalet ve özgürlük tüm bireylerin doğal haklarındandır.Her birey bu haklarının kendisine verilmesini beklerse,boşuna beklemiş olur.Öteden beri ve hatta özellikle çağımızda kimse kimseye durduk yerde hak bağışlamıyor.Bireyler haklarını elde edebilmek için bireysel veya toplu halde çaba sarfetmeleri gerekiyor.
Doğal olarak bu çabalar,bireylere haklarının elde edilebilmesi için gayrimeşru eylemlere girişme hakkı tanımadığı gibi,başkalarının haklarını da gasp etme hakkı tanımıyor.
Ülkemizde, dünyanın hemen hemen hiç bir yerinde görülmeyen hak ihlallerini yapanlar,bir de sanki kendi hakları ellerinden alınıyormuş gibi, meşru, gayrimeşru tüm eylemleri düzenleyip, ortalığı toz dumana katarken, haklarını meşru yollarla talep edenleri de güya korkutup, sindirmek istiyorlar.
Hak arayışlarını önleyebilmek için, akla hayale gelmeyen manevralarla, ülkemizin yetkili yetkisiz tüm bürokratlarını ve kurumlarını manipüle etmeye çalışıyorlar.
Demokrasinin gereği olan, hukuka saygı ilkesini bir kenara bırakıp, hukuk dışı yollara gönderme yapıyorlar.
Tüm bu olumsuz duruma ve milletimizin meşru haklarını yeterince talep etmemesine rağmen, milletimizin verdiği yetkiyi, yine milletinin hizmetine sunan milletvekilleri,bu hak ve yetki gasplarına boyun eğmeyip, gerekli anayasal ve yasal çalışmaları gerçekleştirmeye çalışıyorlar.
İşte tam da bu sırada, uzun yıllardır hakları elinden alınan milletimiz, tüm meşru yollarla, vekillerinin arkasında durmalıdır.

İbrahim Ethem Erçakır